09

Arkadaşlar okuyorsunuz bari beğenin lütfen 😭🙏🏼

Uzaktan izliyordum. İçimdeki duyguları bastırmanın bir yolu yoktu, duygularım herkes tarafından bilinse de istediğim kişi bir türlü anlayamıyordu. Hoş, kimse anlayamıyordu.

Herkes, ona olan aşkımın bir takıntıdan ibaret olduğunu iddia ediyordu. Oysa farkında bile değiller, kimse farkında değil. Göktuğ, benim için apayrı bir meseleydi. İlk aşkımdı o benim, uğruna ölümü göze alacağım biriydi.

İmkansızımı istiyordum ben, imkansızıma aşıktım. Zoru her ne kadar sevsem de Göktuğ imkansızdan da zordu. İnsan vazgeçmek için çabalar, değil mi? Ben de çok çabaladım, ben de çok denedim ama olmuyordu.

“Allah’ım, al beni ya!” Berkay, söylenerek enseme vurduğunda, elimin tersiyle ona bir tane geçirdim. “Ne oldu yine?” Dedim sinirle.

Mis gibi manzaramı izliyordum ben, niye bozdu şimdi bu? Oflayarak sandalyede arkama yaslandım ve tostumu ısırdım.

“Göktuğ meselesi çok sıktı artık.” Dedi Berkay sandalyesini benden uzaklaştırırken.

Aşkın ne olduğunu bilmeyen biri, benim Göktuğ’a olan aşkımdan sıkılmıştı. Evet, aşk yorucuydu. Özellikle de karşılıksız aşk, çok yorucuydu. Yine de en azından aşk duygusunu tadabildiğim için Göktuğ’a minnettardım.

“Kızları tek gece için kullanan ve yirmi yaşında hâlâ lise okuyan biri için, fazla iddialısın.” Dedim imayla. Berkay, ortaokuldayken sırf abimle ve diğer arkadaşlarıyla aynı sınıfta okumak için, bir sene okulu bırakmıştı. Ardından Göktuğ, Emirhan ve abimle birlikte sınıfta kalmıştı geri zekalı.

“Nehir, aşkım gerçekten takıntı yaptın çocuğu.” Diyerek Berkay’ı destekledi Mine.

Takıntı yapmamıştım, ona gerçekten aşıktım.

“Sen Göktuğ’a değil, onun imkansızlığına aşıksın.” Dedi Rüzgar kesin bir dille.

Bunlar niye şu an benim üstüme oynuyor ya? Onları ne ilgilendirir? Ayrıca ben Göktuğ’a gerçekten aşığım. Bana her defasında umut verip ardından beni sevmediğini söylemesi, hep üzüyordu ama yine de onu seviyorum.

Her şeye rağmen, tüm zorluklarımıza rağmen onu seviyorum. İmkansız olması umurumda değil, ben imkansızı başaracağım. Bu zamana kadar hep başardım, yine başaracağım.

“Bebe seni kullanıp atacak, benden söylemesi.” Dediğinde Zehra, bıkarak sandalyemden kalktım.

Göktuğ’a her ne kadar âşık olsam da beni kullanmasına izin vermezdim. Bazı sınırlarım vardı ve ben, o sınırların aşılmasına asla izin vermem. Gururumu hiçe sayıp her seferinde şansımı denesem de diğer sınırlarım aşılamaz.

Göktuğ’un benim için doğru kişi olmadığını biliyordum. Ve eğer biriyle bu yaşanacaksa da doğru kişiyle yaşanmalı. Âşık olduğum, bana âşık olan ve benimle gelecek hayalleri kuran biriyle olmalı.

Göktuğ bana âşık değildi. Onu ne kadar istesem de bana âşık olmayan biriyle bu tür şeyler yaşayamam. Göktuğ, bana âşık olduğunu söylese bile ona inanmam. Öylesine iyi âşık numarası yapabiliyor ki herkesi inandırıyor. Bu kadar iyi rol yapan birine asla inanmam.

