!!GİRİŞ!!(4 yıl önce)

Geçmiş...

" Küçük bir kız var.Adı ...gece akkız... hani senin o çok sevdiğin bora abin varya onun kızı. Çok güzel bir kız böyle kızıl saçları var yeşil gözleri'de...sen belki hatırlamazsın ama, o bebekken onunla çok oynardın
o seni unutmamış oğlum." Adem irisli henüz,16 yaşında olan oğlunun başında,bir hastane odasında çaresizce ona bunları söylüyodu.Çünkü biliyordu oğlu, oğuz küçükken o kıza çok aşıktı,belki bunları ona hatırlatmaya çalışarak hafızasını yerine getirmeyi başarabilirdi,çünkü insan sevdiğini unutmazdı bunu en iyi o biliyordu.

Henüz iki ay olmuştu.Eşi asena irisli oğlu oğuz ile pikniğe giderken kaza geçirmiş ve ölmüştü o kazadan kurtulmak çok zordu ama oğuz bunu başarmıştı sadece ufak bir sorun vardı oda hiçbir şey hatırlamamasıydı.

Babasını bile hatırlamıyordu.İlk ay komada kaldı komadayken gece' nin adını sayıklayıp durdu sonra uyandı ve hiç bir şey hatırlamadığını söyledi.Babasını fotoğraf ve videolar sayesinde hatırladı ama kalan hiç kimseyi hatırlamıyordu buna halası,amcası,dayısı,ablası, babaannesi ,bora abisi ve...gece'de dahildi.babası ona yavaş yavaş herkesi hatılatıcaktı ama önceliği ablası eda, bora abisi ve geceye vermişti çünkü oğuz diğer hiç kimseyi onlar kadar sevmiyordu.

ONUN AİLESİ
Annesine çok benzeyen eda ablası.
İlerleyen yıllarda kendi komutanı olucağını bildiği bora abisi.
Öz babası.
Ve en son 7 sene önce yani 9 yaşındayken gördüğü geceden ibaretti.

...... Ama artık onları bile hatırlamıyordu " Baba...sende gecenin fotağrafı varmı?" oğuz o gün ilk defa konuşmuştu Adem bey önce oğluna uzun bir müddet baktı sonra evet anlamında başını sallayıp
hastane odasındaki komidinin üzerindeki telefonu açıp galeriye girdi,biraz kaydırdıktan sonra aradığını bulmuş gibi kaşlarını kaldırdı ve telefonu oğluna uzattı
"Al oğlum doya doya bak belki hatırlarsın." Adem oğluna,gecenin atış sahasındaki bir fotoğrafını göstermişti.

üstünde siyah dar bir tulum vardı mükemmel fiziğini ortaya atıyordu elinde ise boyundan büyük bir taramalı tüfek ile karşısında duran 55 cam şişeyi vurmaya çalışıyordu.Oğuz fotoğrafta gördü tanıdık simaya bakarken anide aydınlanma yaşadı ve her şey hafızasında oturmaya başladı teker teker hatırlamaya başladı o bunları hatırlamaya çalışırken kalp ritimleri fazla yükselmişti adem endişeyle oğluna döndü" Oğlum iyimisin! birşeymi oldu." oğuz hafif bir tebessüm ile babasına döndü ve" Hatırlıyorum baba... her şeyi hatırlıyorum bora abiyi,ablamı ,halamı... geceyi hepsini hatırlıyorum. her şeyi ,annemin ölümünü,kazayı nasıl yaptığımızı,hagi okulda hangi bölümü okuduğumu ...seni ve seninle,sizinle olan herşeyi hatılıyorum" oğuz'un gözünden iki damla aktı,biri annesi asenanın ölümü yüzünden diğeri ise geceye olan aşkının tekrar aklına gelmesi sayesinde
yani biri üzüntüden, mutsuzluktan diğeri ise sevinçten,mutluluktan.

Adem bey duyduğu sözler karşısında kısa çaplı bir şok geçirdi ve arfından oğluna sıkıca sarılıp"Biliyordum... onu görünce ,onu hatılıyınca hafızanın geliceğini biliyordum" dedi. Adem beyin ilk yaptığı şey sevdiklerine yani ailesine haber vermek oldu sonra ise doktorlar ile konuşup oğlunu taburcu ettirmeye çalıtı ama beceremedi çünkü oğuz hala yaralıydı.Ayağı feci bir durumdaydı ayağını tamamen iyileşmesi 6 ay'ı bulurdu 2 ay'ı zaten geçmişti geriye sadece 4 ay kalmıştı ama adem ülkedeki en iyi doktorları oğlu için ayarlayıp bu süreyi 2 aya indirmişti yani sadece iki ay daha dayanacaklardı.

2 sadece iki ay daha sonra ilk iş gecenin yanına gitmek olucaktı tabi gece yurdışından yani annesinin yanından dönmüşse.

DEVAM EDECEK...