Başlangıç ve Karşılaşmalar

"Bagajı hallettim Ön koltuklar ne alemde" diye bağıran kişi Nehir'di.
"Bende ön koltukları hazırladım Ne zaman yola çıkarız" diyende bendim.
"Amara..." dediğini duydum annemin.
"Efendim anne"
Kızlarım,bir tanelerim,güzellerim,
çiçeklerim. Yavrularım,evlatlarım niye oraya gidiyorsunuz? okudunuz İzmir'de burada başlasanıza mesleğinize!"
Annemle bugün bu konuyu belki de 30 kere konuşmuştuk.
" Ben abimin olduğu yerde çalışmak istiyorum" dedim
"Ayrıca orada öğretmen eksiği varmış. İlk yılın günahı olmaz" diyen ise arabanın arkasından bize doğru gelen Nehir'di.
Başımı sallayarak onayladım.
" Her gün abinle görüşüyorsunuz ve beni ayrı ayrı arıyorsunuz.Anlaştık mı?"dedi annem.
Nehir ve ben aynı anda başımızla onayladık. Annem derin bir nefes verdi ve kollarına iki yanına açtı. Bir kolunun altına beni bir kolunun altına Nehir aldı. Sarıldı öptü kokladı. Bir süre böyle kaldık. Bir anda annemin ellerini gözlerine kapattı.
"Anne sen ağlıyor musun?"
Annemi ömrü hayatım boyunca sadece bir kere ağlarken görmüştüm. Bu da ikincisi olucaktı galiba.
"Çabuk gidin yoksa ben ikinizi odalarınıza kitleyeceğim" dedi annem.
Aynı zamanda ellerini gözlerinden çekti.
"Hadi gidin çabuk!" dedi annem. Aynı zamanda elini bizim gitmemiz için sağlıyordu. Nehir ile bakışlarımız bir andan denk düştü. İkimiz de birbirimize göz kırpıştırdık.
"Gitsenize. Kız siz yoksa bana şaka mı yaptınız?"annemin demesi ile Nehir'i önüme çekip arabaya yönelttim.
" Haydi biz çıkalım. Malum yol uzun varınca ararız" dedim
Ben Nehir'i arabaya doğru iteklerken annem yeniden seslendi.
"Kızlar gelin bakayım son kez öpeyim!"
Nehir'i anneme ittirdim. Ve bende koşarak yanına gittim. İlk önce Nehir'e sarıldı öptü sonra kafasını boynuna gömdü ve derin derin nefesler aldı. Ayrıldıklarında.
"Sıra boncuğumda"dedi annem ve bana da sarıldı öptü kokladı...

Buraya kadar her şey tamam. Aklınızda olası bir soruya cevap vereyim. Bu hikaye anlatan kim? Ben sizlere kendimi ufak bir şekilde tanıtayım. Ben Amara Bilgen ilkokul sınıf öğretmeniyim. Ben daha çok küçük yaştayken babam vatan toprağı uğruna şehit düşen daha nice askerlerden sadece biri. Şimdi ise mesleğimin ilk yılı için Gaziantep'e gidiyorum. Ve bu benim hikayem.
Bu hikaye kaderin elinden kalemi alıp kendine mutlu bi son yazan tüm kadinlara gelsin.İnsanoğlu kötü sonla biten her şey hikaye,güzel sonra biten her şeye masal demiştir.Çünkü bazı gerçekler vardır ki sadece hikaye olabilecek,bazı gerçekler vardır ki sadece masal olabilecek..