Beni neden sevmediğini de anlayamıyorum. Çok güzel olmasam da güzelim, başarılıyım, komiğim, kafa dengiyim, zekiyim, fiziğim çok güzel hepsini geçtim, para yiyici bir kız değilim. Hesap ödetmeyi de sevmem, bir masada varsam hesabı ödemeliydim. Yani, ilişki için ideal bir kızım.

Sınıfıma doğru yürürken, Göktuğ’un sesini duyduğumda, olduğum yerde durup sesin geldiği yere baktım. Abim ve Göktuğ, dört çocukla tartışıyorlardı. Ne olduğunu anlamak için adımlarımı onlara doğru çevirdim. Hızlı şekilde yanlarına vardım.

“Ne oluyor?” Diye sordum meraklı sesimle.

“Uzaklaş, Nehir.” Dediğinde abim, sesini ilk defa bu kadar sert ve öfkeli duyduğum için şaşırmıştım. Ciddi bir şey olmuş olmalı, abim asla bir şeye bu kadar sinirlenmez.

Kaşlarımı çatarak anlamadan onlara bakmaya devam ettiğimde, abimin sinirden titrediğini fark ettim. Göktuğ da abimle aynı durumdaydı, ikisi de öfkeyle titriyordu.

“Bir daha söyle!” Göktuğ bağırdığında, sesinin yüksekliği ve sertliği karşısında korkuyla irkildim. O da en az abim kadar sinirliydi. Neye bu kadar sinirlendiklerini anlayamıyordum.

Karşılarında duran çocuklardan biri öne atıldı. Yüzünde alaycı bir gülümseme vardı. “Orospunun yüzüne konuşayım istersen,” dediğinde çocuk, kimden bahsettiğini anlamaya çalıştım. Orospuyu kime diyor olabilir ki? Şu an abimin de Göktuğ’un da hayatında kimse yoktu, yani onlarla ilgisi olmamalı.

Çocuk, aniden bakışlarını bana çevirdi. “Utanmadan senelerdir Göktuğ’un peşinden koşacak kadar aptal bir kaşarsın. Sen alışkınsın milletle yatmaya ama biz, sen kendinden otuz yaş büyük adamlardan hoşlanıyorsun sanırdık.”

Duyduklarım karşısınd buz kesmiştim. Kalbime bir şeyin battığını hissettim ve öylesine bir batmaydı ki bu, kalbim sıkışıyordu.

“Sen seversin ellilerinde adamlar bulup onların altına girme-“ Çocuğun sözünü kesen şey, Göktuğ’un ona attığı yumruk oldu.

Gözlerimin buğulandığını hissettim. Etraftaki herkes, şaşkın bakışlarıyla bana bakarken, çaresizce etrafa baktım. Ne diyeceğimi ya da kendimi nasıl savunacağımı bilmiyordum bile. Bilsem de anlatamazdım, inanmazlardı.

Kelimeler boğazımda düğümlenmişti. Nefes alırken ciğerlerim yanıyordu. Etrafta büyük bir kaos dönerken, odaklanamıyordum bile. Sanırım abim, Göktuğ’un ve o çocukların arkadaşları da kavgaya dahil olmuşlardı. Hocalar onları ayırmaya çalışsa da işe yaramıyordu, kavga her geçen saniye daha çok büyüyordu sanki.

Burada daha fazla durmak istemiyordum. Bu katta, bu okulda, bu semtte ve hatta bu şehirde. Dinlemem gerekirdi, abimi dinlemeliydim. Defalarca kez söyledi, bu şehirden gitmemiz ve kendimize yeni bir hayat kurmamız gerektiğini, oyunculuğu bırakmam gerektiği. Tanındığım zaman, bu olaylar açığa çıkarsa yaşayacağım sıkıntıyı defalarca kez anlattı, dinlemedim.

Yutkunmak istesem de yapamadım. Ağlamak istesem de ağlayamadım. Her şey canımı yakıyordu şu an. Çaresizdim, çok çaresizdim. Herkes öğrenecekti artık, her şey bilinecekti. Yine ben suçlu olacaktım, ben suçlanıp aşağılanacaktım. Tekrar aynı şeyleri yaşamak istemiyorum, tekrar o kabusa dönmek istemiyorum.

