1. Bölüm Karşılaşma

Eğer biri size 18 yaşına bastığında her şey mükemmel olacak , derse ona en yakındaki en fırlatılabilir nesneyi
fırlatın . Çinkü hayat size yetişkinliğin eşiğinde dengede durmaya çalışırken arkanızdan çelme takmaya
bayılıyor.Tıpkı şuan olduğu gibi .Lise son sınıfın en önemli sınav haftasındaydık, sabah alarmımı duymamıştım ve
darmadağın kumral saçlarımı yolda aceleyle toplarken,aceleden dudağıma sürdüğüm tintin kapağını çantamın
derinliklerinde kaybetmiştim, ve tahmin edin ne oldu ? Koridorun köşesin, döner dönmez…

“Sert bir şeye çarpıp geriye doğru sendeledim .Elimdeki test kitapları ve alelacele aldığım notlar büyük bir
gürültüyle yere saçıldı . Kafamı kaldırdırıp çarptığım duvara baktığımda o derin lacivert gözlerle karşılaştım.
“Okulun basketbol takımın da olan o çoğu kızın peşinde koştuğu ve neredeyse her lise de olan o çocuk bizim
okuldaki namı değer “Rüzgar”, sanki önümde dikilen o değilmiş gibi üstündeki gece mavisi hırkayı silkeledi.

Yerdeki ‘koridor koşu pisti değil önüne bakmayı öğrenmelisin’ dedi buz gibi bir sesle,içimden ona bin çeşit laf
saydırırken , darmadağın olmuş kumral saçlarımı geriye itip , ‘sende koridorun ortasında heykel gibi dikilmemeyi
öğrenmelisin’ diye yapıştırdım cevabı.

O an , lise son sınıfın geri kalanın da bu lacivert gözlerle her gün karşılaşıp didişmek zorunda kalacağımdan
tamamen habersizdim…”

🕰️
Arkamda bıraktığım o buz kütlesine dönüp bir daha bakmamak için kendimi zorlayarak sınıfa doğru adete koştum.
Sınıfın kapısını aralayıp içeri hafifçe sızdığımda ,neyseki hocanın gelmediğini görüp derin bir nefes aldım .
Sıraların arasından geçip en arkadaki yerime can dostumun yanına kendimi bıraktığımda kalbimin ritmi hala
düzene girmemişti . Çantamı masanın üzerine fırlatır gibi bıraktım.

Yanımda oturan Melis daha ben sandalyeye tam yerleşemeden bana doğru sokuldu.
Gözlerimi kocaman açmış ,sanki okulun en büyük sırrını çözmüş gibi fısıldıyordu:’kızım az önce koridorun köşesinde yaşananlar neydi öyle? Sen ciddi ciddi Rüzgarla laf dalaşına mı girdin?’

Melis in dediklerini umursamandan aceleyle çantamın ön gözünü açtım, sabah ki o büyük kaosun içinde kapağını
kaybettiğim lip tint’imi bulmaya çalışırken bir yandan da çantamdan çıkardığım minik aynamdan darmadağın
olmuş kumral saçlarımı düzeltiyordum. Sonunda Melis’i cevapsız bırakmak istemediğim için ‘saçmalma Melis ne
laf dalaşı dedim!sesimdeki sinirli tonu gizlemeye gerek duymayarak, ‘önüne bakmadan sanki koridorun
sahibiymiş gibi yürüyordu , çarpıştık işte,üstüne bir de bana ukala ukala laf yetiştirdi. İnanılmaz gıcık , kibirli , ve
buz gibi bir çocuk!’

Melis anında elimle ağzımı kapatacak gibi oldu , gözleriyle tarafı kontrol ederek sesini daha da alçalttı :’Şşşt! ,
sesli söyleme her an birisi duyabilir! Gece sen hangi okulda okuduğunun farkında değilsin galiba?. Çocuk okul basketbol takımının kaptanı , yani takımın beyni . Maçlarda herkes tribünlerde onun adını bağırıyor ama çocuk okul sınırları içinde tam bir hayalet. Kulaklığını takıyor, antrenmanlara gidiyor , kimseyle tek kelime fazla konuşmuyor önünde öyle bir duvar varki kimse o duvarı aşamıyor , tam bir kapalı kutu anlıyor musun?’

Gözlerimi olabildiğince büyük bir devrimle yukarı kaldırdım,dudağıma sürdüğüm nemlendiricimin çilek kokusu burnuma gelirken içimden saydırıyordum. Okul takımında olması,boyunun bir doksan’ın üzerinde olması ona okulun koridorunun ortasında dikilip bana emir yağdırma hakkını vermezdi ya!

‘Banane basketbolundan, banane oyun koruculuğundan’ diye mırıldandım sıraya çenemi yaslayarak, ‘zorunlu olmadıkça aynı havayı solumasak da olur ‘
Tam o sırada sınıf kapısı sertçe açıldı ve biyoloji öğretmenimiz elindeki kâğıt not dosyalarını kürsüye gürültüyle bırakarak içeri girdi.
Sınıftaki o uğultu anında bir bıçak gibi kesildi. Hoca gözlüklerini burnunun ucuna kadar indirip hepimize o meşhur ‘sizi dersten bırakırım’ bakışını attı ve tahtaya büyük,kalın harflerle o ,sınavım olan o cümleyi yazmaya başladı:’YIL SONU PROJESİ’.