Bölüm 4/ateş oyunu

(Gece. Sarayın arka bahçesi. Ay bulutların arasından çıkmıştır. EYD yalnız yürürken bir ses durdurur.)

Carl:
Hâlâ geceleri yalnız yürüyorsun.

(EYD donar. Döner.)

EYD:
Gitmen gerekiyordu.

Carl:
Gittim.
Ama senin yerin…
benden kaçabileceğin kadar uzak değilmiş.

---

(Aralarında mesafe vardır. Carl yaklaşmaz.)

EYD:
Buraya gelmemeliydin.

Carl:
Nişanı durdurmak için geldim.
Seni değil.

(EYD’nin kaşları çatılır.)

---

EYD:
Beni hâlâ kurtarılması gereken biri mi sanıyorsun?

Carl:
Hayır.
Ama zorlanan birini tanırım.

---

EYD:
Bu benim kararım.

Carl:
O zaman yüzüme bakarak söyle.

(Sessizlik.)

---

EYD (sertleşerek):
Evet.
Bu evlilik olacak.

(Carl başını sallar.)

Carl:
Olabilir.
Ama özgürlükle olmazsa…
hiç olmaz.

---

(Carl cebinden küçük bir mühür çıkarır.)

Carl:
Alen’in imzası.
Tehditlerle alınmış sözler.
Bu evlilik böyle yapılırsa…
yarın iptal olur.

---

EYD:
Bunu yaparsan savaş çıkar.

Carl:
Zaten içindeyiz.

---

(EYD bir adım geri atar.)

EYD:
Ben karanlıktan kaçtım Carl.

Carl (sakin):
Ben karanlığı senin üstünden çekmeye geldim.

---

(Uzakta ayak sesleri. Alen yaklaşır. Alkışlar.)

Alen:
Ne kadar romantik.
Geçmiş, yine kapıda.

---

(Carl döner.)

Carl:
Geçmiş değil.
Hesap.

---

Alen:
Onu kaybettin.
Bunu kabul et.

Carl:
Kaybedilen şeyler zorla tutulmaz.
Ama sen bunu bilmiyorsun.

---

(Alen EYD’ye döner.)

Alen:
Onun yanında durursan
her şeyini kaybedersin.

(Carl araya girer.)

Carl:
Tehditlerini bana yap.

---

(İki adam karşı karşıya.)

Alen:
Bu nişan olacak.

Carl:
Olmayacak.

---

Alen (gülümseyerek):
Ne yapacaksın?
Bir sarayı daha mı yakacaksın?

Carl (soğukça):
Hayır.
Bu kez… gerçeği yakacağım.

---

(Carl cebindeki belgeleri gösterir.)

Carl:
Yarın sabah bunlar mecliste olacak.

(Alen’in gülümsemesi donar.)

---

Alen:
EYD, seçimini yap.

(Carl konuşmaz. Bakışını EYD’ye çevirmez bile.)

---

(EYD ikisine de bakar. Nefes alır.)

EYD:
Ben…
hiçbirinizin savaşı değilim.

(Döner, gider.)

---

(Alen dişlerini sıkar.)

Alen:
Bu bitmedi.

Carl:
Şimdi başladı.

---

(Son sahne: EYD odasında kapıyı kapatır, sırtını yaslar

(Sabah. Kraliyet meclisi salonu. Uzun masa, ağır perdeler. Soylular yerlerini almıştır. Fısıltılar.)

Meclis Başkanı:
Olağanüstü toplantı ilan edilmiştir.
Sebep?

(Kapılar açılır. Carl içeri girer. Elinde mühürlü bir dosya.)

Carl:
Sebep…
bugüne kadar görmezden gelinen gerçekler.

---

(Murmur artar.)

Soylu 1:
Bu adamın burada ne işi var?

Soylu 2:
Sarayları yakan…

Carl (sert):
Saraylar değil.
Belgeler konuşacak.

---

(Carl dosyayı masaya bırakır.)

Carl:
Alen Varos’un
son beş yıldaki ticaret anlaşmaları.

