2- E ~

♡°¡~◇'¡☆¡

Kış tamamen bitmişti artık, havalar ısınmış, heryer çiçeklerle dolup takmıştı, tatlı esen rüzgar insana huzur veriyordu .

Jennie odasında ki pencereleri açmış dışarıdaki havanın içeriye dolmasına sebeb olmuştu dışarıdan gelen insan ve kuş sesleri huzurlu hissettiriyordu.

Bu gün kendini dünden daha iyi hissediyordu , biraz resim yapmaya karar verip tam iki saattir bir şeyler çizip boyamaktaydı jennie etrafa göz gezdirdiginde , bir kaç gün önce aldığı gerbera çiçeklerine gözü takıldı.

Hafif solmuş da olsalar hala güzel görünüyorlardı, küçük bir tebessüm verdi çiçeklerine. Bu onu gerçekten sevindirmişti çünkü hayatında aldığı ilk çiçek ve en sevdiği çiçekti en güzel tesadüf..

Aslında o gün amacı o odada kalan kişiyi merak etmesiyle başlamıştı. Tam 6 gün boyunca sürekli birileri gelip o odada ki kişiyi ziyaret ediyordu . Ama o gün kimse gelmemişti, hiç ses seda yoktu . Doğal olarakta jennie durumu merak edip 318 oda numaralı kapının önüne gelip içeriye doğru bir göz gezdirdi .

Adeta bir çiçek bahçesini andırıyor içerisi onlarca çeşit çiçek getirmişlerdi ve içerisi çok güzel kokuyordu . Hem görüntüyü hemde kokuyu çok beğendiği için biraz orada durup içeriyi izledi .

Ama hiç tahmin etmemişti onlardan birinin sahibi olacağına. Karşı odada ki kişi çok beyefendi biri olduğunu düşündü jennie , çünkü ona gelen çiçeklerden birini ona vermişti ve bu jennie'nin ömrünün sonuna kadar unutamayacağı bir an olarak kalmıştı.

En sevdigi çiçeği hiç tanımadığı birinden almıştı .

.
.
.

Tam 5 hafta olmuştu hastaneye yatalı , artık tamamen buraya alışmış ve sevmişti jennie .

Tek üzüldüğüm an ise ona verilen gerbera kuruduğu olmuştu. Tabiki de onları atmadı bir poşete koyup sakladı. Anılara her zaman fazlaca değer verirdi.

318 numaraları çocukla arkadaş olacağını sanmıştı jennie ama çiçek verdiği günden beri hiç bir daha konuşmamıştı yani karşılaşmamıştı bile ..

Adını bile unutmuştu o geleli 2 hafta oldu ama sürekli yok oluyordu , akşam üstleri geliyordu ve sabah erkenden yok oluyordu . Jennie ilk iki hafta odasında gezmeyi bırak yataktan kalmamıştı bile . Galiba farklı hastalık taşıdığımız için böyleyiz diye düşünmeden edememisti jennie.

Bu gün biraz yağmur yağmıştı, hava soğuk değildi ama sıcakta denemedizdi. Jennie'nin fazlaca sıkılmıştı, birazda ağrıları vardı. Öğle yemeği yememişti bu yüzden şimdi de acıkmıştı. Akşam yemegine daha bir kaç saat vardı. Parası olsa kantinden birseyler yerdi ama parası da yoktu .

İçeriye baş hemşire girdi . Orta yaşlarda biraz tombul tatlı ve iyi bir hemşireydi. Jennie ağrıları geçip geçmediğini sormak için gelmiş ve elinde sandviç ve meyve suyu ve bir poşet atıştırmalık bir şeyler almıştı.

Bu jennie hem mutlu edip hemde duygusallaştırmıştı.
' iyi insanlar iyi ki var ' diye geçirmişti içinden.

Hemşire ile bir kaç şey konuştular, ama başka hastalarla ilgilenmesi gerektigi için oradan ayrılmıştı.

Jennie bir poşet atıştırmalıkları tek tek baktı ve dolabına koydu . Daha sonra ise sandviç ve meyve suyunu ve çizim defterini eline alarak hastanenin terasına çıkmıştı.

Burayı çok seviyordu jennie gerçekten en sevdiği yerdi burası hemde bu kadar güzel olmasına rağmen kimse gelmiyordu . Çünkü tüm hastaların yanında birileri olduğu ve onlarla ilgilendiği için boş vakitleri olup buraya gelmiyorlardı belkide bazılarının haberi bile yoktu. Hemşire ve doktorlar boş vakit bulunca hemen odalarına kapanıyordu zaten , yani hastanenin en güzel yeri jennie'ye kalıyordu.

.
.
.

Taehyung bu gün kendini bir tık yorgun hissediyordu , bu gün ilk kez hastanede yalnızdı ve sıkılmıştı abisi okulda annesi ve babası ise halletmesi gereken önemli işleri yapıyorlardı . Doktor yasak getirdiği için arkadaşları da ziyarete gelemiyordu.

