BÖLÜM 1 — SON DOĞUM GÜNÜ

“İnsan bazen en karanlık gecenin sabahında değil, en mutlu gününün sonunda kaybolur.”

2017 — İstanbul

Elif sekiz yaşına basacağı sabah gözlerini her zamankinden erken açtı.
Perdelerin arasından süzülen güneş ışığı odasının duvarlarına vuruyor, yatağının üzerindeki pembe örtüyü aydınlatıyordu. Küçük kız birkaç saniye boyunca tavana baktıktan sonra bir anda doğruldu. Bugün sıradan bir gün değildi. Bugün onun doğum günüydü.
Yatağından kalkıp komodinin üzerindeki takvime yaklaştı. Günler öncesinden kırmızı kalemle işaretlediği tarihin üzerine küçük bir yıldız çizmişti.
Sekiz yaşına girecekti.
“Anne!”
Elif'in sesi evin içinde yankılandı. Terliklerini bile doğru düzgün giymeden odasından çıktı ve merdivenlere yöneldi. Mutfaktan gelen tabak sesleri, annesinin çoktan uyandığını gösteriyordu.
Mutfak kapısında durduğunda annesi kahvaltı hazırlıyordu.
“Günaydın, doğum günü kızı!”
Elif'in yüzünde kocaman bir gülümseme oluştu. Annesinin yanına koşup beline sarıldı.
“Bugün benim doğum günüm!”
“Biliyorum. Nasıl unutabilirim?”
Annesi kızının saçlarını okşadıktan sonra alnına küçük bir öpücük kondurdu. Elif sandalyeye oturmak yerine mutfakta dolaşmaya devam ediyordu. Heyecanını saklaması mümkün değildi.
“Akşam dışarı çıkacağız, değil mi?”
“Baban eve gelsin, onunla da konuşalım. Ama sanırım bugün istediğin gibi güzel bir akşam geçireceğiz.”
Elif bu cevabı duyunca sevinçle ellerini birbirine vurdu.
“Ben hangi restorana gideceğimizi biliyorum!”
Annesi gülerek ona döndü.
“Tabii ki biliyorsun. Bir haftadır başka bir şey konuşmuyorsun.”
Elif de annesinin gülüşüne katıldı.
Kahvaltı boyunca akşam için planlar yapmaya devam etti. Gidecekleri yerde ne yiyeceğini, hangi tatlıyı seçeceğini ve doğum günü pastasının üzerinde kaç mum bulunacağını bile düşünmüştü. Sekiz mumun tamamını tek seferde söndürebileceğine emindi.
Kahvaltıdan sonra odasına çıktı. Dolabını açarak kıyafetlerini incelemeye başladı. Birkaç elbiseyi yatağının üzerine çıkardıktan sonra en sevdiğini seçti. Annesinin de beğeneceğini düşünerek aynanın karşısında kendisine baktı.
O günün hiç bitmemesini istiyordu.
Akşam saatlerine doğru babası eve geldiğinde Elif onu kapıda karşıladı.
“Baba, bugün benim doğum günüm!”
Babası gülerek eğildi ve kızını kucağına aldı.
“Unutmadım tabii ki. İyi ki doğdun, küçük kızım.”
Elif babasının boynuna sarıldı. Bir süre sonra birlikte salona geçtiler. Annesi de hazırlıklarını tamamlamak için odasına gitmişti.
Elif, babasının yanına oturup restoranda ne yemek istediğini anlatmaya başladı. Babası kızını dikkatle dinliyor, arada bir onun heyecanlı anlatımına gülümseyerek karşılık veriyordu.
Bir süre sonra annesi yanlarına geldi.
“Hazır mıyız?”
Elif hemen ayağa kalktı.
“Ben hazırım!”
Annesi kızının elbisesini düzeltti. Saçlarının önüne düşen birkaç tutamı kulağının arkasına yerleştirdi.
“Çok güzel olmuşsun.”
Elif aynaya son kez baktıktan sonra annesinin elini tuttu.
