BÖLÜM 4:kol bandının ağırlığı

Kaptanlık, koluna takılan bir banttan ibaret değildi. Mauro bunu ilk taktığı gün anladı. O bant, sadece renklerden oluşmuyordu; beklentilerden, sorumluluklardan ve sessiz bakışlardan örülmüştü.
Artık sahaya çıktığında sadece kendisi için oynamıyordu. Takım arkadaşlarının hataları da, umutları da ona bakıyordu. Tribünler ondan gol bekliyordu ama soyunma odası ondan daha fazlasını istiyordu: sakinlik, liderlik, duruş.
Mauro konuşkan biri değildi. Bağırarak liderlik yapanlardan hiç olmadı. O, daha çok örnek olarak liderlik etmeyi seçti. Antrenmanda en önce çıkan, maçta en son vazgeçen olmayı… Herkes fark etmese bile, o bunun yeterli olduğunu düşünüyordu.
Ama kaptanlık, insanın yalnızlığını da artırırdı. Kazanırken alkışlar çoğalırdı, kaybederken oklar tek bir kişiye yönelirdi. Eleştiriler sertti. Bazen adil, bazen acımasızdı. Mauro bunları duydu ama çoğu zaman cevap vermedi. Çünkü bazı yükler sessiz taşınırdı.
Sahada top ayağına geldiğinde hâlâ aynı içgüdüyle vuruyordu. Ama artık gol sevincinde bile bir ağırlık vardı. Çünkü biliyordu: attığı her gol, taşıdığı bandı biraz daha ağırlaştırıyordu.
Kaptan olmak, zirveye çıkmak değildi.
Kaptan olmak, zirvede kalmaya çalışmaktı.
Ve Mauro, o günlerde bunu öğreniyordu.