1.Bölüm

Her hafta içi olduğu gibi kafe dolup taşıyordu.
Hüma ile müşterilere yetişmeye çalışıyorduk, kafe ana yolda olduğu için ve çoğu kişinin iş yerlerine ve okullarına yakın olduğu için buraya geliyorlardı. Sık sık gelen müşterilerimiz bile artık kafede yer bulabilmek için erkenden geliyordu. Kafemiz deme sebebim ise bu kafeyi kız kardeşim ve benim açmamdı. Kardeşim ve benim küçüklükten beri mutfağa ilgimiz vardı. Özellikle de benim, küçükken kendi doğum günü pastamı annemden yardım alarak ben yapardım. Babam, abimler, annem bile tadının güzel olduğunu söylerdi. Ortaokul sonda annemlere "Ben gastronomi de pastacılık okumak istiyorum" dediğim zaman bana kızmak yerine benim arkamda durup beni desteklemişlerdi. Lisede o okula gittiğimde eve gelir gelmez çalışma yapar bugün yaptığımız yemek ya da tatlıyı tekrar yapardım ben yaptıkça kardeşim de benden görmüş ve ilgisi başlamıştı. Sonunda babama "Biz kafe açmak istiyoruz" dediğimiz zaman babam bizim arkamızda durmuş kafe açmamıza yardım etmişti. Kafemiz açılalı tam 4,5 yıl olmuştu yavaş yavaş 5. Yılına giriyordu. Her neyse bugün ki müşteriler gittiğinde hemen kafeyi toparlayıp eve dönmüştük
Yürümeye dermanımız kalmamıştı eve gelir gelmez hemen yere artık kendimizi biraz dinlendiğimi düşündüğüm zaman odama çıkıp ılık bir duş aldım ardından saçlarımı kurutup hemen uyudum. Sabahın erken saatlerinde yine ayaktaydım çünkü annem 'pazar kahvaltımız' için uyandırmıştı zaten ondan sonra hemen kafeye gidecektik. Annemin lezzetli elleri ile hazırladığı kahvaltıdan sonra annemi ilaçlarını alamayı unutmamasını tembihleyip, Hüma ile kafeye gitmek için yola koyulduk. 10-15 dakikalık yoldan sonra kafeye gelmiştik. Hemen içerinin tozlarını aldık yerleri sildik masaları yerleştirdik ve müşteriler gelmeden güzelce kek, pasta, simit, poğaça gibi hamur işleri hazırladık. Müşteriler saat 13.00 gibi gelmeye başlamışlardı, hepsinin siparişini oldukça özenli ve hızlı yapmaya çalışıyordum çünkü kimsenin işe veya her hangi gideceği bir yere geç kalmasını istemiyordum. O sırada içeriye arkadaş grubum girdi hepsi bana selam verdikten sonra, her geldiklerinde oturduklari yere gittiler. Onlarında siparişini aldım ve hazırladım Hüma ise onlara hazırladığım tepsiyi götürdü, kafemiz yavaş yavaş boşalıyordu. Hüma ile birlikte etrafı toplamaya başladık,Hüma masaları siliyordu bense yerleri siliyordum. Silme işlemi bitince birlikte kasaya gittik, ilk önce paraları saydık ardından kasayı kitledik. Arkadaşlarım bize seslenince onların yanına gittik. Masada toplam 7 kişi vardı ben ve kız kardeşim dışında. Kafeyi kapattıktan sonra yarım saat oturduktan sonra herkes dağıldı bizde kafeyi kilitleyip eve gittik.

💫

Eve geldiğimizde odama çıkıp ellerimi yıkadım ve üstümdeki kıyafetleri çıkartıp bir eşofman altı, üstüme de ince askılı bir crop giydim. Saçımı toplayıp odamdan çıktım alt kata indiğimde annemler solonda oturuyorlardı ilk önce mutfağa gidip soğuk bir şey varmı diye baktım fakat olmadığını görünce sürahiye su doldurup buzdolabına koydum. Ardından mutfaktan çıkıp annemlerin yanına gittim Hümanın yanına oturdum Hüma kafasını omzuma yaslarken arkama yaslandım ve kolumu Hümanın arkasından geçirip sarıldım.
"Yarın misafir gelecek"
"Yine kim geliyor anne?"
"Alevler geliyor"
"Alev teyzemi?"
"evet alev teyzen"
"Anne şaka yapıyor ol"
"Niye ki kızım"
"Anne kadının kızı ile kavgalıyım ya"
"E kızı gelmeyecek ama"
"Anne sırf benim inadima gelecek!" Babam araya girdi.
"Kızım abartma send-"
"Ne demek abartma ya o kız yüzünden arkadaşımı kaybettim ben! Sırf o kızın bana attığı suç yüzünden bunu en iyide siz biliyorsunuz baba!"
"Kızım-" ayağa kalktım
"Yeter gerçekten mi baba? Şaka falan herhalde ama komik olmayan bir şaka!" odama çıktım ve masama oturup bilgisayarımı açtım. Kafe ile ilgili olan bir kaç mail vardı onlara baktım ve gerekli olan şeyleri yaptım. Ardından biraz oyun oynadım saatin 22.19 olduğunu görünce banyoya girdim ve hem saç bakımlarımı hemde yüz bakımlarımı yaptım. Saçlarım kıvırcıktı ve bende sürekli onlara bakım yapmak zorunda kalıyordum. Saç bakımım bitince yüz bakımı yaptım cildim için gerekli olan bir kaç serum vardı ve sivilcelerim için kullandığım kremler onları sürdükten sonra pijamalarımı giydim. Telefonumu ve tabletimi şarja taktım. Sonrasında hemen uyudum.