Hızlıca arkamı döndüm. Bu kaos ortamından uzaklaşmam gerekiyordu. Hızlı adımlarla, neredeyse koşarak yangın merdivenlerine ulaştım. Kimse gelmezdi buraya, burada rahat olabilirdim. Kimse görmeyecekti beni.

İçeri girip kapıyı kapattıktan sonra yere çöküp oturdum. Bacaklarımı kendime doğru çekerken, tuttuğum gözyaşlarını sonunda bırakabilmiştim.

Ne uzun zaman olmuştu, bunlar için ağlamayalı. Ne aptalmışım, kurtulduğumu sandım. Geçmişini unutursan bir geleceğin olmaz derler ama ben, bu geçmişi tamamen unutmak istiyordum. Gerekirse geleceğim olmasın, umurumda değil. Sadece her şeyi unutmak istiyorum.

Yangın merdivenlerinin kapısı dakikalar sonra açıldığında, hiçbir şey olmamış gibi başımı dizlerimden kaldırdım. “Kimsin bilmiyorum ama siktir git.” Dedim ağlayarak. İnsanların yanında ağlamayı sevmezdim. Maalesef hayatımdaki pek çok insan, acılarımdan ve mutluluklarımdan kendisine sosyal medyadan prim çıkarıyordu. Bu yüzden dikkatli olmam gerekiyor.

“İnsan hiç âşık olduğu kişiyi kovar mı?” Göktuğ’un sesini duyduğumda halde başımı kaldırmadım. Bana doğru gelen adım seslerini duyuyordum, kapıyı çoktan kapatmıştı.

Ona cevap vermeden sessizce ağlamaya devam ettim. Göktuğ, yanıma oturdu ve başımı tutup nazikçe kendisine çekti. Başımı onun göğsüne yaslayıp gözyaşlarımı sildim. “Kırmak istemiyorum, ama lütfen git…” dedim titreyen sesimle.

Kalbim acıyordu. Herkesin yine hakkımda kötü düşüneceğini bilmek, canımı yakmanın yanı sıra zoruma da gidiyordu.

“Gitmeyeceğim.” Dedi Göktuğ saçlarıma küçük bir öpücük kondururken. “Korkma, kimseye sümüklü olduğunu söylemeyeceğim.” Dedi beni güldürmek istercesine.

Doğru söylediğini biliyordum. Göktuğ, şerefsiz olsa da arkadaşlarının acısından pay çıkarmazdı. Arada bir benimle dalga geçmek için İnstagram hikayesinde bir şeyler paylaşırdı ama imajıma zarar verecek şeyler yapmazdı.

Yine de onun yanında ağlamak istemiyorum. Rol gereği olmadığı sürece kimsenin yanında ağlamayı sevmezdim. Birinin yanında gerçekten ağlarsam, tüm gardım düşerdi.

“Git…” dedim yalvarırcasına.

“Sana bir söz vermiştim, hatırladın mı?” Dediğinde, başımı kaldırıp yavaşça iki yana salladım. “Öyleyse hatırlatayım.” Yüzümü iki yandan tutarak gözlerimin içine baktı. “Herkes gitse de yanında kalacağımı söylemiştim. Ben sözümü tutarım.” Hafifçe gülüp ıslak burnumu sildi. “Karanlıkta ışığın olacağıma söz veriyorum, Turuncu.”

Göktuğ, sözünün eri bir adamdı. Bir söz veriyorsa, o sözü tutardı. Ne olursa olsun, sözünden dönmezdi. Bu yüzden takıldığı kızlara asla söz vermezdi. Göktuğ, birine söz veriyorsa, o kişi dünyanın en şanslı insanlarındandır. Göktuğ sadece sevdiklerine söz verirdi.

Yüzümü bırakıp bana sıkı sıkı sarıldığında, pes ederek gözyaşlarımı serbest bıraktım.

“Ve yine söz veriyorum,” dedi Göktuğ en yumuşak ve sıcak sesiyle. “Ben yaşadığım müddet, kimse sana dokunamayacak.” Sertçe yutkunduğunu duydum. “Kimse sana seni incitecek bir şey söyleyemecek.”