Bölüm 3

BÖLÜM 3 – BAKIŞ ARALIĞI
Gold Girls Lisesi’nde günler hızlı geçmezdi.
Sürünmezdi de.
Daha çok… izlerdi.
Lina bunu üçüncü gün fark etti.
Koridorda yürürken fısıltılar vardı ama adı geçmiyordu. Bakışlar vardı ama üstüne yapışmıyordu. Sanki herkes onu tartıyor, ama sonuca varmıyordu. Bu tuhaftı. Çünkü Gold Girls’te insanlar ya severdi ya silerdi.
Kararsızlık nadirdi.
Mira her zamanki gibi yanındaydı.
Ne çok yakındı, ne uzak.
Ama Lina ne zaman duraklasa, Mira da duruyordu.
“Bunu yapıyorsun,” dedi Lina bir anda.
“Neyi?” dedi Mira.
“Ben durunca sen de duruyorsun.”
Mira bir saniye sustu.
Sonra omuz silkti. “Alışkanlık.”
Ama Lina bunun alışkanlık olmadığını hissetti.
Sınıfa girdiklerinde Altın Halka çoktan yerini almıştı. Aylin pencereye yakın oturmuş, Nisa defterine bir şeyler karalıyordu. Elif arkaya sandalyesini çekmiş, ayağını sıraya uzatmıştı. Aras ise… boş boş kapıya bakıyordu.
“Zeynep gelmedi mi?” dedi Lina farkında olmadan.
Aras irkildi. “Ha? Yok… yani… bilmiyorum.”
Elif sırıttı. “Yalan.”
“Kes,” dedi Aras ama sesi sert değildi.
Lina gülümsedi.
Bazı şeyler söylenmese de anlaşılırdı.
Ders boyunca Lina’nın dikkati dağılıp durdu. Öğretmenin sesi arka plana düşüyor, kelimeler anlamsızlaşıyordu. Çünkü Mira’nın kolu… masasının kenarına çok yakındı.
Dokunmuyordu.
Ama oradaydı.
Lina fark etmemeye çalıştı.
Başaramadı.
Tenefüste Mira sınıfta kaldı. Lina da. Bu da tesadüf değildi sanki.
“Gold Girls’e alışabildin mi?” diye sordu Mira.
“Bilmiyorum,” dedi Lina dürüstçe.
“Burası biraz… fazla.”
Mira güldü. Çok küçük bir gülümsemeydi.
Ama Lina onu kaçırmadı.
“Fazla olan yerler,” dedi Mira,
“insana kendini fark ettirir.”
“İyi mi kötü mü?” diye sordu Lina.
Mira cevap vermedi.
Sadece Lina’ya baktı.
O bakış…
Ne uzun sürdü, ne kısa.
Ama Lina’nın içinden bir şey geçti.
Adı yoktu.
Olmasına da gerek yoktu.
Kapı açıldı. Zeynep içeri girdi. Aras’ın kafası refleks olarak kalktı. Göz göze geldiler. Zeynep hiçbir şey demedi, sadece başını eğdi. Aras’ın kulakları kızardı.
Elif Lina’ya eğildi. “Gördün mü?”
“Gördüm,” dedi Lina.
“İnkâr edecek,” dedi Elif.
“Kesin,” dedi Lina gülerek.
Günün sonunda okul bahçesi sakinleşmişti. Mira ve Lina yan yana yürüyordu. Aralarında sessizlik vardı ama rahatsız edici değildi.
“Yarın,” dedi Mira aniden,
“bir yere gideceğim.”
“Ha?” dedi Lina. “Nereye?”
Mira durdu. Lina da durdu.
“Hatırladığım bir yere,” dedi Mira.
“Gelmek ister misin?”
Lina bir an düşündü.
Sonra gülümsedi.
“İsterim.”
Mira başını salladı.
Ama bakışlarını kaçırdı.
O an Lina şunu hissetti:
Bu sadece bir davet değildi.
Bir kapıydı.
Ve Gold Girls Lisesi’nde bazı kapılar…
sessiz açılırdı.