💫

Sabah saat 8 gibi kalktım ve üstümü giyindim ardından bilgisayar çantama kafenin malzemelerini yazdığım kağıtları tabletimi ve bilgisayarımı koydum ardından hemen Hüma'yı da alıp arabaya bindik. Kafenin masalarının tozlarını aldık yerleri sildik ve hemen mutfağa giriştik pasta, börek, muffin, kurabiye, ekler gibi bir çok hamur işini ve tatlıları yapıp çıktık. Saat 10.00 gibi kafeyi açtık ve beklemeye koyulduk. Müşteriler 11.00 gibi gelmeye başladı çoğunlukla devamlı müşterilerimiz geliyordu öğrenciler, gençler, ve sıkı arkadaş olan kişiler. İlerleyen saatlerde bir kız grubu girdi en önde kıvırcık turuncu saçlı bir kız vardı kasaya geldiklerinde bir süre derin bir sessizlik oldu sessizliği bozan ben oldum. Gülümseyerek
"Ne istersiniz?" diye sordum fakat en önde olan kız alaycı bir bakışla
"Görüyorum da bir kafede kasada çalışmaya başlamışsın, senin gibi birindende o beklenirdi zaten." güldü ve kim olduğunu hala anlamamıştım kız bana birini andırıyordu fakat başka bir yerde olduğu için onun olabileceğini düşünmedim.
"Anlayamadım?" dudaklarını büzdü.
"Ah işe girdiğinde sende kafa geriliği de başlamış canım" dedi hem alaycı hemde sahte bir üzgünlükle.
"Tuğçe?" dedim onun olduğunu teyit etmek için.
"Ah çok erken anladın canım" suratımdaki ifade sertleşti.
"Niye geldin?"
"Duydumki annemler akşam size geliyormuş bende yıllar sonra acaba bu kız ne yapıyor diye merak ettim" güldü
"Baktımda hiç bir şey olamamışsın."
"Tuğçe"
"Ne oldu ismimi mi ezberliyorsun unutmamak için"
"Ah hayır sadece eskisi gibi kendini 'nazlı' olarak mı tanıtıyor musun diye merak ettim"
"Hayır canım Tuğçe Nazlı olarak tanıtıyorum"
"İsmin olmayan bir adı kullanman ne kadar doğru bir şey canım" bunu dememi beklemiyordu sanırım.
"Birde hala arkadaşlarına 'bu bukleleri yapmak çok zor' diyor musun canım?" ağzını bir şey demek için araladı ama diyecek bir şey bulamayınca geri kapattı.
"Aa çok ayıp ama arkadaşlarına neden yalan söylüyorsun?" Tuğçe eskiden annesinin maşası ile saçlarını kıvırcık yapıyordu ve insanlara yalan söylüyordu. 15 yaşına geldiğinde gidip perma yaptırmaya başladı ve bizden sonra tanıştığı herkese 'her sabah bu kıvırcıklarla uğraşmak çok zor' gibi şeyler söylüyordu.
"Şimdi senin yüzünden müşteriler bekliyor. Eğer bir şey sipariş vermeyecekseniz gidin." Tuğçe bu laflarımdan sonra sinirli bir şekilde çıktı kafeden.

