2.Bölüm: Flashback

3 Yıl Önce ...

Tam filmi izlemeye başlayacaktık ki evde hiç atıştırmalık olmadığını fark ettik. Ve markete gitmeye karar verdik. Zaten evde kimse yoktu ve bize karışamazlardı. Bu yüzden istediğimizi yiyebilirdik, annelerimiz kısıtlayamazdı. Bu gün bizim günümüzdü, ne istersek yapabilirdik.

"Hadi, gidelim." dedi neşeli bir sesle İnci. Ela gözleri ışıl ışıl parlıyordu.

"Parayı aldım." dedi. Yüzünde tatlı bir gülümseme oluştu ve yanakları kızardı,

"Tamam, gidebiliriz "dedim bende neşeli bir ses tonuyla.

"Sonra da gelip atıştırmalıklarımızla beraber filmimizi izleriz. Ama İnci bugün uyumak yok. Çünkü annelerimiz yok ve istediğimiz yapabiliriz." dedim ilk defa evde sadece İkimiz vardık ve yapacağımız seyler için çok heyecanlanmıştım. Çok eğlenecekdik. Ayakkabılarımızı giydik ve Merdivenlerden koşar adım indik, İnci'den paraları alıp cebime koydum.

Markete girdik ve sepetimizi doldurduk. Bir sürü çikolata, gofret, mısır, cips ve meyve suyu aldık. İnci poşetleri aldı ve beni beklemek için marketin önüne çıktı. Mutluluğu yüzündeki gülümsemeden okunuyordu. Cebimdeki paraları alıp saymaya başladım. Bir an önce eve gelip İnci ile film izlemek istiyordum.
Birden gelen çığlık sesiyle marketin kapısına doğru baktım. Bir adamın İnci' yi tuttuğunu ve onu zapt etmeye çalıştığını gördüm. Elimdeki paraları bıraktım ve dışarı doğru koştum.Soluk soluğa kalmıştım. Bir yandan korkuyor bir yandan da sakın kalmaya çalışıyordum.

"Arkadaşımı bırak!" diye bağırdım, sesim bir bıçak gibi keskindi, daha önce hiç bu kadar sert konuşmamıştım. O kadar korkmuştum ki kalbimin yerinden çıkacağını düşündüm. Adam beni umursamadığını belli eden bir şekilde kıkırdadı ve İnci'yi cebinden çıkardığı bir bez ile bayılttı.

"Onu hemen bırak ve git yoksa kötü olur."dedim. Sesim çaresizlik ve bir kadar da cesaret barındırıyordu.

"Napabilirsin ki? Güçsüz bir kız olarak bir erkeği yenebileceğini mi düşünüyorsun?" ufak bir kahkaha patlattı.

"Biraz mantığını kullan" dedi. Beni baştan aşağı süzdü ve göz devirdi. Ardından sözlerine devam etti.

"Siz kadınlar gerçekten çok aptalsınız. " Bu söz artık bardağı taşıran son damlaydı. Sinirle adamın üstüne atladım ve boynuna sarıldım. Var gücümle onu yere düşürmek için çabaladım. Ama hiç beklediğim gibi olmadı. Adam yerinden bir milim bile kıpırdamamıştı. Beni tek hamlede kaldırdı ve duvara fırlattı.

O kadar sert fılatmıştı ki sanki tüm vücudum bir enkazın altında kalmış gibiydi. Bilincimi yitirmeden önce son gücümle

"Dur" diye bağırmıştım. Son gördüğüm şey ise arkasını dönüp giden adamdı...