Üçü birlikte kapıya yöneldi.
O sırada Elif'in aklında yalnızca güzel bir akşam geçirmek vardı. Annesiyle babasının yanında olacağı, pasta yiyeceği ve sekiz yaşına girdiği için mutlu olacağı bir akşam...
Fakat bazen hayat, en sıradan anların içine bile insanın bütün geleceğini değiştirecek olaylar saklar.
Merdivenlerden inmeye başladılar.
Babası birkaç basamak önden ilerliyordu. Elif annesinin elini tutmuş, onunla birlikte yavaşça aşağı iniyordu. Annesi bir basamakta dengesini kaybettiğinde her şey birkaç saniye içinde değişti.
Elif ne olduğunu anlayamadan annesi merdivenlerden düşmüştü.
“Anne!”
Babası hızla geri döndü. Annesinin yanına koşarak dizlerinin üzerine çöktü.
“Beni duyuyor musun? İyi misin?”
Elif merdivenlerin başında donup kalmıştı. Az önce kendisiyle konuşan, saçlarını düzelten annesi şimdi yerde yatıyordu.
Babası telefonunu çıkararak yardım çağırdı. Sesi telaşlıydı. Elif ise yavaşça merdivenlerden inmeye başladı.
“Anne, kalk artık. Gidecektik.”
Cevap gelmedi.
“Anne?”
Küçük kız annesinin yanına yaklaşmak istediğinde babası onu nazikçe durdurdu.
“Elif, biraz geride dur, olur mu?”
“Ama annem kalkmıyor.”
Babası cevap veremedi. Gözlerini eşinden ayırmadan yardımın gelmesini bekliyordu.
Dakikalar geçmek bilmedi.
Ambulans geldiğinde sağlık görevlileri hızla içeri girdi. Elif'i başka bir odaya götürmeye çalıştılar ancak küçük kız annesinden uzaklaşmak istemiyordu. Babası da onun yanında kalmaya çalışıyordu.
Yapılan müdahalelere rağmen annesi kurtarılamadı.
O akşam evde hiçbir doğum günü kutlaması yapılmadı.
Pasta alınmadı. Mumlar yakılmadı. Elif'in gün boyunca heyecanla beklediği restoran gezisi gerçekleşmedi.
Sekiz yaşına girdiği gün annesini kaybetmişti.
Gece olduğunda Elif odasında yatağına oturmuş, elbisesinin eteğini parmakları arasında buruşturuyordu. Kapının önünde babasının ayak seslerini duydu. Bir süre sonra babası içeri girdi ve kızının yanına oturdu.
“Uyumadın mı?”
Elif başını iki yana salladı.
“Annem ne zaman gelecek?”
Babası kızına baktı. Ne söyleyeceğini bilmiyordu. Onu teselli etmek istiyordu ama hiçbir kelime yaşananları değiştiremezdi.
Elif bir süre bekledikten sonra yeniden konuştu.
“Yarın gelecek mi?”
Babası kızını kendisine çekerek sarıldı.
“Keşke gelebilseydi, kızım.”
Elif babasının göğsüne başını yasladı. O gece uzun süre uyuyamadı.
Sonraki günlerde evdeki her şey aynı görünüyordu. Annesinin eşyaları yerindeydi, mutfaktaki fincanı hâlâ dolabın içindeydi ve yatak odasının kapısı her zamanki gibi kapalıydı. Fakat ev artık eskisi gibi değildi.
Elif zamanla annesinin yokluğuna alışmak zorunda kaldı. Babası onun için elinden geleni yapıyor, eksikliğini hissettirmemeye çalışıyordu. Ancak bazı boşlukların doldurulması mümkün değildi.
Doğum günleri ise Elif için artık kutlanacak günler değildi.
Bir daha doğum günü pastası istemedi.
Bir daha mum üflemedi.
Ve her dokuz Kasım geldiğinde, annesinin son kez saçlarını düzelttiği o akşamı hatırladı.