💫

Kafeyi kapattıktan sonra Hüma ile birlikte dışarı çıkmıştık ikimizde Tuğçeler evde olduğu sürece girmek istemiyorduk. Birlikte eskiden hep gittiğimiz parka gitmiş oturup sohbet ediyorduk.
"Abla sabah Tuğçeye nasıl verdin ağzının payını" diyip güldü.
"Varya orda kahkaha atmamak için zor durdum"
güldüm.
"Keşke video çekseydim ya"
"Aman ve ablacım zaten işimiz başımızdan aşkındı bide o kişinin tepkilerini mi çekmeye çalışacaktık."
"O da var ama güzel eğlenirdik izlerken" güldüm ve Hüma'ya sarıldım.
"Güzelim benim ya"
"Ablam" dedi kelimeleri uzatarak. Hümanın telefonu çaldı bana sarılmayı bırakıp telefonunu açtım.
"efendim" dedi uzatarak büyük ihtimalle ya maviydi ya da üniversitesinden biri. Karşı tarafı dinledi
"Ablamla parktayız mavi sende gelsene"
"Tamam bekliyoruz"
"Abla mavide geliyor"
"Gelsin ablacım"
Mavi gelene kadar bugün kafede olan şeyleri konuştuk ve biraz da salıncaktan sallandık. Mavi yanında biri ile gelmişti. Bizim yanımıza geldiklerinde Hüma ayağa kalkıp maviye sarıldı sonra yan tarafa dönüp.
"Hoş geldin Ömer" dedi. Bir dakika Ömer mi?
"Hoşgeldiniz"
"Hoş geldik naz abla" dedi mavi mutlu bir şekilde
"Hoşbulduk" dedi Ömer her zamanki gibi yakın olduğu kişilerin yanında konuştuğu bir ses tonuyla.
Güldüm ayağa kalktım ve maviye sarıldım.
"Lan Ömer sen ne ara uzadın ya"
"Asker adamız artık naz abla"
"Hay maşallah" güldük ve birbirimize sarıldık. Onlarla gece 01.00 e kadar oturup sohbet ettik Ömerle görüşmeyeli o kadar şey geçirmişki hem üzücü hemde güzel şeyler üzücü yerlerde ağlar gibi oldum. Mutlu yerlerde de kahkaha attık hep beraber.
Saatin gece yarısı olduğunu fark ettiğimizde evlere dağıldık. Bugün kafeyi açmayacaktık çünkü bugün 30 Nisan dı, ablamın ölüm yıl dönümü. Onun için onun mezarına gidecektik ve kafeyi açsak bile daha geç açacaktık. Hemen üstümü değiştirip uyudum.

💫

~Toprak Demirkan
Sabah 05.00 gibi ayaktaydık alaya gideceğimiz için.
Ömer ve Kenan ile tam dışarı çıktığımızda karşı evden çıkan iki kişi Ömer ile selamlaştı ve arabalarına binip gittiler. Bizde alaya gittik Ömer ile Kenan timimizin olduğu banka giderken ben albayın odasına gittim. Yaklaşık bir hafta önce bir ay süren bir görevden gelmiştik ve o görevde olan bir kişinin hakkında aldığımız bilgiler hakkında konuştuk ardından çıkıp timin yanına gittim.

ALP TİMİ🪖
Yüzbaşı Toprak Demirkan
Kıdemli üsteğmen Kenan Demirkan
Üsteğmen Ömer Demirkan
Teğmen Emir Aydın
Astsubay Üstçavuş Atakan Kaya
Astsubay Astçavus Yaren Öztürk
Astsubay kıdemli Üstçavuş Ceyda Yılmaz

"Ne istiyorsunuz sigara paketimden anlamıyorum ki vermeyeceğim bundan sonra" kenanın isyan dolu sesini duydum
"Beleş sigara"
"siktir git pezevenk" bütün tim güldü ben aralarına girdigimde ilk sessizlik olmuştu ondan sonra konuşmaya devam etmişlerdi.

💫

~Naz Karaca
Bugün ablamın mezarına gideceğimiz için erken kalkmıştık yani 4-5 suları gibi. Ablamın mezarında eğer yabani otlar çıktıysa onları temizlemek için bir şeyler aldık ve annemler uyurken kapıyı kilitledik ve çıktık. Tam biz çıktık Ömer ve Kenanda çıktı, birbirimize selam verdik ve biz araba ile mezarlığa onlar ise askeriyeye gitmişti.
Ablama ne olmuştu? ablam eşi yüzünden PLANLI olarak yapılan bir kaza sonucu hayatını kaybetmişti. PLANLI diyorum çünkü ablamın vefatından sonra, eniştemin telefonunu polisler bize vermişti. Eniştem olacak kişinin ailesi uzakta olduğundan dolayı.
Eniştem olan adamın bir başka erkek ile olan konuşmalarına tanık olmuştum ve o konuşmanın kanıtları olmadığı için kimse bana inanmamıştı. Ancak o polisler telefonu bize verdiğinde bulmuştum. Bu sayede eniştem iyileştikten sonra hapise ömür boyu ceza ile cezalandırıldı. Ardından bizde derin bir nefes alabilmiştik fakat Ablam yokken resmen hiç bir şeyin tadı tuzu ve duyguları yoktu. o kadar igrenc bir görüntüydü ki o arabanın altından çıkan ceset ve bir ağır yaralının görüntüsü, o zaman midemi kaldırmıştı. Annem ve ben çok şiddetli ağlarız, gerçekten kötü hissettiğim zamanda ailemi veya sevdiklerimi uyarırım bir yere gideceklerse. Ancak eniştem ablamın telefonunu sessize almıştı, ablama ne kadar ulaşmaya çalışsamda telefonu sessizde olduğu için ulaşamıyordum. Yıllar geçti ablamın ölümünden fakat ne bir sesini ne de kokusunu hatırlıyorum...