Giriş

Pamir, karton bardağındaki kahveden küçük bir yudum aldı.

Kahvesi çoktan soğumuştu.

Acı tadı boğazından geçerken sol bileğindeki saate göz attı.

Daha 03.30'du

Dudakları arasından sessiz bir of çekti.
Sadece altı saattir nöbet tutuyordu ama geçen zaman ona yirmi dört saatmiş gibi geliyordu.

Hastanenin morg koridorundaki sessizlik, zamanın akışını yavaşlatıyordu. Dakikalar ilerlemek bilmiyor ,duvardaki saatin her tik takı koridorda yankılanıyordu.

Pamir derin bir nefes verdi.

Sırtını sandalyeye yaslanıp boynunu sağa sola çevirdi. Ense köküne yayılan ağrı, saatlerdir aynı pozisyonda oturmanın verdiği yorgunluğu hissettiriyordu.

Bu, hastanede aldığı ilk görevdi.
Daha önce birçok farklı noktada nöbet tutmuştu ;siteler ,depolar ,şantiyeler... Ancak bir morgun önünde saatlerce beklemek bambaşka bir duyguydu .

Göreve başlamadan önce bunun diğer nöbetlerden farklı olmayacağını düşünmüştü. Sonuçta yapması gereken tek şey , bulunduğu koridoru kontrol altında tutmak ve yetkisiz kişilerin girişine izin vermemekti.
Fakat gece ilerledikçe morgun sessizliği insanı zihniyle oyun oynamaya başlıyordu.

Koridor bomboştu.

Birlikte görev aldığı kadın polis, makineden aldığı kahve ve bisküvilerle kısa sürede içinde gelecekti ve o, onunla tekrar konuşacaktı.
Pamir onunla konuşmaktan hoşlanıyordu. Yüzü çok güzeldi ve hoş bir kadındı. Hicbir zaman böyle hoş kadınlarla karşılaşmamıştı.

O çok utangaçtı.
"Kabuğundan çık." demişti annesi.

Kadın polisi nasıl bir şeyler yemeğe davet edeceğini düşünüyordu. Sabah 6 'de ikisinin de nöbetleri bitecekti. O saatte açık bir yer bulup bir şey içip yerken gecenin yorgunluğunu üzerlerinden atabilirlerdi.

Demir pencereli kapıya döndü. parmaklıklarından içeriye neon ışıkları sızıyordu.

Cesetler oradaydı.

İkisi de Beykoz Hastanesi'nde ki patolojistler tarafından bugün erken saatlerde kesilmişler ve derileri tekrar birleştirdikten sonra cesetleri buraya getirilmişti.

Ölümlerinde tuhaflık olan cesetler genellikle buraya getirilirdi. Patolojistler bu ölümlerin gerçekten tuhaf olduklarına karar vermiş olmalılar ki hepsi öğleden sonra buraya taşınmıştı.

Patronu akşam 6.00'da Pamir'e telefon etmiş ve " Bu gece saat 9 da sana ihtiyacımız var. Kimseye söyleme. Her zamanki görev."demişti.

Pamir hiç bu bölümde bulunmamıştı ama bu üniteyi duymuştu güvenlik firmasındaki herkes, eğer burada çalışacaksa resmi gizlilik sözleşmesini imzalamak zorundaydı.

"Bekleme işi."dedi patron,
"Kimseye hiçbir şey söyleme, sessiz kal."

Pamir, gözlerini kapıya dikti ve kapının arkasında ışığın parladığını gördü. Cesetleri düşünmemeye çalışıyordu ama beynine saplanmıştı bir kere. Ürperiyordu. Bu işi yapmıyor olmayı arzu ediyordu ama Sahuranlar'ın tek oğlu başka ne iş yapabilirdi ki?

Kapıya sırtını dönüp mizah kitabını eline aldı ve okumaya başladı.

"Senin başarılı olabileceğin hiçbir şey yok."demişti babası.

Ona hiçbir şey de iyi değilsin denilmiş olduğu için o da hiçbir şey de iyi olmadığına inanmıştı.

Bir anda morgdan güm diye bir ses geldi.
Pamir irkildi ve sandalyesine yapıştı.
Okuduğu mizah kitabını elinden bıraktı ve gözlerini kıstı. Kafasına çevirip gözünü kapıya dikti. Demir pencerede bir ışık belirmişti. Dinledi ve morgdaki vızıltıyı duydu. Sanki bir grup sinek ölü bedenlerin tepesinde uçuşuyordu. Morgda bir şey tıkırdıyordu.
Pamir nefesini tuttu sırtı buz gibi olmuştu. Bekleme odasına, koridora ve kadın polisin kahve ile bisküvi getirmek için gittiği yere -açılan kapıya- baktı.

