BÖLÜM 2 — HERSEYDEN ONCE

2025— İstanbul
Sekiz yıl sonra...
Elif artık on altı yaşındaydı. Sekiz yıl önce yaşadıkları, onun çocukluğundan bir parçayı alıp götürmüştü. Eskisi kadar heyecanlı değildi. Bazı konularda içine kapanıyor, özellikle annesinden bahsedildiğinde konuşmayı tercih etmiyordu.
Okul hayatına devam ediyor, arkadaşlarıyla vakit geçiriyor ve derslerinde başarılı olmaya çalışıyordu.
En yakın arkadaşı Beyza ise onun hayatındaki en önemli insanlardan biriydi.
Beyza, Elif'in ne zaman üzgün olduğunu anlayabilen nadir kişilerden biriydi. Onu sürekli neşelendirmeye çalışmaz, bazen yalnızca yanında oturmanın yeterli olduğunu bilirdi.
O sabah okulun bahçesi her zamankinden kalabalıktı. Öğrenciler birkaç günlük kamp için yanlarında getirdikleri valizleri otobüslerin bagajlarına yerleştiriyordu.
Elif, valizinin sapını tutarak Beyza'nın yanına geldi.
“Sonunda geldin! Seni beklemekten sıkıldım.”
“Beş dakika geciktim sadece.”
“Bana göre on beş dakika.”
Elif gülümseyerek valizini yere bıraktı.
“Seninle tartışmayacağım. Sabah sabah enerjim yok.”
Beyza, arkadaşının yüzüne dikkatlice baktı. Sonra onun valizini gösterdi.
“Bu kadar eşya getirmene gerek var mıydı? Üç gün kalacağız.”
“Ne olur ne olmaz.”
“Sen sanki bir haftalığına tatile çıkıyorsun.”
İkisi de güldü.
Biraz ileride sınıf arkadaşları toplanmıştı. Melike, Ömer'in anlattığı bir şeye gülüyor; Emirhan ise öğretmenlere yardımcı olarak öğrencilerin isimlerini kontrol ediyordu. Efe de birkaç arkadaşıyla otobüsün yakınında duruyordu.
Kamil öğretmen elindeki listeye bakarak öğrencileri sırayla çağırdı.
“Arkadaşlar, herkes burada mı? Eksik olan varsa şimdi söylesin. Otobüse bindikten sonra tekrar tekrar inmek istemiyorum.”
Öğrenciler kendi aralarında konuşarak isimlerini kontrol ettirdi.
Elif ve Beyza da listede işaretlendikten sonra otobüse yöneldi. Yan yana oturacakları koltukları seçtiler. Elif cam kenarına geçti, Beyza ise yanına yerleşti.
Otobüs hareket ettiğinde bahçedeki kalabalık yavaş yavaş geride kaldı.
“Bence çok eğleneceğiz,” dedi Beyza.
“Umarım.”
“Biraz heyecanlı olabilirsin. Sürekli böyle ciddi durmak zorunda değilsin.”
Elif camdan dışarı bakmayı sürdürdü.
“Ciddi değilim.”
“Peki, öylesin diyelim.”
Beyza çantasından kulaklığını çıkardı. Birini kendisine, diğerini Elif'e uzattı. Bir süre birlikte müzik dinlediler.
Yolculuk ilerledikçe öğrencilerin sesi azaldı. Bazıları uyumaya başlamış, bazıları telefonlarına dalmıştı. Elif ise değişen manzarayı izliyordu.
Bir ara telefonunu kontrol etti.
Takvimdeki tarih dikkatini çekti.
Dokuz Kasım.
Sekiz yıl önce yaşananlar zihninde canlandı. Annesinin sesi, mutfaktaki kahvaltı hazırlıkları, seçtiği elbise... Hepsi sanki dün olmuş gibiydi.
Beyza onun ekrana baktığını fark etti.
“İyi misin?”
Elif telefonu kilitledi.
“İyiyim.”
“Bugün olduğunu biliyorum.”
Elif bir süre cevap vermedi.
“Biliyorum.”
Beyza arkadaşının elini tuttu.
“İstersen bugün seninle daha çok vakit geçiririz. Zaten aynı odada kalacağız.”
Elif hafifçe gülümsedi.
“Yanımda olman yeterli.”
Beyza konuyu uzatmadı. Yeniden önüne döndü ve yolculuk boyunca birlikte yapabilecekleri şeylerden bahsetmeye başladı.
Yaklaşık iki saat sonra otobüs yavaşladı.
Öğrenciler camlara yönelirken uzakta büyük bir bina görünmeye başladı. Otelin çevresi ağaçlarla kaplıydı. Geniş pencereleri ve yüksek giriş kapısıyla oldukça büyük görünüyordu.
Otobüs otelin önünde durduğunda Kamil öğretmen ayağa kalktı.
“Evet arkadaşlar, geldik. Herkes eşyalarını alsın ama lütfen birbirinizi itmeyin.”
Öğrenciler sırayla otobüsten indi.
Elif valizini alırken Beyza etrafına bakınıyordu.
“Burası gerçekten güzelmiş.”
Elif başını kaldırıp binayı inceledi.
“Evet. Ama biraz tenha gibi.”
“Bence bu daha iyi. En azından kafamızı dinleriz.”
İkisi valizleriyle birlikte diğer öğrencilerin yanına geçti.
Kamil öğretmen, otelin girişinde herkesi topladı. Önce kamp boyunca uyulması gereken kuralları anlatacak, ardından oda dağılımını yapacaktı.
Elif ve Beyza birbirlerine bakarak gülümsediler.
Onlar için bu, arkadaşlarıyla geçirecekleri birkaç günlük sıradan bir okul kampıydı.
Henüz hiçbirinin bilmediği bir şey vardı.
Bu otelden herkes aynı şekilde ayrılmayacaktı.