Giriş

Merhaba minik laleler🌷
Bu kitap sizlere emanettt✨
Okulun arka bahçesindeki eski çınar ağacının gölgesi, Ayaz için o gün her zamankinden daha ağır geliyordu. 8. sınıfın son zamanlarıydı sınav stresi, ergenlik sancıları ve arkadaş grubunun bitmek bilmeyen "erkeklik ispatı" çabaları arasında sıkışıp kalmıştı. "Yapamazsın oğlum," dedi Mert, elindeki tostundan koca bir ısırık alırken. "Arya o. Kızın babası koskoca ARDIÇ HOLDİNG’in sahibi ve adam çok disiplinli baskıcı kız geçen sene sadece bir erkekten ödev istedi diye ailesi gelip okulda kargaşa çıkarmıştı hatırlamıyor musun ? Annesi gölgesinden korkuyor. O kızın yanına yaklaşmak bile cesaret ister, sen öpeceksin öyle mi?"

Ayaz, rahat ailesinin ona verdiği o sarsılmaz özgüvenle omuz silkti. Ama kalbi, göğüs kafesine sığmıyordu. Arya... Bir alt sınıftaki o kız. Sessiz duruşunun arkasında, her zaman fırtınalar koparan bakışlara sahip olan o cesur kız. "İddiasına var mısınız?" dedi Ayaz, sesindeki titremeyi gizlemeye çalışarak. "Haftaya cuma çıkışına kadar o iş biter." O sırada okul kapısından Arya çıktı. Sırt çantası dik, adımları kendinden emindi. Ailesinin üzerindeki ağır baskısı sanki onu ezmemiş, aksine daha da bilemişti. Ayaz, kızın bakışlarıyla karşılaştığında bir an duraksadı. Bu sadece bir iddia mıydı, yoksa aylardır içini kemiren o duygunun kaçınılmaz sonu mu?

Hafta boyunca Ayaz’ın zihni bir savaş alanı gibiydi. Arkadaş grubu kantinde her gördüklerinde bıyık altından gülüyor, "Hadi bakalım şampiyon, zaman daralıyor," diye fısıldıyorlardı.Ama ona inan bir tek Mert vardı. Ayaz ise ilk kez, ailesinin ona sunduğu o sonsuz özgürlükten utanıyordu. Kendi evi ne kadar rahatsa, Arya’nın evinin o kadar "kale" gibi olduğunu biliyordu. Arya’nın her adımı izleniyor, her dakikası hesaplanıyordu. Cuma günü çıkış zili çaldığında, okulun arkasındaki eski spor salonunun kuytusunda buluşmak için sözleşmişlerdi. Ayaz, köşeyi döndüğünde Arya’yı gördü. Kız, okul ceketinin kollarını hafifçe yukarı kıvırmış, duvara yaslanmış bekliyordu. Yüzünde korkudan eser yoktu; aksine, meydan okuyan bir sakinlik vardı. "Geldin," dedi Ayaz, sesi her zamankinden daha kısık çıkarak. "Risk almayı severim, biliyorsun," dedi Arya. Gözleri Ayaz’ın gözlerine kenetlendi. "Ama neden buradayız Ayaz? Sadece 'konuşmak' için mi bunca gizem?" Ayaz bir adım yaklaştı. Arkadaşlarının uzaktan onları izlediğini, ağaçların arkasına gizlendiklerini biliyordu.

Kalbi o kadar hızlı çarpıyordu ki, bunun bir "iddia" olduğunu bir anlığına unuttu. Arya’nın bakışlarındaki o dürüst cesaret, Ayaz’ı savunmasız bırakmıştı. "Seninle ilgili bir şey var Arya... Kimsenin görmediği, sadece benim hissettiğim bir şey," diye mırıldandı Ayaz. Bu hem bir yalandı hem de o an hissettiği en büyük gerçekti. Arya hafifçe gülümsedi, bu gülümseme hem hüzünlü hem de anlaşıldığını bilen birinin gülümsemesiydi. "Annem bu saatte evde olmamı bekliyor Ayaz. Eğer bir şey yapacaksan, şimdi yap." Ayaz, kızın bu kadar doğrudan ve cesur olması karşısında donup kaldı. Arya kaçmıyordu, aksine bekliyordu. Ayaz, yavaşça eğildi. Aralarındaki mesafe kapandıkça, vicdanının sesi Mert’in gülüşlerini bastırmaya başladı. Ama artık geri dönüşü yoktu.

Tam o anda, Ayaz’ın dudakları Arya’nınkilerle buluştu. Kısa, titrek ama fırtınalı bir öpücüktü bu. Ayaz iddiayı kazanmıştı, arkadaşlarına kanıtlamıştı ama geri çekildiğinde hissettiği şey zafer değil, ağır bir yükten ibaretti.Çünkü tüm duygular üstüne hücum etmiş ve Arya, gözlerini açtığında ona öyle bir güvenle baktığını görmüştü, Ayaz o an bu oyunun sandığından çok daha pahalıya patlayacağını anladı.Ve sadece ağır ağır yutkunabildi.
Bölüm nasıldı💞