2

Nazlı hafta sonunun verdiği rahatlık ile sabah uykusunu uzun uyuyordu. Uykusunu bölen şey bora nın kapıyı tıklaması ve yatağa çökmesi oldu.
"abla ne sevgilisi ya"
Nazlı oyunu başlatmak için hafifçe gülümsedi.
"biraz uyusaydım"
"ablaa"
Nazlı yatakta doğruldu.
"ne duymak istiyorsun küçük"
"ne olduğunu abla"
Nazlı kısaca konuştu.
'hayatımda biri vardı. Kimseye söylemedim biraz daha zaman geçsin istedim. Bi baktım. Kamer mevzusu girdi araya bende tanıştırmak istedim bu "
Bora kafasını sallamıştı.
" benden neden sakladın "
Nazlı kardeşine sarılarak konuştu.
' ablanı biri ile paylaşmak istemiyorsun"
Bora gülümsedi.
Kahvaltı sofrasında Nazlı heyecanlı görünmeye çalışıyordu. Aradan zaman geçtikten sonra zil çaldı.
Nazlı Hızlıca oturduğu yerden kalkıp kapıyı açtı. Bora da ablasının yanında yerini aldı. Poyraz beyaz gömlek siyah pantolon ile içeri girdi. Elinde iki farklı çiçek buketi vardı.
Hakan "hoşgeldin oğlum geç böyle gel"
Nazlı elindeki çiçek buketinin birini aldı. Diğerini de Poyraz annesine uzattı.
İçeri oturdukların da Poyraz ne kadar çekingen gözükse de bir o kadar da rahattı.
"biz düne kadar senin adını duymamıştık delikanlı"
Poyraz sakin bir ifade ile konuştu.
"tam anlamıyla birbirimizi tanıyıp anlamadan duyurmak istemedik"
Bora "duyurma nedeniniz ne olmuştu acaba"
Nazlı sen karışma der gibi gözlerini belertti.
"ciddiyetimiz"
Nazlı’nın annesi merakla sordu.
“Peki ciddi misiniz birbirinizle?”
Poyraz, Nazlı’nın elini tuttu.
Nazlı bir an şaşırdı ama elini çekmedi.
“Ben ciddiyim.”
Nazlı’nın kalbi hızlandı.
Poyraz devam etti.
“Onu üzmek gibi bir niyetim yok. Aksine, hayatımda olmasını istiyorum.”
Nazlı başını eğdi.
İçinden tek bir cümle geçiyordu:
Bu kadarını da söylememiştik.
Babası Poyraz’a biraz daha dikkatli baktı.
“Evlilik düşünüyorsunuz yani?”
Poyraz hiç tereddüt etmeden cevap verdi.
“Evet.”
Nazlı ona baktı.
Poyraz ise sanki yıllardır bu anı bekliyormuş gibi sakindi.
Çünkü ikisinin arasında gizli bir anlaşma vardı.
Ailelerin hiç bir şeyden şüphelenmeyeceği belliydi.
Hakan, koltuğuna biraz daha yaslanıp Poyraz’ı dikkatlice süzdü.
“Poyraz, söylediklerin güzel. Ama ben kızımı öyle kolay kolay kimseye emanet etmem.”
Poyraz başını salladı.
“Haklısınız.”
“Senin aileni de tanımak isterim.”
Nazlı, babasının bu sözleriyle hafifçe gerildi. Poyraz ise hiç bozuntuya vermedi.
“Elbette. Ne zaman isterseniz tanıştırırım.”
Poyraz ayağa kalktı.
“Artık ben kalkayım. Misafirliğiniz için teşekkür ederim.”
Hakan elini uzattı.
“Biz teşekkür ederiz oğlum. Aileni de en kısa zamanda bekliyoruz.”
Poyraz elini sıktı.
“Tabii Hakan Bey.”
Nazlı’nın annesi de gülümseyerek onu uğurladı.
Nazlı ise hemen ayağa kalktı.
“Ben kapıya kadar geçireyim.”
Poyraz’la birlikte koridora çıktılar. Kapı kapanır kapanmaz ikisinin yüzündeki yapmacık gülümseme kayboldu.
Nazlı kollarını göğsünde birleştirdi.
“Fazla ileri gitmedin mi?”
Poyraz kaşını kaldırdı.
“Neyi fazla yaptım?”
“‘Onu hayatımda istiyorum’ falan… Babamın yanında elimi tutmalar…”
Poyraz hafifçe güldü.
“Evlilik oyunu oynuyoruz, Nazlı. Biraz gerçekçi olmamız gerekmiyor mu?”
Nazlı gözlerini devirdi.
“Biraz fazla gerçekçiydin.”
Poyraz kapıyı açmadan önce ona döndü.
“Baban benden şüphelendi mi?”
“Hayır.”
“Güzel.”
Nazlı başını salladı.
"yarın da seni göreceğiz"
Nazlı konuştu
"Ben sen kadar abartmam. Zaten çok kısa bir süre olacak"
Poyraz eve gitmek için arabasına bindi.
Nazlı içeri geçtiğinde bora konuştu.
'bence evlilik için erken baba "
Hakan" göreceğiz bora sen pek karışma "
Poyraz eve geldiğinde annesi ve babası oturuyordu.
' biz yedik sana Bi şeyler hazırlayayım ben oğlum"
Poyraz annesinin elini tuttu.
"Ben yedim anne. Otur gel"
"nerde yedin"
Poyraz pimini çektiği bombayı ortaya saldı.
"dünürleriniz ile tanışmaya gittim orda"
Babası taner ciddi mi diye oğlına bakıyordu.
Annesi Nurcan konuştu.
"derken oğlum '
' bir süredir hayatımda biri var. Siz elif mevzusunu karıştırmasaydınız biraz daha bekleyecektik"
Merdivenlerden inen damla hayret ile abisine bakıyordu.
"Ben anlamıştım sevgilisi olduğunu"
Poyraz kolunu açarak kardeşini kolunun arasına aldı.
"nerden anlamıştın acaba"
"daha dün akşam anladım abi"
Poyraz gülmüştü.
"kız güzel mi bari"
Poyraz gerçekleri dile getirdi.
"çoookk"
"adı ne"
"Nazlı '
Annesi hazırlıklara başlamıştı.

Ertesi gün Poyraz kapının önünde nazlıyı karşıladı. Elinde tatlı poşeti ile kapıda durdu.
Poyraz nazlının elini tutup içeri soktu.
" annem Nurcan babam taner baran ve damla "
Nazlı hepsi ile selamlaştı kısaca.
Nazlı çekingen bir ifade ile oturuyordu. Annesi nazlıyı inceliyordu.
Damla heyecanla bir abisine bir nazlıya bakıyordu.
Taner söze girdi.
“Bizim için en önemli şey Poyraz’ın mutlu olması. Ama seni de tanımak istiyoruz. Ailen nasıl?”
Nazlı sakin bir şekilde cevap verdi.
“Ailem benim için çok önemli. Annem Selin, babam Hakan. Bir de kardeşim Bora var.”
Nurcan başını salladı.
“Bora kaç yaşında?”
“On sekiz.”
Nazlı baştaki gerginliğini sohbet ettikçe atmıştı. Çayı bittikten sonra Poyraz ile birlikte evden çıkmışlardı.
Nazlı hemen konuştu.
"aile tanışması olmadan ayrılmamız lazım"
Poyraz da onu onayladı.
"ama Bi kaç gün geçsin"
O Bir kaç gün onları evliliğe yollayacaktı. Henüz ikisi de bilmiyordu.