Ön metin

Gece, kırmızıya çalan bir sessizlikle çökmüştü şehrin üzerine. Ay yarımdı; tamamlanmamış, tıpkı onların hikâyesi gibi. O gece kadın yine kaçtı. Korkudan mı, yoksa kalbinin taşıyamayacağı bir aşktan mı, bunu kendisi bile bilmiyordu. Bildiği tek şey, arkasına bakarsa kalacağını sanmasıydı. Ve kalmak, onun için en büyük tehlikeydi.

Adam ise durmadı.
Koştu.
Siyah bir at gibi, karanlığın içinden alev alarak çıktı kalbi. Her adımında biraz daha yandı ama hızını kesmedi. Çünkü bazı sevgiler yorulmazdı; vazgeçmek onlara öğretilmemişti.

Kadın kaçtıkça mesafe büyüdü, mesafe büyüdükçe aşk imkânsızlaştı. Ama adam için imkânsızlık bir son değil, bir yemin gibiydi. Onu sevmekten vazgeçerse kendinden vazgeçeceğini biliyordu.

Bir an durdu kadın. Nefesi titriyordu. Kalbi “geri dön” diye bağırırken aklı “kaç” diyordu. İşte tam o anda, adamın içinden geçen cümle dudaklarına döküldü—duyamayacağını bile bile, geceye söyledi:

“Kaçmak onun kaderiydi,
sevmek benim cezam.”

Bu hikâyede kadın korkunun adını taşıyordu.
Adam ise aşkın bedelini.

Ve bu daha sadece başlangıçtı.