(Sayfalar açılır. Yüzler değişir.)

---

Carl:
Zorla alınan topraklar.
Kaybolan aileler.
Ve “evlilik” adı altında kurulan siyasi baskı.

---

(Kapı tekrar açılır. Alen içeri girer. Soğukkanlı.)

Alen:
Bu belgeler sahte.

Carl:
İmzalar gerçek.

---

(Carl bir belge kaldırır.)

Carl:
Şu imza…
senin, değil mi?

(Alen susar.)

---

Meclis Başkanı:
Bu ciddi bir suçlama.

Carl:
Sadece suçlama değil.
Tanıklar var.

---

(Yan kapı açılır. İki kişi içeri alınır.)

Tanık:
Ailemizi
bu anlaşmayı imzalamazsak yok edeceklerini söylediler.

(Salonda uğultu.)

---

Alen (sesi sertleşir):
Bunlar yalan!

Carl:
Yalanlar fısıldanır.
Gerçekler… ayağa kalkar.

---

(Carl son belgeyi açar.)

Carl:
Ve bu…
EYD’ye yapılan baskının yazılı kaydı.

(Herkes EYD’ye bakar. O donakalır.)

---

Meclis Başkanı:
Prenses, doğru mu?

(EYD yavaşça ayağa kalkar.)

EYD:
Evet.

(Sessizlik çöker.)

---

EYD:
Bu nişan…
bir isteğin değil,
bir korkunun sonucuydu.

---

(Alen EYD’ye döner.)

Alen:
Bunu yapamazsın.

EYD (ilk kez net):
Artık yapabilirim.

---

Meclis Başkanı:
Bu şartlar altında
nişan geçersizdir.

(Alen’in yüzü sertleşir.)

---

Alen:
Bunu ödeyeceksiniz.

Carl (sakin):
Zaten ödüyorsun.

---

(Muhafızlar Alen’e yaklaşır.)

Meclis Başkanı:
Alen Varos,
soruşturma başlatılmıştır.

---

(Alen Carl’a bakar.)

Alen:
Bu seni kahraman yapmaz.

Carl:
Hiç istemedim.

---

(Alen götürülür.)

(Salonda ağır bir sessizlik.)

---

(Meclis Başkanı Carl’a döner.)

Meclis Başkanı:
Bunu neden yaptın?

Carl:
Bir evliliği değil…
bir zorbalığı durdurmak için.

---

(EYD Carl’a bakar. Uzun bir an.)

EYD:
Şimdi ne olacak?

(Carl ona bakmaz.)

Carl:
Bu kez…
karar senin.

---

(Carl arkasını dönüp çıkar.)

---

(Son sahne: EYD belgelerin durduğu masaya bakar.)

EYD (içinden):
Karanlık bazen yıkar…
ama iz bırakır.

--

(Gece. Sarayın eski kulelerinden biri. Rüzgâr taş duvarlarda dolaşır. EYD yalnızdır. Ay ışığı yüzüne vurur.)

Carl:
Hâlâ yüksek yerleri seçiyorsun.

(EYD irkilir.)

EYD:
Takip etmeyi bırakacağını söylemiştin.

Carl:
Seni değil.
Sessizliği takip ettim.

---

(Carl birkaç adım uzakta durur. Yaklaşmaz.)

EYD:
Her şey bitti.
Nişan yok.
Alen yok.

Carl:
Ama korku var.

---

EYD (sertleşmeye çalışarak):
Korkmuyorum.

Carl:
Korkmayan biri
böyle titremez.

---

(EYD ellerini saklar.)

EYD:
Beni neden hâlâ zorluyorsun?

Carl:
Zorlamıyorum.
Kaçmana gerek kalmasın diye buradayım.

---

EYD:
Kaçmak benim hayatta kalma biçimim.

Carl:
Benimki yüzleşmekti.
İkimiz de bedel ödedik.

---

(Sessizlik.)

EYD:
Sana güvenemem Carl.

Carl:
Biliyorum.

(Bu cevap EYD’yi şaşırtır.)

---

EYD:
O zaman neden geldin?

