Sonbahar

Her imkânsızlıkta bir imkân vardır. İnsan öyle bir varlık ki sürekli değişir. Bir sürü duygu taşır. Ağlar, güler, âşık olur, şaşırır, mutlu olur, sinirlenir vb. Bunlar normal. Bana tuhaf gelen duyguların sürekli değişmesi.

Ben Evren, daha dün anne ve babam ile birlikte gülüyordum. Ama şimdi enkazda kurtarılmayı bekliyorum. Annem, babam nasıl, nerede bilmiyorum...

Şu ana kadar yaşadıklarım bir film şeridi gibi önümden geçiyor. Yaptığım iyilikler, kötülükler...

(...)

İnsan bir dakika sonrasını bilmeden nasıl yaşar? Kafamda bir sürü soru var. Buradan kurtulacak mıyım? Kurtulduktan sonra hayatım nasıl değişecek? Annem, babam nasıl? Neredeler?

Can Kurtaran: Beni duyan var mı? Hey! Duyan var mı?

Evren: İmdat! İmdat... İmdat! Buradayım!

Cankurtaran: Tamam, seni kurtaracağız!

Evren kurtulur. Bundan sonra düzenli olarak hastaneye kontrole gider. Yarını bilmeden yaşamaya devam eder...

Her insanın kendine benzettiği bir mevsim vardır, benimki sonbahar.