.

Gece, dünyanın üzerine siyah bir örtü gibi çöktüğünde gökyüzü ikiye yarıldı.
Bir yanında kan kırmızısı bir hilal, diğer yanında donuk mavi bir yıldız parladı.o gece kadim kitaplarda şu cümle yazıldı:
“Ayın oğlu ile gecenin efendisi, aynı kalbin ateşinde yanarsa;
ya dünya küle dönecek, ya da yeni bir çağ doğacak.”
Vampirler yüzyıllardır gölgelerde hüküm sürüyordu.
Kurt adamlar ise ormanların gerçek sahipleriydi.
Aralarında bir ateşkes vardı — kırılgan, kanla yazılmış bir ateşkes.
Ama kader, barışı sevmezdi. Adrian Valthorne, dört yüz yıl boyunca yenilmemişti.
Gözleri gece mavisiydi; içine bakan kendi korkusunu görürdü.
Kan içtiğinde acı hissetmezdi — ama kalbi çoktan taş kesilmişti.
Onun için aşk bir zayıflıktı.
Zayıflık ise ölüm demekti.
Ta ki onu görene kadar.Kael Ardent, kuzey sürüsünün alfasıydı.
Omzundaki ay işareti doğuştan gelmişti.
Kükrediğinde dağlar yankılanır, sürüsü diz çökerdi.
Ama içindeki öfke, gücünden daha büyüktü.
O, savaşta büyümüştü.
Sevgi nedir bilmezdi.
Ta ki onun kokusunu alana kadar.Ela…
İnsan sandılar.
Zayıf sandılar.
Kırılgan sandılar.
Ama kanı iki türü de titretiyordu.
Vampir ona baktığında yüzyıllık açlık hissediyordu.
Alfa yanına yaklaştığında içindeki kurt huzursuz oluyordu.
Çünkü o sadece bir kadın değildi.
O, iki soyun da kayıp mirasıydı.
Yarı gece, yarı ay.Yağmur yağıyordu.
Ormanın ortasında Adrian ve Kael ilk kez karşı karşıya geldi.
Toprak titreşti.
“Onu seç,” dedi vampir soğuk bir sesle.
“Ya da onu korumak için öl,” dedi alfa dişlerini göstererek.
Ela aralarına girdi.
“Ben kimsenin ödülü değilim.”
O an kehanet harekete geçti.
Gökyüzündeki hilal çatladı.
Kan kokusu rüzgâra karıştı.
Ve savaş başladı.Vampir ordusu şehirleri karanlığa gömdü.
Kurt sürüleri ormanları savundu.
Ama her savaşta bir şey değişiyordu:
Adrian kalbinin attığını hissetmeye başladı.
Kael ilk kez öldürmek yerine korumak istedi.
Ve Ela…
Gücünü keşfetti.
Kanı, iki türü de iyileştirebiliyordu.
Ya da yok edebiliyordu.