Bölüm:2

Yaman Altuğ haberleri bir kez izledi ve kapattı. Aynı görüntüyü tekrar tekrar izlemek ona bir şey kazandırmazdı çünkü sonucu zaten biliyordu, önemli olan süreçti ve süreç planladığı gibi ilerlemişti.
Kerem Taş gözaltına alınmıştı. Tartıştığı kişinin yere düşmesi ve kafasını masaya çarpması sonucu hayatını kaybettiği söyleniyordu. Ani öfke, kontrol kaybı, pişmanlık. Televizyondaki yorumcular klasik cümleleri kuruyordu. Yaman için bunların hiçbir önemi yoktu çünkü o sonucu değil kırılma anını merak ediyordu.
Bilgisayarını açtı ve klasörü kontrol etti. Kerem’in son üç haftalık dijital hareketlerini kaydetmişti. Mesajlaşmalar, arama kayıtları, sosyal medya silinen paylaşımlarının ekran görüntüleri. Kerem son günlerde sürekli “beni biri sabote ediyor” yazmıştı ama kimse ona inanmamıştı.

Yaman’ın planı bu kez daha temizdi çünkü önceki altı denemede hata yapmıştı. İlk denemede baskıyı çok hızlı artırmıştı ve denek şehir değiştirmişti. İkinci denemede aile desteğini hesaba katmamıştı. Üçüncü denek terapiye başlamıştı. Dördüncü ve beşinci denekler içine kapanmış ama patlamamıştı. Altıncı denek intihara kalkışmıştı ve bu Yaman’ın istediği sonuç değildi çünkü amacı kendine zarar değil başkasına zarar verme ölçegiydi.
Bu yüzden Deney No:7’de üç şeyi dengelemişti; hızı,yalnızlığı ve utancı.
Kerem’in işten atılması planın merkezindeydi ama bu tamamen anonim bir maille olmamıştı. Yaman şirketin muhasebe sistemine sızmamıştı çünkü bu riskliydi. Onun yerine Kerem’in geçmişte yaptığı küçük bir muhasebe hatasını bulmuştu. İki yıl önce yanlış girilmiş bir rakam. Büyük bir suç değildi ama şüphe yaratmaya yeterdi. O hatayı anonim şekilde yönetime bildirdiğinde zincirleme reaksiyon başlamıştı.
Yaman defterine yazdı,denek sistematik baskıya üç hafta dayandı.
Polis soruşturması başladığında Yaman sürecin bittiğini düşünmedi çünkü asıl deney şimdi başlıyordu. Bir insan cinayet işledikten sonra gerçekten ne hissederdi,pişmanlık mı yoksa rahatlama mı.
Kerem’in ilk ifadesini gazeteden okudu. “Kendimi savundum,beni itti.” demişti. O cümlede korku vardı ama Yaman başka bir şey gördü; kendini haklı çıkarma çabası.
Yaman için en önemli soru şuydu;Kerem eğer bu kadar köşeye sıkışmasaydı yine de o itiş olur muydu.
Cevabı biliyordu;Hayır.
Akşam saatlerinde telefonuna bir bildirim düştü. Numara gizliydi,açmadı.
İkinci kez arandı ve bu sefer açtı.
Karşıdaki kadın sesi sakindi. “Kerem Taş dosyası hakkında konuşmak istiyorum.”
Yaman konuşmadı.
Kadın devam etti. “Sizinle aynı üniversitede okumuşuz,Yaman Altuğ.”
Yaman’ın yüz ifadesi değişmedi ama zihni hızlandı. Üniversite bağlantısı rastlantı olamazdı.
“Yanlış numara.” dedi ve kapattı.
Beş dakika sonra telefonuna bir fotoğraf geldi. Üniversite yıllığı sayfası. Kırmızı kalemle kendi fotoğrafı işaretlenmişti.
Altında tek cümle vardı;Tesadüfleri sevmem.
Yaman ilk kez sandalyede geriye yaslandı çünkü bu planın parçası değildi. Deney No:7 sadece Kerem üzerine kuruluydu. Polis bağlantısı bu kadar erken kurulamazdı çünkü Yaman dijital iz bırakmamıştı,IP kullanmamıştı,doğrudan mesaj atmamıştı. Her şeyi aracı hesaplarla ve fiziksel yöntemlerle yapmıştı.
Olasılıkları düşündü. Kerem’in geçmişi incelenmiş olabilir miydi. Ortak bir bağlantı. Üniversite. Seminer. Sosyal medya beğenisi.
Yaman bilgisayarını açtı ve kendi adını arattı. Her şey temizdi. Sosyal medyası kapalıydı. Üniversite tezine erişim yoktu.
Telefon tekrar çaldı.
Bu kez mesaj geldi.
“Deney kaçıncıydı,Yaman?”
Yaman’ın eli ilk kez durdu.
Bu kelimeyi kimse bilmiyordu çünkü defter fiziksel olarak evindeydi ve kimse görmemişti. Deney kelimesini sadece o kullanıyordu.
Mantıklı düşünmeye zorladı kendini. Panik hata yaptırırdı.
İki ihtimal vardı;ya biri tahmin ediyordu ya da biri gerçekten biliyordu.
Bilmek için içeriye bakmak gerekirdi.
Yaman ayağa kalktı ve çalışma masasındaki çekmeceyi açtı. Defter yerindeydi. Kilitliydi. Zorlanma yoktu.
Telefon yeniden titreşti.
“Altı kişi yetmedi mi?”
Bu mesaj Yaman’ı durdurdu çünkü ilk altı denemede ölüm olmamıştı. Bunu kimse bilmezdi çünkü ortada suç yoktu. O altı kişi sadece hayatları dağılan sıradan insanlardı.
Yaman ilk kez kendine şu soruyu sordu;beni kim izliyor.
O an fark ettiği şey küçük ama rahatsız ediciydi. Kerem’i izlerken hep kafede aynı köşede oturmuştu. Aynı güvenlik kamerası açısında,aynı saatte.
Belki de deney tek taraflı değildi.
Telefon son bir mesaj daha gönderdi.
“Deney No:8’i başlatmadan önce konuşmalıyız.”
Yaman bu mesajı okuduğunda yüzündeki hafif gülümseme geri geldi çünkü korku yerine merak hissetmişti.
Eğer biri gerçekten onun ne yaptığını anladıysa bu yeni bir veri demekti.
Ve Yaman veri toplamayı severdi.
Telefonu eline aldı ve ilk kez geri aradı.
Karşıdaki kadın açtı.
“Geç kaldın,Yaman.” dedi.
Yaman sakin bir sesle cevap verdi.
“hayır,” dedi, “şimdi başlıyor...”

BÖLÜM 3 YARİN