En sonunda arabaya binmiş İzmir sınırlarından çıkmıştık. Tahminlerime göre yol 12 saat sürecekti ve 12 saatlik bu uzun yolu ben sürecektim. Yalan yok. Ben sürmek istemiştim. Yolculuk sessiz geçiyordu. Nehir arabaya bindiğimizden beri uyuyordu. Aydın yollarındaydım. Ve uğramam gereken bir yer vardı. Annem bana bir adres vermişti. Mutlaka oraya gitmemi söyleyip tembihlemiştim. Bir aile dostuymuş. Sorgulamamıştım. Ama merak da etmemiş değildim. Ve bir geri zekalı olduğum için kim olduğunu sormayı dahi unutmuştum adresin navigasyona girmiştim. Bir süre daha navigasyonu takip ettim. En sonunda adrese varmıştık.
"Nehir kalk kız! Geldik!" dedim.
Uykusu hafif bir arkadaş olduğu için yerinden sıçarak kalktı.
"Ne oldu kaza mı yaptık? iyi misin ?"dedi ve sağıma soluma bakmaya başladı.
"Yok bir şey. Annem bir adres vermişti oraya vardık. Hadi kalk bakalım. Kimmiş neyin nesiymiş"
Nehir bir hışımla arabadan indi. Aynı şekilde ben de. Karşımızda 4 katlı neredeyse her camında çiçek olan bir apartman vardı. İçimi ısıtmıştı. Annemin verdiği adrese tekrardan baktım ve apartmana girdik. Büyük bir ihtimalle aile apartmanıydı. Yoksa her yerini yemek kokmasının başka bir izahı yoktu. Sonunda kağıtta yazan kata çıkmıştık.
"Karnım acıktı. Umarım gittiğimiz yerde yemek vardır.Aksi takdirde evin ortasına kusarım ve bu konuda çok ciddiyim" dedi Nehir
Yüzmek ekşittim ve Nehir'e baktım. "Sus Nehir!Sus canımın içi. Zaten burası" dedim ve kafamla önümüzde bulunan kapıyı gösterdim.
"Tamam çal o za- "diyen Nehir'in sesi önümüzde bulunan kapının açılması ile yarım kaldı.
Heybetli uzun boylu büyük ihtimalle 20li yaşlarında olan bir adam kapıyı açmıştı.
"Buyurun kime bakmıştınız?"dedi. Aslında yüz siması çok tanıdık geliyordu.
Ve biraz heyt maşallah bir adamdı.Baya yakısıklıydı.
Heyt Maşallah be!
Adama göz kırpıştırmaya devam ettim. Annem ne kağıda yazmıştı ne de söylemişti kime gittigimi.Daha doğrusu ben sormamıştım. Düşüncelerimi bölen evin içerisinden gelen ses oldu.
" Ay kim gelmiş" diyerek kapının önüne başka bir kadın dikildi.
Gençti beni görünce yüz ifadesine şaşkınlık kuruldu.
"Amara! Nehir!" dedi coşkuyla genç kadın ve bir anda bize sarıldı.
Biz daha ne yaşadığımızı anlamamışken kapıyı saçına yer yer aklar düşmüş bir kadın geldi. Ve ben bu kadını çok net hatırlıyordum. Benim çocukluğumdu bu kadın.
Meral teyzemdi bu...
"Boncuğumla çilim gelmiş mi?"dediğini duydum.
Kapida duran kişi Meral teyze ise o zaman bize sarılan kişi de Melike ablaydı.
Bunlara göre kapıya dikilmiş bu görüntüyü şok içinde bakan kişi ve bana gözlerini dikmiş kişi de Aral olmalıydı.
Aral Kaya...
Melike abla geriledi ve elleri bu sefer omuzlarımızı kavradım.
"Beni tanımadınız mı yoksa? cidden darılırım!" dedi yine Melike abla ve gözleri Nehir ile aramda gidip geldi.
"Tanıdım..."
Nehir'de bana bana katıldı.Benim gözlerim hala tek bir kişiye bakıyordu. "Bırak kızları" diyen Meral teyze ipe bakışlarımı ondan ilk ben kaçırdım. Melike abla bizi bırakmış ve gerileyip onun yanına geçmişti.Bu sefer de Meral teyze sarıldı. Aynı şekilde bende.
Fazlasıyla yemek kokuyordu. Gereğinden fazla.
Bakışlarım Nehir'e kaydı gözleri dolmuş ve dudakları hafifçe öne büzülmüş bir durumda bizi izliyordu. Meray Teyze bu bakışı yakaladı ve onu da kolundan kavrayıp kendine çekti. Sanki bu anı bekliyormuş gibi sıkıca sarıldı. Sonra ikimize de baktı.
"Bizim çilimiz ve boncuğumuz büyümüşta öğretmen mi olmuş?"
Sahi ya ben gercekten büyümüş müydüm? Kesinlikle hayır.
Ben sadece büyümek zorunda kalmış bir kız çocuğuydum
"E geçin siz içeri çillim için karnıyarık, boncuğum için sarma yaptım. Hadi geçin" dediği sırada Meral teyze yana çekilmiş ve elleriyle kapıyı göstermişti.
"Kusura bakma Meral teyze ya!Yolumuz uzun oturmayalım biz" dedim.
Nehir ise bir anda yanımda bitmiş ve koluma uyarı dolu bir şaplak atmıştı.
"Yok yok. Hem mola vermiş oluruz" dedi ve sadec benim duyabileceğim bir ses tonu ile konuştu."Biraz daha arabada kalırsak ve açık kalırsam kusarak organlarımı atacağım canımın içi "dedi.
Meral teyzenin ve Melike ablanın yüzü düşmüştü benim söylediklerim karşısında.
"Tamam o zaman biraz oturalım bari..." dedim
Ayakkabılarima uzandığım sırada bir mırıldanma değdi geçti kulağıma.
"Amara ile Nehir mi?"
Kimin dediğini seçememiştim. Ama tahmin edebiliyordum. İçeriye geçtiğimizde Meral teyze elimize bir adet gün tabağı vermişti. Burası 10 yaşındaki ben kokuyordu hiç yabancı hissetmiyordum.
Bir yandan etrafı inceliyor bir yandan da anlatılanları dinliyordum.Hatta dikkatimi bir raf çekmişti. Raf fotoğraflarla doluydu. Ama benim dikkatimi bir tane fotoraf çekmişti. Sadece bir aile fotoğrafıydı.
Selim amca her zamanki samimi gülümsemesi ile kameraya bakıyordu. Meral teyzeyi kolunun altına almıştı. Önlerinde Aral ve Melike abla yan yana duruyordu. Selim amcanın bir diğer eli önünündeki kızının omuzunu kavramıstı. Meral teyzes ise oğlunun omzundan oğlunu sarkıtarak kendine yapıştırmıştı. Çok tatlı gözüküyorlardı. Gülümseme ne sebep olmuştu fotoğraflara bakmaya devam ederken biri şaşırmama sebep oldu. Çünkü b fotoraf karesi benim çocukluğumdan bir parçaydı...
Minik Amara ve minik Aral...

Degerli okuyucular umarım begenirsiniz. Bu benim ilk hikayem. Ne yazabileceğimide tam olarak kestiremiyorum dhfhchchvu. Ama olsun. Herneyse sevdiğiniz bir bölum olur umarım. Sevgilerle Esotalya💕