Carl:
Çünkü sen hâlâ
başkalarının kararlarını
kendi korkun sanıyorsun.

---

EYD:
Beni tanımıyorsun.

Carl:
Seni kaçarken tanıdım.
Geri bakmayan ama
her adımda duran biri olarak.

---

(EYD’nin sesi titrer.)

EYD:
Ben güçlü değilim.

Carl:
Güçlü olman gerekmiyor.
Sadece…
dürüst olman yeter.

---

(EYD geri çekilir.)

EYD:
Ya yine yanılırsam?

Carl:
O zaman yine düşersin.

(Bir adım geri atar.)

Carl:
Ama bu kez
seçim senin olur.

---

(EYD gözlerini yere indirir.)

EYD:
Senden korkuyorum.

(Carl’ın yüzü sertleşmez; aksine sakinleşir.)

Carl:
Bundan korkma.
Benden değil…
kendinden kaçıyorsun.

---

(Uzun bir sessizlik.)

EYD:
Gitmeni istiyorum.

Carl:
Biliyorum.

(Döner.)

Carl:
Ama şunu unutma…
Ben seni durdurmadım.
Sadece kapıyı açık bıraktım.

---

(Carl gider. Ayak sesleri kaybolur.)

(EYD yalnız kalır. Dizlerinin bağı çözülür, duvara yaslanır.)

EYD (fısıltıyla):
Cesaret…
keşke benden önce gelseydin.

---

(Son sahne: Carl kuleyi terk ederken durur.)

Carl (içinden):
Korkaklar da sever.
Sadece geç kalırlar.

---

(Kraliyet meclisi dağıldıktan sonra. Şehirde söylentiler yayılır. Pazar yerleri, limanlar, askerî karargâhlar…)

Halk Fısıltıları:
— Alen tutuklanmadı mı?
— Hayır, sadece gözetimde.
— Peki ticaret durursa ne olacak?

---

(Alen’in geçici olarak tutulduğu taş konak. Oda sade ama ağır bir sessizlik var. Alen masanın başında oturur. Karşısında iki soylu: Lord Veyran ve Leydi Sorel.)

Lord Veyran:
Meclis seni yarı yarıya dinliyor.

Alen (sakin):
Yarı yarıya yeter.
Diğer yarıyı korku ikna eder.

---

Leydi Sorel:
Carl’ın belgeleri güçlüydü.

Alen:
Belgeler kağıttır.
Ekonomi çökerse…
kağıt yanar.

---

(Alen ayağa kalkar, pencereye yürür.)

Alen:
Liman vergilerini kim kontrol ediyor?

Lord Veyran:
Senin adamların.

Alen:
O zaman krallık da nefesini
benim iznimle alıyor demektir.

---

(Sahne değişir: Liman. Gemiler bekletilir. Tüccarlar öfkeli.)

Tüccar:
Neden yüklerimiz indirilmiyor?

Görevli:
Emir yukarıdan.

---

(Saray. Leydi Mira ve Lord Ardan tartışır.)

Leydi Mira:
Alen ekonomiyi sıkıyor.

Lord Ardan:
Carl ateşi yaktı,
Alen dumanı yayıyor.

---

(Aynı anda Carl, şehir dışında küçük bir karargahta. Bir danışman konuşur.)

Danışman:
Limanlar kilitlendi.
Halk huzursuz.

Carl:
Bu onun dili.
Gürültü.

---

(Carl düşünür.)

Carl:
Gürültüden korkanlar
yanlış tarafa bakar.

---

(Tekrar Alen’in konağı. Alen yalnızdır. Kendi kendine konuşur.)

Alen:
Beni kötü adam yaptılar.
Oysa ben düzeni tutuyordum.

(Masaya eğilir.)

Alen:
Bir krallık sevgiyle yönetilmez.
Alışkanlıkla yönetilir.

---

(Kapı açılır. Bir muhafız.)

Muhafız:
Prenses EYD,
meclis halkla toplantı yapacak.

(Alen gülümser.)

Alen:
Güzel.
Korkaklar konuşunca
krallık titrer.