Neredeydi ?
Şimdiye kadar gelmiş olmalıydı.

Ayağa kalkarak sandalyesini itekledi, derin derin nefes aldı. Ve dezenfektan kokusu burnuna doldu.
Koku bir süreliğine onu kendinden geçirmişti. Masanın kenarına yaslanarak dengesini sağlamaya çalıştı.

Morgun içinden başka bir takırtı daha geldi. Sanki ortalıkta biri ya da bir şeyler geziniyordu. Nefes alışındaki zorlamayı hissederek elini göğsüne bastırdı. Kalbi güm güm atıyordu. Kapıya doğru yürüdükçe vızıltı sesi daha da artıyor içeride ki gölgeler cama yansıyordu. İniltiye benzer bir ses duydu. Bu bir inilti miydi?

Pamirin boğazı kurumuştu. Yutkunmaya çalışıyor ama başaramıyordu.Oraya gitmeliyim diye düşündü "Orada ne olduğunu görüp ondan sonra da rapor etmeliyim"

"Senin başarılı olabileceğin hiçbir şey yok, Pamir."

Babasının sesi yeniden beyninde zonkladı.
Kapıya doğru yaklaştı içeride birisi vardı, artık bundan emindi sadece ölülerin olduğu bir yer için çok fazla ses vardı.İçeriye birisi nasıl girmiş olabilirdi?
Onun tuvalette olduğu bir esnada mı girmişti?
Peki kadın polis neredeydi?
o gelmeden içeriye girmeli miydi?

Hayır ,diye düşündü.
"Erkek olan benim oraya benim gitmem gerek "

Pamir kapının koluna uzandığında parmakları istemsizce titredi.
Soğuk metal avucuna değdiği anda kalbi göğsüne sığmayacakmış gibi hızlandı.

İçinde tarif edemediği bir huzursuzluk vardı; sanki o kapının ardında hayatını sonsuza dek değitirecek bir gerçek onu bekliyordu.
Derin bir nefes aldı ama ciğerine dolan hava bile üzerindeki ağırlığı hafifletmeye yetmedi.
Bir an duraksadı.Geri dönmek için fısıldayan sesi bastırıp çenesini sıktı.
Korkuyla merak birbirine karışmıştı.
Elindeki baskıyı artırarak kapıyı yavaşca araladı.
Temkinli bir adım atarak içeri girdi ve sedyelere doğru ilerledi.

Oda beklediğindende karanlıktı.

Tavandaki tek floresan lamba düzensiz aralıklarla titriyor ,solgun ışığı duvarlara vurdukça odanın içindeki gölgeler yer değiştiriyormuş gibi görünüyordu.
Havaya keskin bir nem ve eski metal kokusu sinmişti.Yerde gelişigüzel bir dosya ,devrilmiş sandalye ve tozla kaplanmış dolaplar vardı.Sanki burası uzun zamandır kullanılmıyor gibiydi.
Elini yavaşca montunun cebine götürdü ve küçük el fenerini çıkarttı.

Burada bir şeyler farklıydı.

Feneri ağır hareketlerle sağa sola çevirerek zemini incelemeye başladı.Önce kapının yanındaki duvarı, ardından yerdeki dağınık eşyaları aydınlattı.
Toz zerrecikleri ışığın içinde ağı ağır süzülüyor, her köşe daha da ürkütücü görünüyordu.
İçindeki huzursuzluk daha da arttı.
''Kadın polise haber vermeliyim...'' diye geçirdi içinden.
Belkide bu sessizliğin bir açıklaması vardı.
Belki de yalnız değildi.
El fenerini masaya doğrultup birkaç adım yaklaştı. Parmaklarını telsize uzatırken kalbi hâlâ hızla atıyordu. Görevli polise ulaşıp ona haber vermek, içini saran o kötü hissi biraz olsun hafifletecekmiş gibi geliyordu.
Telsizi eline aldı ve konuşma tuşuna uzandı ki ...

İçgüdüleri ona yalnız olmadığını fısıldadı.

Ve evet.

Yalnız değildi.

Tam arkasını döneceği sırada karanlığın içinden bir siluet sessizce yaklaştı. Pamir bunu ancak son anda, ensesinde hissettiği varlıkla fark edebildi. Gözleri şaşkınlıkla büyüdü, fakat tepki vermesine fırsat kalmadı.

Önce Pamir'in sağır edici bir gürültü beynini doldurdu ve ardından dünya karanlığa, sessizliğe gömüldü...

Destek için beğenir ve takip ederseniz yeni bölümler en kısa süre içinde gelecektirrrrr. Sevgilerlee💖💕