CHAPTER 0

𝓒𝓱𝓪𝓹𝓽𝓮𝓻 0

Tarih 12 Ağustos 1974 Saat 23:56. Doktorlar hızla oda 5'te kalan 18 yaşındaki Anastasia adlı yılın en ölümcül hastalığına yakalanmış kızın odasına gidiyordu. Kızın aniden arrest(kalp durması) yaşadığını ve acilen müdahale edilmesi gerektiği bilgisini almıştı doktorlar. Ellerinden gelen herşeyi yapmalarına rağmen kız kurtulamadı. Ailesi perişan olmuş, kızlarının başında ağlıyorlardı. Doktorlar kurtaramadıkları genç kıza üzülüyorlar, onun için gözyaşı döküyorlardı. Uzun zamandır bu hastalıkla boğuşuyorum fakat iyileşmeye dair bir ilerleme kaydedilmiyordu. Hayatını yaşayamadan göçmüştü bu dünyadan. Fakat onun için hiç yaşayamadığı hayat yeni başlıyordu.

Anastasia gözünü açtığında sanki etrafı bir sürü bulutla kaplıymış gibi garip bir yerdeydi. Ne olduğunu adlandıramıyordu. Bembeyaz bir oda dese uçsuz bucaksız görünüyordu, kar dese soğuk değildi. Şaşkın ve bir o kadar kafası karışmış bir şekilde etrafına bakıyordu. Ne olmuştu ona? Buraya nasıl gelmişti? Komaya girmiş ve şuan rüya mı görüyordu? Tüm kafa karışıklığını bir kenara bırakıp kimsenin durmayacağını düşünse de konuştu: "Kimse yok mu? Neredeyim ben?"
Aniden kızın önünde yüzünü tam göremediği bembeyaz elbise giyen, kanatlı bir varlık gördü. Her ne kadar korkmuş olsa da yerinden kıpırdamamıştı. Aniden konuştu önündeki varlık: "Cennettesin çocuğum. Baksana, kanatların var fark etmedin mi?"

Anastasia önündeki varlığın dediğiyle birlikte sırtına doğru baktı ve koskocaman beyaz kanatları olduğunu fark etti. Şuana kadar nasıl fark etmediğini bilmese de düşünmesi gereken daha önemli konular vardı.

"Cennet mi? İyi de neden buradayım? Yoksa öldüm mü?"

Şaşırmıştı, gerçekten öldü mü yoksa sadece rüya mı görüyordu? Herşey o kadar sıra dışıydı ki gerçek olduğuna inanamıyordu.

"Evet çocuğum öldün, ama merak etme sen en değerli meleksin. Şimdi sana temel bilgileri anlatacağım ve sonra ilk görevini alacaksın."

Anastasia ona merakla bakar. Ne göreviydi bu?

"Görev mi? Burada görev de mi var?"

Garip varlık yüzü tam görünmese de ona nazikçe gülümser.

"Evet, şimdi izninle temel bilgileri anlatayım. Sonra görevinden bahsederiz. Bildiğin kadarıyla ölüler acıkmaz veya susamaz. Onun yerine yemek istediğin şeyleri hayal ederek ve gözlerinle yiyeceği bakarak karnını doyurabilirsin. Bu zaten siz insanların tahmin ettiği bir durumdu. Asıl bilmediğiniz şey her meleğin bir görevi olduğudur. Her melek kendisine verilen görevi yapmak zorundadır. Sana verdiğim görevi sorunsuz yapman gerekiyor ve unutma, hangi görevi yaparsan yap kesinlikle iyi niyetli ol. Başarı durumuna göre rütbeleriniz artacaktır. Bunun yanında kutsal şeylerle ödüllendirileceksin. Bazen görev gereği yer yüzüne inmenşz gerekebilir. Bu durumda insanların yanında insan gibi olmalısın. Kılık değiştirebilirsin ama dikkatli olmalısın. İnsanlar gibi duyguları hissedebilirsin ama uzun süre bu duyguları hissetmediğin acı ve üzüntü gibi duyguları anlamlandıramayabilirsin. Ayrıca burada kaldığınız 1 dakika dünyada 1 yıla eşittir. Yani ölümünün üzerinden 7 dakika geçmiş olsa bile dünyada 7 yıl geçmiş demektir. Yani yeryüzüne indiğinde Kimse seni hatırlamaz. Şimdi gelelim sana vereceğim göreve. Öncelikle verdiğim görevi tamamladıktan sonra mutlaka buraya geri dönmelisin. Yeryüzünde başıboş dolaşmak senin için tehlikeli olacaktır ama görevin sürecinde istediğin gibi etrafta dolanabilirsin. Görevin haricinde yeryüzüne indiğinde Kimse seni duyamaz, göremez ve hissedemez. Sadece seni çağırdıklarında-ritüellerle- ve görevini tamamlamak için görünebilirsin. Tüm bunları öğrendiğine göre gelelim görevine. Görevin yeryüzüne inip 'Eric' adlı çocuğu korumak. Görünüşe göre şeytanlar vakti gelmemiş bu zavallı ruhu almayı kafaya koymuşlar. Eric'i ölümden koru sevgili çocuğum. Onun daha zamanı gelmiş değil..."

Anastasia varlığın dedikleriyle şaşkına dönmüştü. Cennette işler düşündüğünden farklı ilerliyormuş meğerse. Bunu kim bilebilirdi ki?

"Peki sen kimsin?"

Varlık Anastasia'ya tekrar gülümser.

"Ben baş meleğim çocuğum. Buranın lideriyim.."

Anastasia baş meleğin dediklerini başıyla onaylar.

"Şimdi görev zamanı sevgili çocuğum, tanrı seninle olsun..."
,