---

(Halk meydanı. EYD uzaktan görülür; konuşmaya hazırlanır ama sesi titrer. Kalabalık.)

Halktan Sesler:
— Nişan yalan mıydı?
— Kim yönetecek?

(EYD duraksar.)

---

(Uzak bir sokakta Alen’in adamları fısıldaşır.)

Adam:
Bugün konuşamazsa
yarın tahta güven kalmaz.

---

(Alen konağında, bir mektup yazar.)

Alen (yazarak):
“Düzen bozulursa
yerine daha serti gelir.”

(Mektubu mühürler.)

---

(Son sahne: Carl, meydanı uzaktan izler. EYD’nin sessizliğini görür.)

Carl (içinden):
Bu artık bizim hikâyemiz değil.
Bu… bir krallığın sınavı.

---

(Gün batımı. Şehrin dışında, eski bir manastır avlusu. EYD taş bir bankta oturur. Carl karşısında, mesafeyi koruyarak.)

Carl:
Krallık karışıyor.
Ve sen… hâlâ ortadasın.

EYD:
Beni yine bir çözümün parçası yapmaya mı geldin?

Carl:
Hayır.
Bir seçenek sunmaya geldim.

---

EYD (temkinli):
Seçeneklerim hep bedelli oldu.

Carl:
Bu kez bedel yok.
Söz var.

---

(Carl elini cebine götürür ama bir şey çıkarmaz.)

Carl:
Benimle evlenmeni istiyorum.

(EYD irkilir.)

EYD:
Bunu söylemeye hakkın yok.

Carl:
Hak değil.
İstek.

---

EYD:
Beni yine korkunun karşısına mı koyacaksın?

Carl:
Hayır.
Tam tersine…
korkunu benim arkamda bırakmanı istiyorum.

---

EYD:
Evlilik bir kalkan mı şimdi?

Carl:
Bir birlik.
Alen’in dili güç;
krallık onu dinliyor.
Biz… birlikte durursak,
o dil susar.

---

EYD:
Ya ben hazır değilsem?

Carl:
O zaman “hayır” dersin.
Ve ben…
bunu kabul ederim.

(Bu cevap EYD’yi şaşırtır.)

---

EYD (fısıltıyla):
Söz mü?

Carl:
Söz.

---

(Sessizlik. Rüzgâr.)

EYD:
Bana zaman ver.

Carl:
Zaman veririm.
Ama bilmeni isterim…
Bu teklif, bir kaçış değil.
Bir duruştur.

---

(Sahne değişir.)

(Gece. Şehrin alt mahallesi. Alen, resmî olarak “gözetimden serbest”. Eski bir depoya girer. İçeride üç adam.)

Adam 1:
Serbest kalacağını bilmiyorduk.

Alen:
Ben biliyordum.

---

Adam 2:
Carl belgeleri yaydı.
Halk onu dinliyor.

Alen (soğukça):
Halk…
sessizleştiğinde dinler.

---

(Masaya bir harita açar.)

Alen:
Carl yalnız yürür.
Koruma sevmez.
Geceleri kuzey yolunu kullanır.

---

Adam 3:
Bir kaza mı?

Alen:
Hayır.
Kazalar soru doğurur.

(Durur.)

Alen:
Bir kahramanın düşüşü…
daha öğreticidir.

---

Adam 1:
Prenses?

Alen (keskin):
Ona dokunmayın.
Carl ölürse,
geri kalanı kendiliğinden dağılır.

---

(Alen bir mühür çıkarır.)

Alen:
Bu şehir beni hâlâ tanır.
Sadece…
hatırlatmam gerekiyor.

---

(Son sahne: EYD odasında yalnız. Pencereden ışıklar görünür.)

EYD (içinden):
Evlilik…
bir korkunun sonu mu,
yoksa yeni bir başlangıç mı?

(Uzakta, bir çan çalar. Aynı anda Carl karanlık yolda yürür.)

Anlatıcı:
Bazı teklifler barış getirir.
Bazı planlar…
savaşı hızlandırır.

---