.

Kehanetin son satırı ortaya çıktı:
“Kadın karar verdiğinde, ya iki kral düşecek
ya da ikisi de diz çökecek.”
Ela savaş alanına çıktı.
İki lider de önünde durdu.
“Ben seçmeyeceğim,” dedi.
Ve gücünü serbest bıraktı.
Gökyüzü aydınlandı.
Vampirlerin susuzluğu dindi.
Kurtların öfkesi sakinleşti.
İki tür ilk kez aynı diz üzerinde çöktü.
Savaş bitmedi.
Ama düşmanlık sona erdi.
Ve yeni bir çağ başladı.Barış ilan edilmişti.
Ama barış, korkudan doğmuştu — güven değil.
Vampir soyluları Adrian’ın zayıfladığını fısıldıyordu.
“Bir insan için kalbi atıyor,” diyorlardı.
Kalbin atması, onlar için lanetti.
Kurt sürüsünde ise başka bir huzursuzluk vardı.
Kael’in ikinci komutanı, siyah kurt Rovan, alfaya karşı sabırsızdı.
“Bir dişi yüzünden sürü diz çöktü,” diye homurdanıyordu.
Ela bunu hissediyordu.
Toprak konuşuyordu onunla artık.Dolunay gecesi.
Kurt sürüsü toplanmışken Rovan meydan okudu.
“Zayıf bir alfa sürüyü yönetemez!”
Kael’in gözleri altın gibi parladı.
Göğsünden bir hırıltı yükseldi.
Ama tam dövüş başlayacakken…
Gölgeler hareket etti.
Vampir muhafızları saldırıya uğramıştı.
Birileri iki tarafı yeniden savaşa sürüklüyordu.
Adrian gecenin içinden çıktı.
Gözleri bu kez mavi değil — kıpkırmızıydı.
“Bu bir tuzak,” dedi.
Ama artık çok geçti.
Rovan, Ela’yı hedef aldı.
Çünkü kehanetin merkezindeki kişi oydu.
O ölürse, bağ kopacaktı.
Rüzgâr isimler fısıldıyordu.
Kanında bir şey uyanmıştı.
Ve o şey… karanlıktı.