9. BÖLÜM

Ertesi gün…
Okula adım attığım anda herkesin gözleri üzerimdeydi.
Ama bu sefer farklıydı.
Fısıltılar, bakışlar…
Sanki bir şey olmuştu.
Kapıdan içeri girdiğimde Ayaz’ı gördüm.
Beni bekliyordu.
Göz göze geldiğimiz an…
Dün geceki o yabancı ifade bir anda yok oldu.
Yerine… tanıdık, rahat bir gülümseme geldi.
Yanıma yürüdü.
“Günaydın,” dedi, sanki hiçbir şey olmamış gibi.
Herkes bize bakıyordu.
Ben ne yapacağımı bilemedim.
Ama Ayaz… tamamen farklıydı.
Bir adım daha yaklaştı.
Kolunu omzuma koydu.
“İyi misin?” diye sordu, yumuşak bir sesle.
Kalbim hızlandı.
“Ben…” dedim, rol yapmaya çalışarak, “iyiyim.”
Ayaz hafifçe gülümsedi.
“İyi,” dedi.
Ve sonra…
Saçımı nazikçe düzeltti.
O an…
Etrafımızdaki herkes dondu.
Fısıltılar arttı.
“Bunlar sevgili mi?”
“Daha dün yalnızdı…”
“Ne ara—”
Ayaz beni kendine biraz daha yaklaştırdı.
Sanki gerçekten birlikteymişiz gibi.
Ama gözlerindeki ifade…
Gerçekten rol yapıyordu.
Fakat ben…
Neden bu kadar doğal hissediyordum?
Ders sırasında…
Kapı açıldı.
Ve içeri…
Dün geceki adamlardan biri girdi.
Kalbim duracak gibi oldu.
Ayaz anında gerildi.
Ama kimse fark etmedi.
Adam sınıfa bakarken gözleri bizim üzerimizde durdu.
Sonra hafifçe gülümsedi.
Sanki… bizi bulmuş gibi.
Ayaz elini masanın altında buldu.
Parmaklarımız birbirine değdi.
Ve yavaşça… elimi tuttu.
Gözlerimi ona çevirdim.
Bu sefer konuşmadı.
Ama bakışları şunu söylüyordu:
“Rolüne devam et.”
Adam gözlerini kısıp bizi süzdü.
Sonra hiçbir şey söylemeden çıktı.
Kapı kapandığında…
Sınıf rahatladı.
Ama ben…
Hâlâ nefes alamıyordum.
Teneffüste…
“Bu neydi?” dedim Ayaz’a.
Sesi ilk kez ciddiydi.
“Bizi izliyorlar.”
“Bunu biliyorum!” dedim. “Ama neden? Ben ne yaptım?!”
Ayaz derin bir nefes aldı.
Cevap vermek yerine…
bir adım bana yaklaştı.
“Bunu daha inandırıcı hale getirmemiz gerekiyor.”
“Nasıl?”
Bir an durdu.
Sonra…
“Yaklaş.”
“Ne—”
Cümlemi tamamlayamadım.
Çünkü Ayaz bir anda eğildi.
Ve…
beni öptü.
Sınıfta tekrar bir sessizlik oldu.
Ama bu sefer… tamamen farklıydı.
Herkes şoktaydı.
Ben donakaldım.
Kalbim…
delirmişti.
Ayaz geri çekildiğinde gözlerimin içine baktı.
Sanki hiçbir şey olmamış gibi sakindi.
Ama gözlerinin içinde…
daha önce görmediğim bir şey vardı.
Gerçek…
Ama bu gerçekliğin farkında olan sadece oydu.
Ve işin en tuhaf kısmı…
Ben hâlâ…
rol mü yapıyoruz, yoksa gerçekten mi…
bilmiyordum.O gün öğle arasında…
Ayaz beni kantinde yalnız bırakmıştı.
“Bir şey alıp geleceğim,” demişti.
Ben de masada tek başıma oturuyordum.
Tam o sırada…
“Lara, değil mi?”
Başımı kaldırdım.
Karşımda… okulun popüler kızlarından biri vardı.
Gülümsemesi sahteydi.
Ama gözleri…
beni tartıyordu.
“Evet…” dedim temkinli.
Kız hafifçe güldü.
“Sen Ayaz’la mısın gerçekten?”
Kalbim bir an hızlandı.
“Ne?”
“Yani… herkes öyle söylüyor.”
Omuz silkti.
“Çünkü Ayaz hiç kimseyle böyle olmaz.”
Cümle havada asılı kaldı.
Tam o sırada…
Ayaz geri geldi.
Elinde içeceklerle.
Bizi gördü.
Ve anında… yüzü değişti.
Yanımıza geldi.
“Bir sorun mu var?” dedi, sesi sakin ama bakışı sertti.
Kız hemen gülümsedi.
“Hayır, sadece tanışıyorduk.”
Ayaz, hiç beklemeden…
yanıma oturdu.
Beni kendine doğru çekti.
Omzuma kolunu attı.
“Tanıştınız,” dedi, gözlerini kızdan ayırmadan.
Kızın gülümsemesi biraz soldu.
Ama gitmedi.
Ayaz devam etti:
“Başka bir şey?”
Sesi buz gibiydi.
Kız bir an daha baktı.
Sonra hafifçe başını eğdi.
“Şanslısın,” dedi bana.
“Onu kimse kolay kolay elde edemez.”
Ve uzaklaştı.
Kız gider gitmez…
Ayaz’ın eli hâlâ omzumdaydı.
Ama bu sefer…
Sıkıydı.
“Böyle insanlar var,” dedi.
“Dikkat et.”
“Ben dikkat etmem gereken kişi miyim?!” dedim sinirle.
Ayaz bana baktı.
Gözleri biraz karanlıklaştı.
“Evet.”
Kalbim hızlandı.
“Niye bu kadar—”
Cümlemi bitiremedim.
Çünkü Ayaz bir anda yüzümü kendine çevirdi.
Yakın.
Çok yakın.
Gözlerim onun gözlerinde takılı kaldı.
“Çünkü…” dedi yavaşça.
“Sen… benim üzerimden hedef oluyorsun.”
Ama asıl olay…
Okul çıkışında oldu.
Kapının önünde…
O adamlar tekrar belirdi.
Ve bu sefer…
yanlarında bir kız daha vardı.
Lara’nın bir anda yüzü gerildi.
Kız Ayaz’a baktı.
Ve gülümsedi.
“Demek buradasın…”
Ayaz’ın çenesi gerildi.
“Sen burada ne yapıyorsun?”
Kız omuz silkti.
“Kontrol.”
Gözleri bana kaydı.
Ve o an…
her şeyin gerçek olduğunu anladım.
Ama en kötüsü…
Ayaz’ın o kızla olan bakışıydı.
Tanıyorlardı.
Ve bu…
sahte ilişkiden çok daha tehlikeliydi.