Bölüm 1 - Lanetin Kıyısında

Benim adım Ayashi. Tokyo Jujutsu Lisesi’ne geldiğim gün, yağmur gökyüzünü yırtar gibiydi. Gojo Satoru’nun o meşhur aptal gülümsemesiyle beni karşılaması da ayrı bir lanetti zaten.
“Yeni öğrencimiz bu mu? Fena değil. Biraz fazla... kırık duruyor ama,” demişti.
Haklıydı. O sıralar içimde kırılmamış tek şey, kimseye göstermediğim korkuydu.
Beni oraya “özel lanet enerjisi” yüzünden almışlardı.
Kendimi bildim bileli, çevremdeki lanetli ruhları duyabiliyorum. Görmek değil, duymak. Karanlıkta, rüyada, hatta bazen insanların arasında fısıldayan sesler…
Gojo buna “nadir bir rezonans yeteneği” diyordu.
Ben buna “lanetli yalnızlık” diyorum.
İlk hafta sessiz geçti. Kimseyle konuşmadım.
Ta ki, Fushiguro Megumi beni antrenman alanında yere çalana kadar.
İlk izlenim: sessiz, mesafeli, saçları yorgun bir yıldız gibi dağınık.
“Odaklanamıyorsun,” dedi. “Lanetli enerjini kontrol edemiyorsan burada hayatta kalamazsın.”
Ses tonu sertti ama gözleri... garip bir şekilde sakinleştiriciydi. Birinin bana bağırması değil, beni anlaması ürkütücüydü.
Yerde yatarken etraf bir anda karardı.
Görmedim ama hissettim.
Bir lanet yaklaşıyordu, çok yaklaşıyordu.
Megumi hemen shikigamilerini çağırdı, ama onlar bile geri çekildi.
Sanki lanet benden korkuyordu.
“Ne yaptın sen?” diye sordu.
Ben sadece fısıldadım: “Hiçbir şey.”
Ama o anda, içimde bir şey uyandı.
Görünmez bir parazit gibi dolaşan güç, etrafı titretti.
Toprak çatladı, hava kesildi. Ve lanet... yok oldu. Toz gibi dağıldı.
Gojo hemen belirdi, klasik sırıtışıyla.
“İşte bu yüzden seni buraya aldım, Ayashi,” dedi.
“Sen lanetleri öldürmüyorsun... onları özüne çekiyorsun.”
Megumi sustu.
Ben de sustum.
Çünkü o an, içimde bir ses yankılandı.
“Aynı benim gibisin.”
O gece uyuyamadım.
Yatağımda dönüp dururken, Megumi’nin sessiz yüzü aklımdan gitmedi. Gojo’nun sözleri kulaklarımda çınladı.
Ve o fısıltı... hâlâ oradaydı.
“Bir gün seni tamamen alacağım, Ayashi.”