3

Nazlı karşısındaki hasta anlattıkça Önünde ona ait tuttuğu deftere notlar alıyordu.
Nazlı karşısındaki hastasının söylediklerini sessizce dinledi. Elindeki kalemi not defterinin üzerinde duruyordu.
“Onu dört yıldır seviyorum,” dedi genç kadın. “Beni sevmiyor. Bunu biliyorum ama vazgeçemiyorum.”
Nazlı sakin bir ses tonuyla sordu:
“Onu sevdiğini mi düşünüyorsun, yoksa onunla ilgili düşüncelerin hayatının büyük bölümünü kapladığı için mi artık onsuz yapamayacağını hissediyorsun?”
Kadın bir süre sustu.
“Onu düşünmeden bir gün bile geçiremiyorum.”
“Onu görmek için bahaneler yaratıyor musun?”
“Evet.”
“Mesajlarını tekrar tekrar kontrol ediyor, sosyal medyasını takip ediyor musun?”
Kadın başını eğdi.
“Evet.”
Nazlı not aldıktan sonra gözlerini kaldırdı.
“Peki sana açıkça istemediğini söylediğinde buna saygı gösterebiliyor musun?”
Kadın cevap vermedi.
Nazlı sesini biraz daha yumuşattı.
“Bak, birini çok sevmek onun hayatında olma hakkına sahip olduğumuz anlamına gelmez. Sevgiyle saplantı arasındaki en önemli farklardan biri de burada ortaya çıkar.”
“Peki nasıl vazgeçeceğim?”
“Öncelikle ondan vazgeçmeye değil, kendini yeniden hayatının merkezine koymaya çalışacağız.”
Kadın gözlerini sildi.
“Ya onu kaybetmekten korkuyorsam?”
Nazlı hafifçe gülümsedi.
“Belki de önce hiç sahip olmadığın birini kaybetmekten korktuğunu fark etmen gerekiyor.”
Odadaki sessizlik birkaç saniye sürdü.
Nazlı devam etti:
“Onun seni sevmesini sağlayamazsın. Ama kendi hayatının kontrolünü yeniden eline alabilirsin.”
Kadın başını salladı.
Nazlı dosyasına kısa bir not düştü.
“Bu hafta senden istediğim tek şey şu: Onu takip etmek, kontrol etmek veya onunla iletişim kurmak yerine, kendin için yaptığın üç şeyi not et.”
Kadın ilk kez hafifçe gülümsedi.
“Deneyeceğim.”
Nazlı da gülümsedi.
“Denemen bile önemli bir başlangıç.”
Odadan hastası çıktıktan Nazlı hastasının dosyasını kapatıp masasının üzerindeki notlara göz atarken kapı çalındı.
Sekreteri içeri girdi.
“Doktor Hanım, size bir çiçek geldi.”
Nazlı şaşkınlıkla başını kaldırdı.
“Bana mı?”
Sekreter, kocaman bir buketle içeri girdi. Beyaz güllerin arasına kırmızı güller serpiştirilmişti. Buketin üzerinde küçük bir not vardı.
Nazlı notu aldı ve açtı.
“Gözlerine her baktığımda, dünyadaki bütün güzel şeylerin bir anlamı olduğunu düşünüyorum. Seni uzaktan sevmek bile bana yetiyor. Bir gün kalbindeki yerimin farkına varmanı umuyorum.
Seni bekliyorum.
— Kamer”
Nazlı'nın yüzündeki ifade bir anda değişti.
Notu katladı.
“Bunu çöpe atabilirsiniz.”
Sekreter şaşırdı.
“Çiçekleri de mi?”
Nazlı hiç düşünmeden buketi işaret etti.
“Evet. Hepsini.”
Tam o sırada açık kapının önünden geçen Poyraz durdu.
Gördüğü manzara karşısında kaşları çatıldı.
Kocaman buket.
Romantik bir not.
Ve Nazlı'nın hiç tereddüt etmeden ikisini de çöpe göndermesi.
Poyraz birkaç saniye sessizce baktı.
Nazlı onu fark ettiğinde göz göze geldiler.
Poyraz'ın bakışları önce çöpe, sonra Nazlı'ya kaydı.
“Kim gönderdi?”
Nazlı sakin bir şekilde cevap verdi.
“Kamer.”
Poyraz'ın yüzündeki ifade değişti.
"demek çiçekten etkilenmiyorsun"
Nazlı "kimden geldiği önemli"
Nazlı poyraza kahve söyledi.
"ve ayrıca dalga geçmek için başka bir neden bul"
Kahvelerini içerken Poyraz konuştu.
" aileler tanışmak için gün belirlemek istiyor"
Nazlı sert çıkardığı sesi ile konuştu.
"biz ayrılmak için gün beklerken mi"
Poyraz "durumdan tek memnun olmayan sen değilsin yanlız"
Masadaki telefon çaldığında açtı.
"Nazlı hanım. Kamer bey arıyor. Bağlayayım mı"
Nazlı püfledi.
"bağlama. Ararsa kapat. Gelirse de alma içeri. Ben burda yokum"
Poyraz güldü.
"çok seviyor belli evlensene işte onla"
Nazlı kızgın gözler ile poyraza bakıyordu.
" Sen evlen elif le. Ayrıca ne yap ne et bu işten kurtulalım"
Kapıyı gösteriyordu.