Bölüm 33 – Sessiz Patlama

Zil çaldığında salonun sesi geri çekildi.
Bakugou için dünya daraldı.
Rakibi karşısındaydı. Uzun boylu, sabırlı, bekleyen tip.
Eğitmenin dediği gibi: dürtecek.
İlk raund.
Bakugou hızlı girmedi.
Adımlarını saydı.
Nefesini tuttu.
Kontrol.
Rakip bir yoklama attı.
Bakugou geri çekildi. Bir adım. Sonra yarım adım ileri.
Tribünde Aoi kıpırdamadı.
Ama Bakugou onun bakışını hissetti.
Buradayım.
İkinci raundda rakip hızlandı.
Omza hafif bir darbe.
Kalabalık “oo” dedi.
Bakugou’nun kaşı seğirdi.
Ama patlamadı.
Henüz değil.
Bir boşluk.
Yarım saniye.
Bakugou girdi.
Kısa.
Keskin.
Kontrollü.
Salon bir an sustu.
Sonra uğultu yükseldi.
Aoi nefesini tuttu.
Bakugou’nun omuzları tanıdıktı artık—sert ama sakin.
Son raund.
Rakip artık beklemiyordu. Zorluyordu.
Bakugou geri adım atmadı.
Bir an—
Bakışlar tribüne kaydı.
Aoi başını çok hafifçe eğdi.
Sakin.
Bakugou gülümsedi mi?
Kimse görmedi.
Ama o an patladı.
Güçlü.
Net.
Bitirici.
Zil çaldı.
Maç bitti.
Hakem elini kaldırırken salon ayağa kalktı.
Alkışlar, bağırışlar, flaşlar.
Bakugou eldivenlerini indirdi.
Ter alnından akıyordu.
Tribüne baktı.
Aoi.
Göz göze geldiler.
Bakugou hiçbir şey söylemedi.
Sadece dudaklarını oynattı.
Tek kelime.
— Big.
Aoi’nin kalbi yerinden çıkacak gibiydi.
Gülmedi.
Kızarmadı.
Sadece başını salladı.
— Boy.
Bu, onların kelimesiydi.
Kimseye ait değildi.
Ve Tabii ki… Medya
Ertesi gün.
Başlıklar patladı.
“BAKUGOU’DAN RİNGE DAMGA: BIG BOY GÜCÜ”
“YENİ LAKAP MI? BAKUGOU ‘BIG BOY’ DEDİ”
“TRİBÜNDEKİ KIZ VE ‘BIG BOY’ ŞİFRESİ”
Aoi telefonu kapattı.
— …Ne alaka?
Bakugou gazeteye baktı.
Damarı attı.
— Bu lakap değil.
— Onlara göre öyle, dedi Aoi gülerek. — “Big Boy stili”, “Big Boy yumruğu”…
Bakugou homurdandı.
— Saçmalık.
Aoi ona baktı.
— Biz biliyoruz ya.
Bakugou sustu.
Sonra çok alçak bir sesle söyledi:
— O kelime…
— Ring için değil.
Aoi gülümsedi.
— Zaten.
Basın yazmaya devam etti.
Yanlış başlıklar, yanlış yorumlar.
Ama gerçek şuydu:
Ringde Bakugou vardı.
Yanında Aoi.
Ve “Big Boy”…
Sadece onların arasında, sessizce duruyordu.