5. Bölüm :sessiz yakınlık

5. Bölüm – Sessiz Yakınlık
Elif o akşam eve erken döndü.
Ama kafası çoktan doluydu.
Melek mutfakta yemek yapıyordu. Derya masaya çay koyuyordu. Her şey her zamanki gibiydi. Ama Elif kendini her zamankinden daha yabancı hissediyordu.
“Bugün okulda ne oldu?” diye sordu Melek.
“Bir şey,” dedi Elif hızlıca. “Yani… normal.”
Derya gözlerini kıstı.
“Elif,” dedi. “Normal dediğin şey senin ses tonunda pek normal durmuyor.”
Elif çayından bir yudum aldı.
“Komutanla konuştum,” dedi istemeden.
Melek durdu.
“Hangisi?”
“Yeni gelen,” dedi Elif. “Kaan.”
İsmi ilk kez yüksek sesle söylediğini o an fark etti.
Ve bu, tuhaf bir şekilde içini titretti.
Derya sandalyeye yaslandı.
“Bak,” dedi. “Biz seni tanıyoruz. Kendini korumayı da.”
Elif başını salladı.
“Ben kimseye yaklaşmıyorum.”
Melek yumuşak bir sesle konuştu:
“Ama bazı insanlar yaklaşmaz. Yaklaşılır.”
Elif o gece uzun süre uyuyamadı.
Aynı saatlerde Kaan, timle birlikteydi. Çay bardakları yerdeydi. Sessizlik vardı.
Emre gülümseyerek baktı.
“Komutanım,” dedi. “Okul tarafına fazla bakıyorsunuz.”
Kaan kaşlarını kaldırdı.
“İşinize bakın.”
Zeynep başını kaldırmadan konuştu.
“Bakmak da bir iştir bazen.”
Kaan cevap vermedi.
Çünkü doğruydu.
O gece Elif pencereden dışarı baktı.
Kaan da nöbetteydi.
Aynı anda, aynı gökyüzüne baktılar.
Bunu bilmiyorlardı.
Ama bazı yakınlıklar sessiz olurdu.
Ve en tehlikelisi de buydu