Chapter 1

𝓒𝓱𝓪𝓹𝓽𝓮𝓻 1

Lise koridorundaki o yoğun insan kalabalığı, Anastasia için bambaşka bir dünyaya adım atmak gibiydi.

Zil sesi koridorun yüksek tavanlarında yankılanırken öğrenciler sınıflara koşturuyor, kahkahalar, dolap kapaklarının çarpmaları ve çanta fermuarı sesleri birbirine karışıyordu. Anastasia, sırtındaki siyah çantasının askısını hafifçe düzeltip duraksadı. İnsan kılığına girmek, teninde rüzgarı, kıyafetlerin dokusunu ve zeminin sertliğini hissetmek garip bir tazelik veriyordu. Fakat bu yeni hislerin zihnini bulandırmasına izin veremezdi. İdareden elde edilen belgelerle kayıt işlemleri tamamlanmıştı; artık bu yabancı dünyanın sıradan bir parçası gibi görünüyordu.

Ancak merdivenleri çıkıp ikinci kata adım attığı an, koridordaki o hafif neşe havası aniden kırıldı.
Genzini yakan, hafif kükürt ve çürüme kokusunu ilk o an aldı. İnsanların fark edemeyeceği, enseden aşağı inen buz gibi bir esinti koridoru yalayıp geçti. Anastasia’nın adımları yavaşladı, altın sarısı gözleri kısıldı. Şeytanlar çoktan buraya yuvalanmıştı.

Anastasia, adımlarını sağlamlaştırıp koridordaki görünmez gölgeleri yara yara sınıfın kapısına vardı. Ahşap kapıyı hafifçe itip içeri girdiğinde, öğretmenin kendisini sınıfa tanıtan sesini adeta arka plana attı. Gözleri, sınıftaki sıraların üzerinden hızla süzülüp doğrudan en arka sıradaki pencere kenarına kilitlendi.

Eric.

Çocuğun oturduğu sıranın etrafındaki hava sanki kırılıyor, bükülüyordu. Ölümlü gözlerin seçemeyeceği duman formundaki iki zifiri gölge, tam Eric’in arkasında tünemişti. Onu doğrudan öldürme yetkileri yoktu; bu yüzden zihnine bıkmadan usanmadan karamsar fısıltılar üflüyor, iradesini kırarak onu kaza süslü bir felakete sürüklüyordu. Eric ise sadece sebepsiz bir yorgunlukla ürperip hırkasının yakalarını kaldırmakla ve bakışlarını umutsuzca dışarıdaki ağaçlara dikmekle yetiniyordu.

Öğretmen, elindeki tebeşiri masaya bırakıp "Anastasia, sen de Eric’in yanındaki boş sıraya geçebilirsin," dediğinde Anastasia başıyla hafifçe onayladı.

Sıraya doğru kendinden emin, yavaş adımlarla ilerledi. Çantasını masanın kenarına bıraktığı an, üzerindeki o ilahi koruma haresi sınıfa hafif bir karanfil ve ferahlık kokusu yaydı.

Arkadaki gölge siluetler, kızın yaklaşmasıyla birlikte alev almış gibi fıslayarak geriye sıçradı. Duvar diplerinde kıvranarak sınıfın en karanlık köşelerine kaçışmak zorunda kaldılar. Eric, haftalardır omuzlarına çöken, göğsünü sıkıştıran o ağır kasvetin bir anda hafiflediğini hissetti. Zihnindeki o karanlık uğultu kesilmişti. Derin, pürüzsüz bir nefes alarak başını yavaşça kaldırdı.

Çocuğun gözlerinde derin bir uykusuzluk, mor halkalar ve açıklayamadığı bir huzursuzluk vardı. Yanında duran bu yeni kıza baktığında, içini garip bir sıcaklık ve daha önce hiç tatmadığı bir emniyet duygusu kapladı.
Anastasia, çocuğun gözlerindeki o kırılmışlığı ve yorgunluğu fark etti. Konuşurken sesine ne bir yabancının soğukluğunu ne de bir meleğin mesafesini koydu:

"Buranın boş olduğunu umuyordum. Rahatsız etmiyorum ya?"

Eric, içini kaplayan o anlık ferahlığın şaşkınlığıyla birkaç saniye kıza bakakaldı. Boğazını temizledi, kendine gelmeye çalışarak hafifçe yana kaydı:

"Yok... Hayır, oturabilirsin. Sadece... biraz dalgındım."

Anastasia sıraya yerleşirken çantasını masanın üstüne koydu ve yan profilden Eric’e hafifçe tebessüm etti.

"Ben Anastasia bu arada."

Eric, kızın yüzündeki o tuhaf, tanıdık olmayan ama huzur veren ışıltıyı incelerken bakışlarını kaçırmakta zorlandı. Kızın yanında durmak, günlerdir kendisini boğan o görünmez sis perdesini tamamen dağıtmış gibiydi.

"Eric ben de," dedi kısık bir sesle. Sonra ne olduğunu anlayamadığı bir merakla ekledi: "Sanırım... yeni nakil oldun? Çünkü bu okulda senin gibi birini daha önce gördüğümü sanmıyorum."

"Bayağı yeni sayılırım," dedi Anastasia, bakışlarını bir anlığına sınıfın karanlık köşesinde öfkeyle kıvranan gölgelere çevirip ardından tekrar Eric’e dönerek. "Ama alışmam çok uzun sürmeyecek gibi."

Ders başladığında öğretmen tahtaya bir şeyler yazıyor, sınıftaki öğrenciler isteksizce not tutuyordu. Eric ise yanındaki kıza belli etmeden bakmaya devam ediyordu. Haftalardır ilk kez ellerinin titremesi durmuş, içindeki o nedeni belirsiz intihar ve kaçış hissi bıçak gibi kesilmişti.

Arka duvardaki gölgeler ise zehirli fısıltılarla Anastasia’ya lanetler yağdırıyor, gözlerini hırsla kıyıp fırsat kolluyorlardı. Anastasia ise sırtını sıraya yaslayıp defterini açtı. Onları tamamen yok saydı. Yeryüzüne adım atmıştı, bu zavallı ruhu o gölgelere yem etmemeye kararlıydı. Görevi şimdi gerçekten başlıyordu.