1- G ~

°♡•¡~◇•

" Ölmekten korkan çocuk , ölümü heyecanla bekleyen kızla tanışır.."

Hafif esen rüzgar saçlarımı dalgalandırıp yüzümü okşuyordu. Bu mevsimi hep sevmişimdir bana hep umudu vaad ediyor . Baharı hep sevdim , çiçekler, mis gibi hava ve insanların daha cıvıl cıvıl olması baharı kim sevmezdi ki? ... Sanki bu bahar daha bir güzeldi farklıydı benim için nede olsa bu benim ömrümün son baharıydı..

Durun bi dakika ben size kendimi tanıtmadım değil mi ? Ben Jennie , Kim Jennie .. 17 yaşında bir kızım peki senin hikayen ne diye soruyorsunuzdur şimdi, çünkü bu hayatta ki herkesin iyi ya da kötü bir hikayesi vardır. Benimkisi ikincisi yani kötü olan .

Benim hikayem iyi başlamadı aslında. 1 yaşında iken annemi kaybettim ne acı ne drama dimi , aslında hiç tanımadığın birinin kaybetmek nasıl hissettirir bilmiyorum ve de o zamanlar aklımın hiç bir şeye basmadığını için işine katarsak .

Evet bazen özledim, bazı geceler fotoğrafına bakıp ağladım , kimsesiz hissettim ama günün sonunda alıştım..

Peki şimdi babamı soracaksınız , o daha kötü bazen keşke o da ölseydi de onun acısını yaşasaydım dedim . Her neyse uzatmadan anlatayım en iyisi , bir kele bile yüzünü görmediğim babam hapisteymiş . Bir uyuşturucu kaçakçısı olduğu için ben doğmadan tutuklanıp ömür boyu ceza yemiş. Ne kadar acı..

Bu yüzden bu hayatta kimsem yok . Yani beni seven biri yok ..

Yetiştirme yurdunda da pek sevilen biri değilim fazla sessiz ve genellikle kimseyle konuşmadığım için kimsede benimle konuşmuyor. Okuldakiler de nerden duydular bilmiyorum ama babamın hapiste olduğu için korkup bana yaklaşmıyorlar. Oysa ki babamla hiç tanışmadım belki benim varlığımdan bile haberi yoktur .

Ama yalnız olmak , kimseyle muhattap olmamak bir yandan da benim tercihimdi . Seviyorum kendimle olmayı kimseye ihtiyaç duymuyorum , şimdiye kadar duymuyordum yeni anladım..

Çünkü bundan bir ay önce hasta olduğumu öğrendim, kanser olduğumu öğrendim, öleceğimi öğrendim .. Yo sakın yanlış anlamayın korkmuyorum veya endişelenmiyorum, ölümün kötü bir şey olduğunu düşünmüyorum zaten .

Sadece bazen keşke bir kişi ile daha yakın bir arkadaşlık kursaydım diyorum , hastaneye yatalı 3 hafta oldu ve ben bazen birileri ile konuşmak istiyorum . Ama kimse beni ziyarete gelmiyor . İlk başta kaldığım yetimhaneden bir kaç kişi ziyaretime geliyordu ama artık onlarda gelmiyor .

Şuan ki durumumdan şikayetçi değilim hastaneye alıştım sadece bir kaç ayım kaldı ve bu beni korkutmuyor aksine heyecanlandırıyor. Çünkü hayattan bir beklentim yok veya kurduğum bi hayal , geride bırakacağım birileri de yok belki ölüm daha güzel bir şeydir.

17 sene yaşadım, bunun bi 4 5 senesini zaten hatırlamıyorum bile , şu az yaşamımda bile sanki çok uzun yaşamışım gibi geliyor bir çoğunuz 17 yaşında ölmek ne kadar acı diye düşünebilirsiniz ama benim için öyle değil.

Penceremi açtım dışarıdan gelen sesleri dinleyerek resim çiziyorum hastanede yapıcak en güzel şey resim çizip kitap okumak bir telefonum olmadığı için böyle şeylerle vakit geçiriyorum.

