Tanışma

Yol boyunca hiçbirimiz konuşmadan parka vardık. Hadi biz utandığımızdan konuşmuyoruz, siz niye konuşmuyorsunuz be? Parka vardığımızda bir kamelyaya oturduk. Berk"Hadi tanışalım, kim başlamak ister?" dedi.Kaan"isterseniz ben baslıyım,Kaan Yıldırım, 17 yaşındayım, muhtemelen tercihlerime bile yazmam dediğim o bir lisede üçüncü seneme girdim, ailemin sebep olduğu mükemmellik takıntısı ile 3 senedir okul birincisiyim.İleride pilot olmak istiyorum. En büyük korkum ikincilik, her konuda ikincilik, buda yine aileden geliyor dedi. Umay, “Eğer çok özel değilse biraz anlatır mısın?” dedi,Kaan"aslında özel ama yine de anlatayım, bana anlatıldığına göre henüz 3 yaşındayken beni evlat edinmişler, biyolojik olanlar hakkında bir fikrim yok, olmamasını istemem. Ailem hayatım boyunca hep çok meşguldü, yıllarca çocukları olmamış ama mesleklerinde çok başarılılar. Bu başarılarını düşürmemek ve benimde aynı şekilde olmamı istediler. 8 yaşına geldiğimde kardeşimin olduğunu söylediler. O doğduktan sonra ailem öz çocukları olduğundan dolayı
Belinay'ı, benden daha çok sevdiler ve bana eskisinden de kötü davrandılar. Liseye geçince okul yakınlarında 1+1 bir ev tuttular. O gün bu gündür ayda bir defadan fazla görüşmeyiz dedi ve iç çekti. Umay"yaranı deşiyor gibi oldum özür dilerim" dedi,Kaan"alıştım artık sorun yok"dedi. Berk ortamı biraz daha yumuşatmak için, “Ben devam edeyim. Yalnız Kaan gibi destansı bir hikâyem yok, baştan söyleyeyim. Adımı soyadımı biliyorsunuzdur ama yine de laf olsun diye söyleyeyim. Berk Koç 17yaşındayım ve okul basketbol takımının başkanıyım. İleride profesyonel basketbolcu olup Türkiye Millî Takımı’nda kaptan olmak. Gerçi şu an futbol dışında hiçbir spor o kadar önemsenmiyor ama bu ülkenin ekmeğini yiyorsam ülkemi gururlandırmak en büyük hakkımdır diye düşünüyorum.” dedi.
“İsterseniz ben devam edeyim"dedim Mina Yılmaz, 17 yaşındayım. Savcı olmak istiyorum. Gerekli sebepleri var ama benimle alakalı değil, o yüzden anlatmam. İlk maaşım ile ailemi tatile çıkarmak en büyük hayalim. Bu arada okul başkanıyım, muhtemelen biliyorsunuzdur.” dedim.
Sonra Umay devam etti. “Umay Yıldırım. Soyadım pek önemli değil, bize soyadı ve bir sürü borçtan, bide sağlıksal problemlerden başka bir şey bırakmayan babamdan geliyor. Açtığımız davaları kazanamadığımız için değiştiremedik. O da şöyle oluyor; annem ve babam demek istemediğim adam yıllar önce kavga ediyorlar. Sebebi de o şerefsizin annemi aldatması ve kumar oynaması. Sonrasında çok özür diliyor ve yalvarıp kendini affettiriyor. Ortamı yumuşatmak ve güya birbirlerine bağlanmak için kardeşim Umut’u dünyaya getiriyorlar ve yine aynı şeyi yapıp bizi terk ediyor. Umut kundakta, ben ise bir yaşındayım. Annem ikimize birden çok zor bakıyor ve yıpranıyor. Davalar açıyoruz ve o adam çektiği krediler ile davayı kazanıyor.Ardından Umut hastalanıyor. İlkokula yeni başladığımız sıra psikolojik destek alıyoruz falan filan. Mina’nın bahsettiği şeyle benimle alakalı, o yüzden istiyor bu mesleği.” dedi.
Kaan, “Senin de benden altta kalır yanın yokmuş.” dedi.
Sonrasında aramızda biraz daha konuştuk, yemeklerimizi yedik, birbirimizin telefon numarasını aldık ve grup kurduk. Sanırım arkadaş olmuştuk.
Umay’ın bile anlatmakta çekindiği şeyleri bugün ilk defa açık açık anlattığına şahit olmuştum. Ben de kendimi uzun zaman sonra bir arkadaş grubunda hissetmiştim.
Kaan ve Berk bizi evlerimize bırakmayı teklif ettiler fakat maalesef ki kabul edemedik ve orada ayrıldık. Evlere dağıldık. Sonra grubumuza Berk’ten bir mesaj geldi.
“Parkta söyleyecektim ama cesaret edemedim, söylemeden de rahat edemedim. Sizce Sema Hoca kütüphanede bizi neden çıkardı ve bizim girmememizi söylediği kapıdan kendisi çıktı?” yazmış.
“Belki de okulun elektriği ile ilgili bir sıkıntı çıkmıştır.” yazdım.
Berk, “İyi de o zaman niye bizi çıkardı? yazdı.
Kaan, “Canım benim, yine dedektiflik damarların tuttu. Sanırım aslında ne geliyor acaba?” yazdı.
Berk, “Kesin orada bir şeyler saklıyor, eminim.” dedi.
Umay, “Belki de özeldir, bizi ilgilendirmez.” yazdı.
Bence sıkıcı hayatımıza biraz renk katıp gidip bakmalıyız.” yazdı.
“Bence de hem en fazla ne olabilir ki? Gidip bakalım, merakımızı gidermiş oluruz.” yazdım.
Yarın okulda buluşup bakmak üzere sözleştik ve günümüz bu şekilde bitti.