Yaz

Hayatıma sis perdesi inmiş gibi. Karanlık bir günde önümü görmeden yürüyor gibi değişik hissediyorum. Ben Mars, arkadaşlarıyla mutlu olan, arkadaşlarıyla üzgün olan biriyim. Annemi, babamı hiç tanımadım. Yüzleri nasıl, bilmiyorum, yetiştirme yurdunda kalıyorum. Benim ailem buradaki yetim çocuklar.

Birimizin derdi hepimizin derdidir. Tüm duyguları paylaşırız, birlikte yaşarız, aşk hariç. 18 yaşına girmeme çok az kaldı, Ateş ile birlikte taşınacağım, o kendi hikâyesini anlatacak, zaten ben kendiminkini anlatayım. Her evin yanından geçtiğimde içim pır pır oluyor. O koşturan çocukları görünce içim ısınıyor ama kimsenin görmediği derinlikte de bir boşluk var, anne baba boşluğu, kimsenin dolduramayacağı bir boşluk...

Kendim gülmesem de başkalarını güldürürüm, içim kan ağlasa da kimseye belli etmem...

Bu dünyada bana da yaz düştü.