Çok güzel bir odası var yatağının hemen solunda büyük bir cam var bu odayı seviyordu jennie başta 317 numarayı istemesede şimdi sevmişti burayı , ve bu hastanenin terası çok güzel bazen oraya çıkıp vakit geçiriyor . Ama bu gün pek hali olmadığı için şuan yatağındaydı.

~~~~~~~~~~~~~~

Korkuyordu taehyung , aslında korku da denilmez endişeliydi daha 17 yaşındaydı ve şuan ona kanser teşhisi konmuştu ne yapacağını bilmiyordu . Babası sürekli birilerini arayıp çözüm bulmaya çalışıyordu . Annesi ise sürekli doktora aynı soruları sorup oğlunun iyileşip iyileşemeyeceğini soruyordu . Abisi ise yanında sıkıca elini tutmuş onu iyi hissettirmeye çalışıyordu.

Daha gencecik bir sürü hayalleri olan umutları olan , taehyung şimdi ölüm ile burun burunaydı korkuyordu, ama korkmuyordu da ne hissettiğini algılayamamıştı.

Okulda bayıldığı için arkadaşları tarafından hastaneye gelmişti küçük bir Vitamin eksikliği diye düşündüğü şey aslında çok daha mühim bir şey haline dönüşmüştü.

Doktorun talimatı ile hastaneye yataşı gerçekleşmişti. Bir kaç test için ailesinin yanından alınmış hemşire ile başka odalara gitmişti. Bir sürü şeyler yapılmıştı, kanlar alınıp testler yapılıp oradan oraya sürüklenmişti. Ama Taehyung sanki transa girmiş gibi hiç bir belirti vermiyordu etraftaki sesleri bir kargaşa halinde duymaktaydı .

En son doktorun 318 numaralı odaya yatış işlemleri başlasın dediğini duymuştu.

Şimdi ise kolunda bir kaç serum adını bile bilmediği bir kaç makineye bağlı olan kalp sesini duyuyordu . Annesi sessizce bir köşede ağlıyor babası hala telefonla konuşmaya devam ediyordu . Kendi ise durumu hala idrak edememişti.

Ne hissetmesi gerekiyordu ki ölüm, ölüm bu güne kadar düşündüğü bir şey değildi ki . Gencecik yaşında bu tecrübe onu nasıl etkilemesi gerekiyordu ya da her şey yeni olduğu için mi böyleydi şuan.

Gözlerini yumdu sıkıca tekrar açtı ama hala hiç bir şey değişmemişti. Şuan korkmaya başladığını hissetmişti aslında durum ciddiyetini şuan anlıyordu .

.
.

Tam bir hafta olmuştu bu hastaneye yatalı taehyung hala konuşumuyor du daha doğrusu ne söylemesi gerektiğini bilmiyordu. Şuan oda da yalnızdı babası japonya ya gitmişti daha iyi bir doktor bulabilmek adına. Annesi ve abisi büyük ihtimalle kantine gitmişti.

Oda da göz gezdirdi , her yerde çiçekler ve hediyeler vardı 7 gündür tek yalnız kaldığı gün bu gündü, sürekli arkadaşları akrabaları onu ziyarete gelmiş ve tonlarca şey getirmişti.

Aslında bu durum onu rahatsız hissettirmişti, fazla kalabalığı zaten sevmezdi neyseki doktorun yasağıyla beraber artık ziyaret yasaktı.

Bi kaç gündür yattığı için yürümek istedi taehyung yavaşça yatağından kalkıp serumunu da alarak bahçeye ilerledi bi güzel havaya ihtiyacı olduğunu hissetmişti.

Hastanede biraz dolaştıktan sonra odasına doğru yürümeye başladı. Ama bir şey ilgisini çekmişti kendi odasına bakan küçük bir hasta kızı görmüştü. Ne yapıyordu bu kız ki diye ilgisini çekip biraz yaklaştı.

Kendi odasını izlediğini anladı ve daha da yaklaştı..

Kız ona dönüp koca bir gülümseme bahşetti . Taehyungna uzattığı eli ile sevimli sevimli bakıyordu. Taehyung da ona elini uzattı.

" Merhaba ben jennie , aa ah kusura bakma odanda o kadar çok çiçek vardı ilgimi çekti bakmak istedim ."
Kız o kadar tatlıydı ki taehyung bir haftadır hiç gülmeyen yüzü şuan ilk kez gülmüştü. " Merhaba bende taehyung. "

Jennie yavaşça elini bıraktı, biraz geri çekilip usulca eğildi. Ve odasına yani tam karşı odaya doğru giriş yaptı ama daha yeni tanıştığı çocuk bi dakika diyip hemen kendi odasına girdi bir kaç saniye sonra ise geri çıktı.

Elinde beş adet gerbera vardı bunları küçük bir gülümseme ile jennie'ye uzattı ve " bende çok bunları sana vermemde hiç bir sıkıntı olmaz değil mi " jennie çiçekleri alıp küçük bir teşekkür edip hemen odasına girmişti.

Bu onun hayatında aldığı ilk çiçekti , şuanki mutluluğu tarif edilemezdi . Çiçek verilmesinin bu kadar mutluluk verebileceğini ilk kez anlamıştı jennie .

Heyecanla hiç kullanmadığı vazoyu yerinden alıp, çiçekleri hemen içine koydu , yatağına geçip bir kaç gün önce bir hemşirenin eski telefonunu ona hediye ettigi için ona şuan daha çok minnettardı, bir kaç fotoğraf çektikten sonra , çiçeklerine huzurla baktı....