1. BÖLÜM: EJDERHALAR YALAN SÖYLEMEZ

Ejderhalar yalan söylemezdi. Bu yüzden herkes onlardan korkardı. Krallıkta bir insanın kaderi, ejderhanın tek bir kelimesine bağlıydı. "Suçlu" ya da "Masum." Arası yoktu. Ejderha konuştuğu anda, gerçek belirlenmiş olurdu.
Liora bunu biliyordu. Dizlerinin titremesi bu yüzden değildi. Taş mahkeme salonunun ortasında diz çökmüştü. Zincirler bileklerini kesiyordu. Acıyordu ama o acıya alışmıştı. Madende çalışan her insan gibi. Fakat onun aklında tek düşünce vardı: "Annesi."
"Suçu tekrarla!", dedi yüksek yargıç.
Liora yutkundu: "Ben...ejderha yavrusunu zehirledim."
Salonda bir uğultu oluştu. Bir ejderhaya zarar vermek...hele bir yavruya...bunun affı yoktu. Liora başını eğdi. Eğer kaldırırsa annesini görecekti. Onu görürse gözyaşlarını tutamazdı.
O sırada ejderha salonunun arkasından ağır adımlarla ilerledi. Pulları gece gibi siyahtı. Gözleri...bin yıllık gerçeği saklıyordu sanki.
Ejderha Liora'nın önünde durdu: "Adın?", diye sordu.
"Liora."
"Suçu kabul ediyor musun?"
"Evet..."
Ejderha gözlerini kapadı. Bu değişikti. Ejderhalar bakardı ve kararı verirdi. Düşünmelerine gerek yoktu. Ejderha Liora'nın kalbine baktı. Orada korku yoktu. Suçluluk da yoktu. Tek bir düşünce vardı: "Birinin yaşaması için, kendinden vazgeçmek." Ejderha sustu.
Yargıç huzursuzlanmaya başlamıştı: "Hükmünüz nedir sayın hakim? Bunun bir cezası olmalı! Ejderhaların önemini çiğneyip geçen bu kız için yapılması gereken belli, ölüm!"
Ejderha sessiz kaldı. İlk kez...
Liora o anı düşünmek istemiyordu ama istemeden de olsa o an gözünün önünden gitmiyordu.

3 GÜN ÖNCE

Madenin havası keskin ve ağırdı. Toz, boğazı yakıyordu. Liora'nın annesi, sedyenin başında durmuş, nefes alamayan genç bir işçinin elini tutuyordu.
"Bu hafta üçüncü kez oluyor, çocuk daha on altı yaşında."
Krallığa bu konu hakkında birçok rapor gönderilmiş olsada cevap aynıydı: "Madeni kapatamayız , bildiğiniz üzere bu maden tek geçim kaynağımız. Ejderhaların rahatını bozmaya kim cürret edebilir ki?"
Annesi ejderhaların amacını biliyordu. Onların gözü sadece parayı görüyordu. Başka hiçbir şey umurlarında değildi. Ejderha olmalarının gücünü acımasızlık için kullanıyorlardı.
O gece annesi masanın üzerine bir zehir koydu. Elleri titriyordu. Bunu yapmalıydı. Yapmazsa halk hastalıktan ölecekti. Vicdanı bunu kaldırmazdı.
"Bu zehir öldürmez" , dedi. "Ama yavruyu hastalandırır." " Bir yavrunun sağlığı için madeni kapatacaklardır."
"Ama anne..." , dedi Liora.
Annesinin sesi titriyordu: "Ben bu işe yaramaz maden yüzünden anneanneni kaybettim. Ya seni de kaybedersem! Her gün yüzlerce insanın bu maden için ölmesi hoşuma mı gidiyor sanıyorsun? Bir yavru birkaç gün acı çekecek ama bütün krallığın canı kurtulacak."
"Ama anne ya işinden olursan! Sen bir hemşiresin. Daha da kötüsü ..."
İkiside cevabı biliyordu. Annesinin başka çaresi yoktu. Zehiri yavrunun yemeğine koydu.
Ama Liora buna dayanamadı. Zehir şişesini annesinin elinden aldı. Çünkü annesinin bu acıya dayanamayacağını biliyordu...

MAHKEME

Ejderha nihayet gözlerini açtı.
"Gerçek," dedi derin bir sesle, "Her zaman söylenen sözde değildir."
Yargıç ayağa fırladı: "Ama itiraf etti!"
"İtiraf etmek, her zaman suçlu olduğun anlamına gelmez."
Ejderha başını kaldırdı: "Bu kız yavruyu zehirlemedi!"
Salona bir sessizlik çöktü. Sonra da bir çığlık.
"Yeter!" , diye haykırdı arkalardan bir kadın. Acı çığlıklar arasında yere çöktü: "Ben koydum! Ben yaptım!" Bu annesiydi. Onu korumaya çalışan tek kişiydi...
Liora sadece "Anne" diyebildi. Ardından gözünden bir damla yaş döküldü. Ardından diğerleri de onu izledi. Ağlamaya başladı. O hiçbir zaman ağlamazdı. Babasını kaybettiği günden beri. Acısını içine gömmek isterdi belki...
Ejderha derin bir nefes aldı: "Bizler," dedi, "Ejderhalar, yalan söylemezler. Ama siz yıllardır bunu yaşamayı seçtiniz. O gün o antlaşmayı kabul etseydiniz, şimdi önümüzde böyle yalvarmazdınız!"
Uzun bir sesizlik salonu yavas yavaş içerisine aldı.
Annesi kafasını Liora'ya çevirdi: "Bu kızın kalbi sizin adaletinizden çok daha temiz."

O gün kimseye ceza verilmedi. Liora ve annesi mahkeme salonundan çıktığında kapıdaki topluluk onları dikkatle izliyordu. Ejderha onları suçlu görmemişti ama Liora hala kendini çok suçlu hissediyordu. Ejderhaların acımasız adaletlerini hiçbir zaman hoşnut bulmamıştı. İnsanların bakışlarından kaçınmak ister gibiydiler. Çünkü o bakışlar sözlerden çok daha fazla şey anlatıyordu. Suçluluk, ayıplama, merak... Çok daha fazlası.
Liora ejderhanın davranışlarının nedenini anlayamıyordu: "Sence de son aylarda olan olaylar ve bize ceza vermemesi çok mantıksız değil mi? Yani anlayamıyorum, bir başkan halkının güvende olmasını istemez mi? Bir şeyler karıştırıyorlar. Hayatımız tehlikede ama kimse bunun farkında değil!"
Annesi mahkemenin etkisindeydi: "Bizim hayatımız baştan beri tehlikedeydi Liora. Sence onlar bizim güvende olmamızı istiyorlar mı? "Ejderhalar yalan söylemez" sözüyle üstünlük kuruyorlar o kadar..."
İnsanların bakışlarına daha fazla dayanamayıp oradan uzaklaştılar. Liora herşeyin farkındaydı. Mahkeme bitmiş olabilirdi fakat bu hikayenin bittiği anlamına gelmezdi. Liora düşündü: Babasını, antlaşmayı, o günü...
Babasına verdiği sözü tutmalıydı. Ejderhalarla ne pahasına olsun savaşmalıydı. Ne yapacağını bilmiyordu. Ama bildiği tek birşey vardı:
Daha hiçbir şey başlamamıştı. Bu bir filmin fragmanından farksızdı.

Sal
ona bir sessizlik çöktü, Sonra da bir çığlık