Serumu bitmişti ve hemşireyi çağırıp çıkarmasını rica etti , en azında biraz hastanede gezer vakit geçiririm diye düşündü taehyung.

Odasında çıkınca ilk yaptığı şey tabikide 317 numaralı odaya bakmaktı . Jennie arkadaş olmak istemişti ama o günden sonra bir türlü denk gelmemişlerdi .

Ya bu günkü gibi odasında olmuyordu ya da uyuyordu her geldiginde bir türlü iletişime geçmiyordu.

Hastaneyi biraz dolaştıktan sonra odasına çıkmaya karar verdi . Asansöre bindi ve ineceği kata bastı.

İndiğinde farklı bir yerde olduğunu anladı yanlış kata basmıştı taehyung. Hastanenin terası olmalıydı diye düşündü ve biraz ilerledi . Gerçekten çok güzel ve huzur vericiydi burası, burayı daha önce keşfetmediği için kendine biraz sitem edip biraz dolaştı.

İleride bir kız olduğunu fark etti , dikkatlice bakınca o kişinin jennie olduğunu anladı. Şimdi anlamıştı odasında neden hiç durmadığını .

Hemen yanına ilerledi .

Ama jennie onun varlığından pek haberi yok gibiydi , biseyler yiyip karşıya bakıp çizim yaptığını fark etmişti.

Usulca yanına oturdu . Jennie'ye bakmadan konuştu.
" Merhaba kayıp kız " jennie hemen yanına baktı ne zaman yanına oturdu neden fark etmedim diye düşünürken. Karşıya bakan kişi ona doğru döndü.

Bu oydu ona çiçek veren kişi, ismini unuttuğu için kendine içten içe kızarken, " Merhaba Gerbera oğlan "

Çocuk sakınca jennie baktı ne demek istiyordu .
" Gerbera ? " jennie gülümseyerek kafa salladı. Taehyung ise ne demek istediğini anlamıştı oda ona gülümseyerek karşılık verdi .

Jennie sandviç ıssırmadığı taraftan taehyung uzattı.
" Yemek istermisin , bu tarafından bölebilirsin . "

Taehyung aslında toktu öğlen çok yemişti ama jennie heyecanlı ve sevecen bir şekilde sorduğu için onu kırmamak adına birazcık böldü ve yemeye başladı.

Sessizdi ortam jennie çocuğun adını hatırlamak için beynine zorbalık yapıyordu şuan taehyung ise onun kucağında çizdiği resme odaklanmıştı. " Ne kadar güzel sen mi çiziyorsun. " Taehyung sorduğu sorunun saçmalığını düşündü ilk önce onun kucağında duran şeyi başka kim çizebilirdi ki neyse ki jennie çok kibardı ve hemen cevap verdi .

" Evet resim yapmayı çok seviyorum , hastanede yapabileceğim şeyler sınırlı bu yüzden durmadan resim yapıyorum. " Taehyung ona küçük bir gülümseme sundu .

" Ne kadar güzel, bende çizmeyi isterdim ama hiç yeteneğim yok resime karşı. "

Jennie elindeki meyve suyu kutusunu hemen yanında ki çöp kutusunun içine atıp tekrar taehyung yanına geçti. Hala karşısındaki çocuğun adını düşünüyordu.

" Aslında bende yeteneğim olduğunu daha yeni öğrendim. " Taehyung şaşırmıştı nasıl yani onca sene hiç mi resim çizmemişti.

" Ben kitap okumayı ve müzik aletlerini çalmayı daha çok seviyordum , hiç resim yapmayı denemedim bile ."

Taehyung yerinde daha yi bir pozisyon aldı jennie daha rahat dinleyebilmek için.

" Daha sonra ise hastanede , kendimi oyalamak için bir şeyler aradım başta kitap okumaya karar verdim ama burada yeni kitap bulabilmek zor oldu , aşşa katda küçük çocuklar için kalem ve resim defteri dağıtıldığını duymuştum. Hemsireden benim için almasını istedim ve başladı. Bende bu kadar yetenekli olduğumu bilmiyordum açıkçası. "

Taehyung onun konuşmasına dalmıştı, jennie sustu ama hala ona bakıyor du kendine geldi bir kaç saniye sonra . " ooh anladım ama ben çok denedim ve bu konuda hep başarısız oldum bence çok güzel bir yetenek. "

kısa bir sessizlik oldu ve arka taraftan bir kadın taehyung diye seslendi . " Aa annem , şimdi gitmeliyim , Görüşürüz. "

Taehyung hızlıca jennie'nin yanından ayrılıp , annesinin yanına ilerledi. Jennie arkasından kısa bir el salladı. Ve resim çizmeye devam etti .

" Demek adın Taehyung'du .. "

Taehyung kapıdan çıkmadan önce son kez jennie'ye bakıp gülümsedi, hemen annesinin arkasından ilerledi .