Bölüm 9

Ayaz önümde dururken depoların arasındaki karanlıktan çıkan üç kişi ağır adımlarla bize yaklaşıyordu. Ellerindeki silahlar doğrudan üzerimize doğrulmuştu. Kalbim deli gibi atıyordu. Ne olduğunu anlamaya çalışırken Asya'nın yüzüne baktım. Birkaç saniye önce gözlerinde gördüğüm şaşkınlığın yerini korku almıştı.
Adamların en önündeki kişi bir adım daha attı.
"Asya."
Asya'nın nefesi kesildi.
Sanki yıllardır duymadığı bir sesi duymuş gibiydi.
"Bu imkânsız..." diye fısıldadı.
Adam acı bir tebessümle başını salladı.
"İmkânsız olan çok şey gördük."
Ayaz silahını kaldırdı.
"Bir adım daha atarsan vururum."
Adam Ayaz'ı umursamadı bile. Gözlerini benden ayırmıyordu.
İçimi açıklayamadığım bir huzursuzluk kapladı.
Sanki onu bir yerden tanıyordum.
Ama hatırlayamıyordum.
Tıpkı Asya'yı hatırlayamadığım gibi.
Adam cebine uzandı. Hepimiz gerildik. Silah çekeceğini sandım ama elinden eski, katlanmış bir fotoğraf çıktı. Fotoğrafı yere bıraktı.
Rüzgâr fotoğrafı sürükleyerek ayaklarımın önüne getirdi.
Eğilip aldım.
Fotoğrafa baktığım an nefesim boğazımda düğümlendi.
Fotoğrafta ben vardım.
Yanımda Asya vardı.
Ve ikimizin ortasında duran kadın...
Annemdi.
Ellerim titremeye başladı.
"Bu..." diyebildim sadece.
"Hatırlamaya başlıyorsun." dedi adam.
Başımın içinde keskin bir ağrı patladı.
Bir anda gözlerimin önüne parçalanmış görüntüler geldi.
Bir yangın.
Çığlıklar.
Koşan insanlar.
Ve bana sıkıca sarılan bir kız çocuğu...
Asya.
Dizlerimin bağı çözüldü.
Tam o sırada depoların diğer ucundan siren sesleri yükseldi.
Ama nedense içimdeki korku geçmiyordu.
Çünkü adamın son söylediği şey kulaklarımda yankılanıyordu:
"Gerçeği öğrenirseniz bu gece hepiniz öleceksiniz."

eğer ki sevdiyseniz bir beğeninizi alırımmmm, iyi okumalarr🫂🫶🏼