1. Bölüm

1. Bölüm
28 Kasım 2015
Yazarın anlatımıyla
Sabahın köründe okula gitmek için yeniden kalkmıştı. Gözünden uyku akıyordu ama bu durum elvin’nin gram umrumda değildi.

Telefonu şarja takmış, koşar adımlarla banyoya girdi duşunu alıp banyodan çıktı.
Okul formamı üstüme geçirip, çantasını hazırladı. Kulaklığını takıp merdivenlerden aşağıya inmeye başlamıştı ki okula geç kaldığını gördü, bir küfür savurup koşar adımlarla aşağıya indi, ayakkabılarını giyip evden çıktı.

*Anneme selam vermedim kesin eve gelince azar yicem*

Diyerek düşündü ama bilmiyordu ki annesini birdaha göremicek sonsuzluğa uğurlıcaktı.
Koşarak dolmuşa yetişmeye çalışıyordu. Ama kahretsin ki Bu dolmuş şoförü inadına durmuyordu en sonunda Elvin pes ederek durdu ve arkasından bağırdı
.
“oruspu çocuğu!” Rusça’ya geçmişti sinirlendiği her an olan birşeydi. Sonuçta yarı Rus yarı türk kızıydı, ama o asla kendini Rus gibi hissetmiyordu, arada dilleri karıştırıp duruyordu. Bu durum onun sınırını bozuyordu.

Çocukluğundan beri sarı saçları yüzünden mahallede zorbalanmiştı. Beyaz tenli olmaktan nefret ediyordu ama zamanla alıştı böyle durumlara artık umrunda bile değildi ona baktıklarında ağızlarının payını veriyordu.
Rüzgardan dolayı dağılan saçlarını eliyle düzeltiyordu ki bir şey fark etti, bir grup çocuk ona bakıyordu.

Saçlarını düzeltmeyi bırakıp onlara baktı “siz kimsiniz bana bakıyorsunuz?” kaba bir üslupla konuşuyordu. Çocuklar ona sırıtarak bakıyordu.

Kumral saçlı çocuk elvin’e baktı ve sırıttı “Çok güzelsiniz benimle sevgili olur musunuz?”
Elvin ona dik dik baktı ve gülmeye başladı “Seninle mi?”
Kumral saçlı çocuk elvin’e ve sırıttı “Evet benimle” okul üniforması armasını gösterdi “Bak aynı liseye gidiyoruz, ol benimle sevgili başında gideyim” gülümsemesi iyice artmıştı.

Sebepsiz yere elvin’nin içini bir korku kaplamıştı.
Elvin bir Türk askerinin kızıydı, babasını çok nadir görmüştü hatta çoğu doğum gününe gelmemişti ama babasına kızgın değildi. Sırf şuan karşısında duran bazı piçleri teröristlerden korumak için orada savaşmış ve şehit olmuştu.

Elvin içinden geçirdi “keşke babam yerine sizin gibi piçler ölseydi”. Babasını çok özlüyordu. Hatta çoğu kez çocukları kıskanmış birkaç defa evden kaçmıştı, annesini çok zorlamıştı, ama annesi bunlara rağmen Elvin’i seviyordu.

Kumral çocuk Elvin’e yürüdü ve önünde durdu, Elvin biraz ondan kısa duruyordu gözlerini ona kaldırdı ve baktı. Elvin en sonunda ağzını açtı ve konuştu “Siktir git”.
Kumral saçlı çocuk duraksadı bu cevabı beklemiyor gibiydi, çoğu kız onu reddetmeye cesaret bile etmezdi, ayrılma işini bile kendisi isterse yapıyordu.

Kumral saçlı çocuk elvin’e yaklaştı ve saçından tuttu ona doğru hırladı “seni küçük kaltak. Ailen senin nasıl konuşacağını öğretmedimi?” sonra durdu ve sırıttı “ama doğru senin ba-“ lafını bitirmeden yüzüne bir yumruk gelmişti.

Elvin şok içinde yere düşen kumral saçlı çocuğa bakıyordu.
Barlas kumral çocuğa doğru eğildi “sana daha kaba üslupla konuşurdum ama” Elvin’i gösterdi “o var dua et şimdi burdan ikile!” kumral saçlı çocuğun ayağına tekmeyi geçirmişti, çocuk acıyla haykırdı.

Barlas onun gitmediğini görünce yakasından kavradı ve yüzüne yaklaştı “siktir git! Anlamıyo musun!?” karnına tekmeyi geçirdi. Kumral saçlı çocuk diğer 3 arkadaşının yanına emekleyerek yürüdü.

Diğer 3 çocuk yanlarına geldi kumral saçlı çocuğu kaldırıp oradan uzaklaşmıştılar.
Barlas'in yüzü terler içindeydi, elvin’e baktı ve gülümsedi, yüzündeki terleri sildi cebinden ıslak mendil çıkarıp uzattı “şununla yüzünü sil rengin atmış iyi misin? Sana zarar verdiler mi?”

Elvin ona baktı “hayır teşekkür ederim”.
Esmer çocuk ona baktı ve elini uzattı “Ben Barlas Ozan, senin ismin ne?” yüzünde bir tebessüm vardı.

Elvin bir ona baktı bir eline en sonunda elini tutup sıktı “ben Elvin Mila Kaya tanıştığıma memnun oldum.”

Barlas ona baktı “ismin çok güzel ve sana yakışıyor, çocuğum olsa koyarım” diye mırıldandı.
Elvin’de ona baktı ve gülümsedi “babam kolumdaki doğum lekesinin çiçeğe benzediği için koymuş.” Kolundaki doğum lekesini gösterdi.

Barlas güldü ”anladim seninle aynı okuldayız anlaşılan” onun armasını gösterdi.
Elvin şaşkınca sol göğüsündeki armaya baktı “evet aynı okuldayız “ hafifçe gülümsedi.
Barlas güldü “galiba geç kaldık koşmaya ne dersin?”
Elvin hafifçe kafasını salladı. Barlas gülümsedi ve elini tuttu “gidelim” koşmaya başladılar...

Kader onları o gün soğuk havada bir araya getirdi,. Onların tanışmaları her ikisi içinde bir dönüm noktasıydı. Birbirlerine olan sevgi zaman içinde solacak mıydı? Yoksa bu aşka mı dönüşecekti?..