2. Bölüm Proje

Tahtada yazan cümlenin kafama dank etmesiyle resmen başımdan aşağı kaynar sular
döküldü… Tamam ,neden bilmemiş gibi davranıyordum ki elbet ki yıl sonu olduğu için
yıl sonu projesi vereceklerdi söylenmeyi bırakıp hocaya odaklandım derken kapı çaldı
ve çarpıştığım o gıcık yani Rüzgar ,hocadan özür dileyip içeri girdi sırasına doğru
giderken bana ukala bir sırıtışla bakıp yan sırama oturdu , bir dakika ne bana mı
sırıttı bunu umursamayacağım neden mi çünkü sabah yeterince bugün ki sinir
dozumu aşmıştım sakince nefes alıp derse odaklandım.Hoca proje gruplarını saymaya
başladı “Ece ile Beyza , Melis ile Burak , Gece ile Rüzgar…” hoca grupları saymaya
devam etti ama ben devamını dinleyemedim kulağım uğuldamaya, kalbim sinirden
hızlanmaya başladı, sinirden neredeyse kıpkırmızı olmuştum ,nasıl anladın ?diye
sormayın,evrenin de bana çatacağı tutmuştu ne olurdu Melis le olsaydım ama hoca
öyle yapar mı? Asla , kadın resmen medyum kimi birbirine düşürsem ? Kimi sinir etsem?
diye oturup düşünüyordu, derin bir solukla kafamı Rüzgar ‘a çevirdim yine o ukala
sırıtışını takınmış bana bakıyordu “ne” der gibi sinirle bakıp önüme döndüm , bir dakika
o dönerken kahkaha mı atmıştı? Tabiki atardı nasıl olsa beni sinir etti ya paşam.Olanları
düşünmemeye çalıştım sakin olmalıydım bu sinir benim gibi bir kıza fazlaydı değil mi ?

🕰️

Önüme dönmüş , gözlerimi hocanın tahtada çizdiği anlamsız şemalara dikmiştim ama
kulağıma gelen tek bir kelimeyi bile idrak edemiyordum.Ders dinlemek mi ? Bu şartlar
altında imkansızdı.Sıranın altındaki parmaklarım hırsla eteğimin kumaşını sıkıştırırken ,
az önce burnuma buram buram gelen o çilek kokulu nemlendiricinin tatlılığı bile yerini
zehir gibi bir öfkeye bırakmıştı.

Melis ‘in az önce koridorda onun hakkında anlattığı o “hayalet,kapalı kutu,duvarları olan
çocuk” efsanesi kafamın içinde yankılanıp duruyordu .Duvarları varmış mış! O duvarlar
benim sabrımın sınırlarına çarpmıştı işte.Okulun “göz bebeği” olması,tribünleri ayağa
kaldırması zerre umrumda değildi. Şu an tek gördüğüm;neredeyse yanımda oturan ,
evrenin bana en büyük şakasıymış gibi ödev ortağım olan o çocuktaydı (acaba adam mı
her neyse şuan ona takılamam).

Hoca tahtada projenin tarihlerini ve uymamız gereken katı kuralları anlatırken, yan
taraftan o lacivert görünmez ama yakıcı bakışları hala üstümde hissetmeye devam ediyordum.
Dönüp ona “Ne bakıyorsun?” diye bağırmamak için dişlerimi birbirine bastırdım .
Haftanın daha ilk dersindeydik. İlk günü,ilk saatiydi! Ve ben , koridorun tek sahibi gibi
yürüyen o kibirli basketbol kaptanıyla aynı ödeve zincirlenmiştim.içimden tek bir cümle
geçiyordu:Diğer ay’a ya o projeyi tamamlayacaktık ya da ben Rüzgar ‘ın o duvarlarını
kendi ellerimle yıkıp onu o sınıfa gömecektim.

Umarım bölümü beğenmişsinizdir beğendiyseniz lütfen beğenip bana destek çıkarmısınız ,ilk kitabım da ve lütfen filirlerinizi belirtmeyi unutmayın 🤍