2.bölüm

Güneş Mina Güven

Bilincim yavaş yavaş açılıyordu; ilk hissettiğim ise acıydı. Dayanılmaz, karşı konulamaz bir acıydı; her yerim acıyordu.

Hiç hissetmediğim bir acıydı, canımı çok yakıyordu.

Yavaş yavaş gene bilincim kapanırken gene tek aklım da kalan bu hissettiğim acıydı.

Deniz Doğu

Yoldayım. Önümdeki arabadaki Mina ile birlikte müşterilerimizden birinin yanına gidiyorduk.

Bir anda Mina'nın arabasına yan şeritten son hızla gelen bir araba çarptı, Mina'nın arabası şeritten çıktı, taklalar atarak yanındaki ağaca çarptı ve geriye sendeleyerek durdu.

Ben hızlı bir şekilde fren yapmıştım. Kendimi arabadan nasıl attığımı, ne ara Mina'nın yanına gittiğimi hatırlamıyordum.

Yan durmuş arabanın içindeki Mina`ya hızlıca baktım. Beynimden vurulmuşa döndüm . Çünkü Mina`nın her yeri kan içindeydi.

Etrafımıza dönüşmüş insanlara bakarak, "Birisi ambulansı arasın" diye bağırdım. Bir adam, "Aradık, yolda" dediğinde yeniden Mina'ya döndüm, ne ara aktığını bilmediğim gözyaşlarımla.

Bir süre sonra ambulans geldi.

Mina'yı hızla ambulansa aldılar. Ambulans gittikten sonra, hızlıca arabama bindim ve Mina'yı götürdükleri hastaneye sürmeye başladım.

Arabadayken görevde olmasına rağmen bir umut Araf'ı aradım.

Araf telefonu açmıştı.

Araf Bulut

Görevden dönmüştüm karagrahtaydım . Timimle birlikte çardakta oturuyorduk. Mina ve Deniz görevden döndüğümü bilmiyordu bu akşam onlara sürpriz yapacaktım.

Timle sohbet ederken benim telefonum çaldı . Arayan Deniz`di. Kesin bir terslik vardı çünkü Deniz beni görevdeyken aramazdı.

Deniz`in aramasını yanıtladım.

- Alo ,Deniz

- Araf

Deniz`in ağlamaklı sesini duyunca endişelenmiştim.

- Ne oldu Deniz

- Mina...

Bir anda ayağa kalktım ve bağırmaya başladım

- Ne Mina ?

Timin ve karagrahtaki askerlerin bakışları bana dönmüştü. Timde ayaklanmıştır.

- Araba kazası yaptı durumu iyi değil ........ hastanesindeyiz.

Demiş ve aramayı sonlandırmıştı.

Telefonu cebime koyup hızlıca karargahın çıkışına ilerledim. Arkamdaki barış seslerini umursamadım.

Karagrahtan çıktığım da tim de peşimdeydi.

Hızlıca arabama bindim ve Deniz`in dediği hastaneye doğru yola çıktım.

Timin arabaları da arkamdan geliyordu.

Doğa Ailesi

Doğa ailesinin evin de kıyamet kopuyordu. Berke bey`in karısı ve oğulları öğrendikleri gerçeği idrak edemiyordu.

Yılar önce ölen kız kardeşlerinin/kızlarının aslında yıllardır yaşadığını nerden bile bilirlerdi.

"Sen ne dediğinin farkında mısın baba" dedi Arda.

" Evet gayette farkındayım kardeşiniz,kızımız yaşıyor." Dedi Berke Bey.

Kimse bir şey diyemedi.

Odadaki sessizlik Berke Bey'in telefonunun çalmasıyla bozuldu.

Arayan Berke Bey'in kızını bulması için görevlendirdiği adamı arıyordu.

Aramayı yanıtladı.

Berke Bey'in " Kızımı buldun mu? " demesiyle. Odadaki herkesin meraklı bakışları ona döndü.

Telefondaki adam " Malessef efendim kızınıza dair hiç bir bilgi yok"

Berke Bey "Nasıl hiç bir bilgi yok"diye adeta gürlemişti.

Kara

Telefonum çalmıştı , bir adamım arıyordu.

Aramayı yanıtladım.

Telefonda adamımın söyledikleriyle dudağım yana kıvrılmıştı.

Plan tam istediğim gibi gidiyordu.

Güneş Mina Güven

Vücudumdaki keskin acıyla Gözlerimi açtım...

______

⭐Asıl olacaklardan kimsenin haberi yoktu...