Bölüm 8

Kadın birkaç metre önümde durdu.
Nefes nefeseydi.
Sanki uzun zamandır koşuyordu.
Ayaz'ın yüzü gerilmişti.
İlk kez onu bu kadar tedirgin görüyordum.
"Ne işin var burada?" dedi sertçe.
Kadın gözlerini ondan ayırmadan cevap verdi.
"Seni bulmak kolay olmadı."
Sonra bakışlarını bana çevirdi.
O an içimde açıklayamadığım bir his oluştu.
Sanki onu gerçekten tanıyordum.
Ama nereden?
"Sen Devrim'sin."
Bu soru değildi.
Biliyordu.
"Sen kimsin?"
Kadın birkaç saniye sustu.
"Ben Asya."
İsim hiçbir şey çağrıştırmadı.
Ama sesi...
Sesi tuhaf bir şekilde tanıdık gelmişti.
Ayaz araya girdi.
"Buradan gitmelisin."
Asya gözlerini ona çevirdi.
"Hayır. Bu kez gerçekleri öğrenecek."
İkisi arasında görünmez bir savaş vardı sanki.
İkisi de bir şeyler biliyordu.
Ve ikisi de her şeyi anlatmıyordu.
"Biriniz bana ne olduğunu anlatacak mı artık?"
Sessizlik oldu.
Sonunda Asya konuştu.
"Çocukken kaldığın evi hatırlıyor musun?"
Kaşlarım çatıldı.
"Evimi mi?"
"Hayır."
Bir adım yaklaştı.
"Ondan önceki evi."
Başımın içinde bir ağrı başladı.
Garip görüntüler...
Uzun koridorlar.
Beyaz duvarlar.
Bir kapı.
Ve ağlayan çocuklar.
Bir anda dengemi kaybettim.
Asya kolumdan tuttu.
Dokunduğu anda başımın içindeki görüntüler daha da netleşti.
Bir kız çocuğu.
Karanlık saçlı.
Gülümsüyor.
Sonra bana dönüyor.
"Unutma."
Bir anda görüntü kayboldu.
Nefes nefese kalmıştım.
"Asya..."
Sesim titriyordu.
"Seni daha önce gördüm mü?"
Asya cevap vermedi.
Ama gözleri dolmuştu.
Ayaz başını çevirdi.
Sanki cevabı duymak istemiyordu.
"Asya."
Bu kez daha sert söyledi.
"Yapma."
Asya gözlerini benden ayırmadan konuştu.
"Biz aynı yerde büyüdük Devrim."
Kalbim hızlandı.
"Ne?"
"Aynı deneydeydik."
Dünya yine durmuş gibiydi.
"Beni tanımıyorsun çünkü seni unutturdular."
Başım dönmeye başladı.
"Hayır..."
"Beni hatırlaman gerekiyordu."
Asya'nın sesi kırılmıştı.
"O gün sana söz vermiştim."
"Neye?"
Bir damla yaş yanağından süzüldü.
"Birbirimizi asla unutmayacaktık."
Tam o sırada silah sesi duyuldu.
Hepimiz irkildik.
Kurşun birkaç metre ötemizdeki metal konteynere çarptı.
Ayaz küfür etti.
"Yere yat!"
İkinci kurşun geldi.
Bu kez çok daha yakındı.
Depoların arasındaki karanlıktan birileri çıkıyordu.
Ve belli ki bizi canlı istemiyorlardı.