Bölüm 9

İlk ders zili çaldığında Deniz ve Arda sınıfa birlikte girdiler. Sınıf genişti ama herkes birbirini dikkatlice süzüyordu. Yeni bir ortamın o tanıdık sessizliği vardı.
Deniz arka sıralardan birine oturdu. Arda ise yanına geçti.
— İlk günler biraz garip geçer, dedi Arda. Sonra alışıyorsun.
Deniz başını salladı ama içindeki heyecan hâlâ dinmemişti. Tam o sırada sınıfa öğretmen girdi. Orta yaşlı, ciddi bakışlı bir adamdı.
— Günaydın gençler. Ben edebiyat öğretmeniniz Kemal Bey. Bu yıl sadece ders işlemeyeceğiz. Kendinizi de tanımayı öğreneceksiniz.
Bu cümle Deniz’in dikkatini çekti. Çünkü o da son zamanlarda kendini anlamaya çalışıyordu.
Dersin ortasında öğretmen bir ödev verdi:
— Herkes yarına “Ben Kimim?” başlıklı kısa bir yazı yazacak.
Sınıfta hafif bir uğultu başladı. Bazıları kolay bulmuştu, bazıları ise ne yazacağını düşünüyordu. Deniz ise camdan dışarı baktı. Bu soru ona beklediğinden daha ağır gelmişti.
“Ben kimim?”
Köyde büyüyen bir çocuk mu?
Şehre alışmaya çalışan biri mi?
Yoksa henüz kendini bulamamış bir genç mi?
Okul çıkışında Deniz düşünceli bir şekilde yürürken Arda yanına geldi.
— Ne oldu? Çok sessizsin.
— Bilmem… Öğretmenin verdiği ödev kafama takıldı.
Arda gülümsedi.
— Belki de herkes biraz kayıptır. Önemli olan aramayı bırakmamak.
Bu söz Deniz’in hoşuna gitmişti. Çünkü ilk kez biri onun içindeki karmaşayı anlayabiliyor gibiydi.
O akşam masasının başına geçti. Boş kağıda uzun süre baktı. Sonra kalemi eline aldı ve ilk cümleyi yazdı:
“Ben Deniz. Hayatın ortasında kendi yolunu bulmaya çalışan biriyim.”