12. bölüm · GALİBA KAYBETTİK
“Beklenmedik Arama”
En yakın arkadaşımla yaklaşık bir senedir küsüm.Görüşmüyorduk, konuşmuyorduk.Ama bugün ansızın beni aradı.Sesi biraz çekingen, ama içtenlikle:“Senin kötü olduğunu hissediyorum,” dedi.“İyi misin? Nasılsın?” diye sordu.
O anda içim burkuldu.Bir yıldır suskunluğun gölgesinde büyüyen kırgınlıklar,bir tek cümleyle yumuşadı.Belki de biz, en çok böyle anlarda, en çok böyle beklenmedik anlarda,birbirimize ihtiyaç duyuyoruz.
Sevdiğini kaybetmişti o da.Psikolojik olarak çok yorgundu, benzer acıları taşıyorduk.İkimiz de kendi dünyamızda boğulurken, birbirimizin acısını hissetmekten kaçamıyorduk.
Kelimeler yetmedi, bazen sadece susmak bile anlattı her şeyi.Bugün telefonda, birbirimize ağlarken, aslında en derin yaralarımızı paylaştık.Ve o an anladım ki;Acılar paylaşıldıkça küçülür,Yalnızlıklar ise birlikte yıkılır.
Bizim hikayemiz sadece kırgınlık değil, aynı zamanda iyileşmenin, bağ kurmanın da hikayesi oldu.
