6. BÖLÜM

12 YIL ÖNCE...
O gün hava güneşliydi. Evin bahçesinde ki bankta oturuyordum ve düşünüyordum.
Birden yanıma babam oturdu. "N'aber küçük?" Dedi.
Bana hep küçük diye seslenirdi. Adımı ağzına bile almazdı.
Ben cevap vermeyince, "Bir şey soracağım... Sevilmemek nasıl bir his?" Deyince afallamıştım.
"Sen beni seviyorsun ya. Ben bilmiyorum sevilmemeyi." Dedim safça.
"Ben mi seni seviyorum? Dinle o zaman... Ben seni ölsem sevmem. Seni yanımda kızım diye göstermeye utanırım. Keşke annen gibi sende ölsen de kurtulsam senden... Artık biliyorsundur sevilmemeyi. Çünkü sen sevilmeyi bile hak etmiyorsun." Deyip gitti yanımdan.
O zamanlar anlamıyorum tüm bunları. Sonuçta daha 8 yaşında bir çocuktum.
Meğersem gerçekten kimse sevmemişti beni, Karan dışında.
GÜNÜMÜZ...
Boş boş Karan'ın yüzüne bakıyordum.
Tüm cesaretimi toplayıp, "Bende seni seviyorum. Her şeyinle çok seviyorum seni... Biliyorsun musun kimse beni senin kadar sevmedi. Hep nefret ettiler benden..." dedim.
"Ama artık ben varım, her zamanda olacağım. Senden nefret edenlerin kafalarını koparacağım. Kim senden nefret edebilir? Hayırdır ya?" Deyip kollarını belime doladı.
"İyi ki varsın. Seni çok seviyorum." Dedim ağlamamı umursamadan.
"Sende iyi varsın güzelim. Hep de olacaksın." Dedi gözyaşlarımı silerek.
Savaş, "Ay çok romantiksiniz. Kusacağım şimdi, gidelim artık." Dediğinde gülmemek için zor durdum. "Ne oldu, kıskandın mı?" Dedim.
"Ne kıskanacağım be! Ben istersem 50 tane kız tavlarım şimdi." Dedi.
"50 tane kız? Yiyiyorsa tavla Savaş!" Dedi Evie sinirli bir şekilde. Burada neler oluyordu? Evie neden bu kadar sinirlenmişti ki?
"Mecazi olarak söyledim canım. Yoksa 50 kız mı daha neler!" Dedi Savaş bir anda. Evie gözlerini devirdi.
Bunların arasında neler dönüyordu? Savaş'a sormalıydım!
🌙🌙
Eve gelmiştik. Biraz dolaşalım istemiştim ama Karan evde dinlenmem konusunda beni ikna etmişti. Cidden çok karnım ağrıyordu.