3. BÖLÜM: DOST YA DA DÜŞMAN

Liora, karanlığın içinde asılı kalan o iki mavi ışığa bakarken nefesini tuttu. Kalbi, maden işçilerinin balyoz sesleri gibi göğsünde gümlemesine rağmen garip bir huzur hissediyordu. Işıklar yaklaştı. Pulların birbirine sürtünme sesi yankılandı ve devasa bir silüet karanlıktan sıyrıldı.

"Geri dönmelisin küçük insan," dedi bir ses.
Bu ses, saraydaki yargıç ejderhanın sesi gibi gök gürültüsünü andırmıyordu. Daha çok rüzgarın uğultusuna, derin bir suyun akışına benziyordu.
"Burada durman güvenli değil." ,dedi küçük bir fısıltıyla.

Liora geri adım atmadı. "Güvenli olan hiçbir yer kalmadı zaten. İnsanlar ölümle burun buruna... Ama o acımasızlar sadece izliyor... Sen neden buradasın?"
Mavi gözlü ejderha, başını hafifçe yana eğdi. Liora'nın üzerine çöken dev gölgesi, korkutmaktan ziyade onu saklıyordu sanki. "Ben unutulanlar arasındayım. Tıpkı bu madenin derinliklerindeki tozlar gibi..."

"Adın ne?" ,diye sordu Liora, durdurulamaz bir merakla.
"Royan," dedi ejderha. İsmi söylerken ağzından mavi bir duman süzüldü. "Uzun zamandır kimse bana adımla seslenmemişti."

Liora bir adım daha yaklaştı. Elini istemsizce soğuk ve nemli duvara yasladı.
"Royan... Ben Liora. Halk hastalanıp ölüyor. Ama o ejderhaların yaptığı tek şey zulüm. Ejderhalar yalan söylemez sanırdım ama onlar sessiz kalarak en büyük yalanı söylüyorlar... Sen onlardan mısın?"

Royan'ın mavi gözleri bir anlığına hüzünle parladı.
"Ben onlardan değilim Liora. Ben adaletin vicdanda olduğuna inanan biriyim. Ama bu bedende, anlayamayacağın kadar büyük bir sessizliğe mahkûmum.

Liora, Royan'ın gözlerine bakarken bir rüyadaymış gibi hissetti.
"Yardımına ihtiyacım var. Bu adaletsizliği sadece bir ejderha durdurabilir."

Royan derin bir iç çekti. Tavandan tozlar döküldü.
"Bir ejderha yıkabilir, evet. Ama dünyayı ancak bir insanın kararlılığı değiştirebilir. Eğer kalbindeki ışığı kaybetmeyeceksen, karanlıkta daima seninle yürümeye hazırım."