2.

Karaçay köyünde güneş yeni yeni doğuyordu. Dağların ardında yükselen güneş, köyün taş evlerin duvarlarına vuruyordu. Sarı bir ışık köyün dar sokaklarına kadar yayılmıştı. Ama o sabah köyde alışılmamış bir şey belirginleşti. Köyde hiç olmadığı kadar huzursuzluk vardı.

Dar sokaklarda dolaşan rüzgâr bile ağır esiyordu. Çünkü çok değil, bir gün önce köy meydanında yaşanan olay Karaçay köyünün tüm dengesini altüst etmişti.

Diyar’ın Mirzan Ağa’ya olan diklenmesi…

Bu köyde tarih boyunca hiç kimse Mirzan Ağa’ya karşı böylesine cesaretlenip diklenmemişti.

Köyün kahvesinin önünde duran birkaç adam sessizce oturup konuşuyordular. Hasan, Mehmet ve Ali Dede. Üçü de sabahın erken saatlerinde gelmiş konuşuyordular.

Ali Dede derin bir of çekti.
Ne oldu Ali dedi? Mehmet.
“ Bu iş böyle gitmez, dedi Ali Dede.
Hasan başını kaldırmadan cevap verdi.
“ Mirzan Ağa bunu unutmaz.”

Ali Dede bastonuna dayanarak derin bir nefes aldı.
“ Zalim unutmaz ama unutulmamalıdır ki zulüm de sonsuza kadar sürmez.”

Bu sözün ardında büyük bir sessizlik oluştu. Çünkü herkes aynı şeyi düşünüyordu herkes mirzan Ağa’nın öfkesini düşünüyordu.

Köyün üst tarafındaki tepenin üzerinde yükselen Konak’ta sabahın ilk ışıklarıyla birlikte daha da heybetli görünüyordu. Yüksek taş duvarlar, demir kapılar ve geniş avlular...
Konağa bakan biri bu konağın sahibi Karaçay köyünün sahibi Mirzan Ağa olduğunu anlardı.

Mirzan Ağa o sabah her zaman ki gibi erken uyanmıştı. Avluda ağır adımlar ile yürüyordu. Elindeki sopayı her yere vurduğunda daha sert bir ses çıkıyordu.

Mirzan Ağa’nın yanında Botan vardı.

Botan, mirzan Ağa’nın en güvendiği adamlardan biriydi. Uzun boylu, sert bakışlı bir adamdı. Köyde birçok kişi ondan Mirzan Ağa’dan bile daha çok korkardı.

“ Dün olanları gördün botan.”
Botan başını eğdi.

Gördüm ağam, gördüm.

Mirzan Ağa’nın yüzünde öfke vardı.

Bir köylü… Benim sözümün üstüne söz söyleyemez.

Botan sessizce Mirzan Ağa’nın konuşmasını bitirmesini bekledi.

Mirzan Ağa devam etti.

“ Köylü korkmayı unutursa bizim de sonumuz gelir, bu düzen de bozulur.”

Mirzan Ağa daha sonra ise gözlerini uzaklara dikti.

Aşağıda Karaçay köyü görünüyordu. Küçük taş evler, dar sokaklar ve insanların sessiz hayatları…

Mirzan Ağa elindeki sopayı yere vurdu.

Bu köye ben Ağa’ya başkaldırmayı tekrar hatırlatacağım!”

Mirzan Ağa’nın sessi soğuktu.

“ Kava’yı konağa gelin olarak alacağım.”

Botan bir an sustu.

Bu köyde herkes Kava’nın güzelliğini bilirdi. Ama herkes aynı zaman da Mirzan Ağa’nın istediği şeyin nasıl alındığını da tanıklık ederdi.

Botan yavaşça konuştu.

“ Ağam yanlış ama da Diyar buna karşı çıkabilir.”

Mirzan Ağa sert bir gülümseme ile karşılık verdi.
“ O çocuk kendini ne sanıyor, o çocuk kendini çok büyük sanıyor, ben ona büyüklük ne demekmiş ona tattırmasını bilirim…”

O sırada Diyar köyün arkasındaki patikadan yürüyordu. Diyar gece yarısı rahmetli babasını olanları hep düşündü bir sağ yaptı bir sol yaptı ama hiç uyuyamadı.
Diyar’ın içinde ağır bir düşünce vardı. Ayakları onu köyün ardındaki tepelere kadar götürdü. Çocukluğundan bu yana hiç bu kadar yalnız ve çaresiz hissetmemişti kendisini. Dağların ardına kendini yaslandıkça kendini daha da yalnız hissediyordu. Delicesine bağırmak istiyordu.

Bir an bir kayanın üzerine oturup düşünmeye başladı.

Aşağıya doğru baktıkça köyün tamamı görünüyordu. Köy o kadar küçük görünüyordu ki oyuncak kadar küçüktü. Ama içinde büyük bir korku yaşayan bir köydü burası. Kötü hatıralar sakladığı köyü Karaçay köyü idi.

Diyar tepeden köye bakınca bir an aklına babası geldi. Çünkü Diyar’da babasına benziyordu ve Diyar’ın babası da zamanında Mirzan Ağa’ya başkaldırdığı için Mirzan Ağa adamları tarafından öldürülmüştü.

Ağa’nın adamları bir gece ansızın kapıyı kırarak Diyar’ın babasını götürüp öldürmüşlerdi. Ve olayın üzerini de bir garibana suçlayıp üstünü kapatmışlardı.

Ve Diyar o gün bugündür içi hep öfkeyle bağırdı.

“ Mirzan Ağ ben sana teslim olmayacağım! Köyümü bu zulümden kurtaracağım ve babamın intikamını da senden alacağım!

Rüzgâr dağların ardında gelip adeta yüzüne vuruyordu.

Diyar artık korkmuyordu çünkü insan bazen korkudan daha büyük bir şey hissedebilirdi.

Öfke.

Öğleye doğru köyde bir hareketlenme başladı. Mirzan Ağa’nın adamları atlar ile beraber köye doğru geliyordular.
Mirzan Ağa’nın adamları tozlu yolda gelirken onları görenler kaçıyordu ve herkes kapısını kilitliyordu.

Kadınlar çocuklarını içeriye almıştı. Sokaklar ise sessizleşmişti.

Atların üzerinde Ağa’nın en güvendiği adamlarından Botan’da vardı. Botan atın üzerinden inip megafon ile konuşmaya başladı.

“ Kava’nın babası hemen neredeysen çık ortaya!

Bu ses köyün her tarafında korku ile yayılmıştı. İnsanlar korku ile birbirlerinin yüzlerine baktılar. Çünkü herkes bilirdi ki bu çağrı hiç hayrı alement bir şey değildi.

Akşam olduğunda Karaçay köyünün üzerinde bir karanlık çökmüştü.

Ama o karanlığın içinde başka bir şey büyüyordu.

Bir öfke...
Bir direnme…
Ve orada henüz kimsenin bile fark edemediği bir gerçek vardı:
Karaçay’da çok yakında büyük bir hesaplaşma başlayacaktı. Ve bu hesaplaşma ilk hedefi Diyar olacaktı.