BÖLÜM 4: İlk Temas ve Kuralların Sınırları

​BÖLÜM 4: İlk Temas ve Kuralların Sınırları
​Geniş salonun ortasındaki masanın etrafında yerler alındığında, iki klan arasındaki o görünmez duvarlar adeta elle tutulur bir yoğunluğa ulaşmıştı. ILLIT üyeleri masanın sol tarafına tamamen hakim bir şekilde yerleşirken, ENHYPEN üyeleri sağ taraftaki uzun koltuğa ve sandalyelere, sanki her an bir saldırı olacakmış gibi gergin bir duruşla yerleşmişti.
​Minju, masanın ortasındaki özel mühürlü şişeleri ve gümüş tepsileri tek tek düzenledikten sonra başını kaldırdı. Bakışları sırayla yedi vampirin üzerinde gezindi, ancak en çok Sunoo ve Jungwon üzerinde durdu.
​"Öncelikle bilmeniz gereken ilk kural," dedi Minju, sesi odadaki herkesin duyabileceği kadar net ve otoriter bir tonda çıkarak, "bu sığınak dış dünyadan tamamen izole edilmiştir. Konsey’in gözcüleri ya da sokak avcıları buraya yaklaşamaz çünkü bu bölge bizim kadim mühürlerimizle korunuyor. Ancak bu korumanın bir bedeli var."
​Jay, dayanamayarak öne doğru eğildi. "Bedelin Heeseung’ın sadakati ve bizim özgürlüğümüz olduğunu zaten söylediniz. Başka ne istiyorsunuz bizden? Kanımızı mı? Ruhumuzu mu?"
​Moka, Jay’in bu alaycı ve öfkeli çıkışına karşı gözlerini devirdi. "Sizin o ucuz kanınıza ihtiyacımız yok Jay. Bizim aradığımız şey çok daha eski ve derin bir güç. Heeseung bunu gayet iyi biliyor."
​O sırada kapının kenarından içeri giren Heeseung, grubun üzerine düşen o ağır gölgeyi daha da artırdı. Üzerindeki siyah paltoyu çıkarıp koltuğun kenarına bıraktı. Yüzünde ne bir gülümseme ne de bir pişmanlık vardı; tamamen vazgeçmiş bir adamın o donuk maskesini taşıyordu.
​"Onları suçlamayı bırak Moka," dedi Heeseung, sesi odada yankılanırken. Masanın başına, kızların yanına oturdu. Kardeşlerinin yüzüne bakmamak için özellikle bardaktaki suya odaklanmıştı. "Kuralları ben belirledim, onlar da yaşamak istiyorlarsa bu kurallara uyacaklar. Bu kadar basit."
​"Basit mi?" diye kükredi Ni-ki, oturduğu yerden hırsla ayağa kalkarak. Masaya doğru bir adım attı. "Biz senin kölen değiliz Heeseung! Bize sormadan, bizim irademizi hiçe sayarak nasıl böyle bir anlaşma yaparsın? Biz seninle omuz omuza savaştık!"
​Iroha, Ni-ki ayağa kalktığı anda sanki rüzgarın hızıyla masanın üzerinden neredeyse kayarak Ni-ki’nin tam karşısında, aralarında milimler kalacak şekilde bitti. Hareketi o kadar aniydi ki, odadaki hiç kimse o mesafeyi nasıl kat ettiğini göremedi. Gözlerinde yanan o buzlu ve tehlikeli ışıkla Ni-ki’nin doğrudan gözlerinin içine baktı.
​"Otur yerine, çocuk," diye fısıldadı Iroha, sesi bıçak sırtı gibi keskin çıktı. "Karşında bağırdığın kişi senin eski abin olabilir ama burası senin komuta merkezin değil. Bir daha sesini yükseltirsen, o sesini bu odada ebediyen keserim."
​Ni-ki dişlerini sıkarak yumruklarını sıktı, öfkeden nefesi kesilecek gibi oluyordu. Ancak Iroha’nın o korkunç hızındaki ve gücündeki tehdit, odadaki herkesin gerilmesine neden oldu. Sunghoon aniden ayağa kalkıp Ni-ki’nin omzundan tuttu ve geriye doğru çekti.
​"Bırak Iroha," dedi Yunah, sakin ama otoriter bir el hareketiyle. Iroha yavaşça geri çekilip yerine dönerken, Yunah gözlerini Jungwon’a dikti. "Kardeşini kontrol altında tut Jungwon. Eğer bu evin kurallarına uymazlarsa, dışarıdaki Konsey avcılarının arasına kendi ellerimizle geri iteriz."
​Jungwon, gözlerindeki tüm öfkeyi derine gömerek yavaşça ayağa kalktı. Yüzünde ne bir korku ne de bir teslimiyet vardı; aksine, bir liderin o soğuk ve hesapçı duruşu yerleşmişti.
​"Kurallarınızı kabul ediyoruz," dedi Jungwon, sesindeki tonlama odadaki herkesi şaşırttacak kadar sakindi. "Bu sığnakta kalacağız. Kızların koruması altında yaşayacağız. Ama unutmayın… Bir gün o mühürler kırıldığında ya da Heeseung’ın sakladığı o sır açığa çıktığında, bu masanın etrafında kimin ayakta kalacağını göreceğiz."
​Yunah, Jungwon’un bu meydan okuyan ama akıllıca cevabına karşılık hafifçe gülümsedi. "Zeki bir çocuksun Jungwon. Göreceğiz bakalım o gün geldiğinde kim ayakta kalacak."
​