Giriş

Hayattaki herkes bir şeyin kurbanıdır; bazıları ailesinin, bazıları çevresinin, bazıları iyi niyetinin, bazıları bencilliğinin, bazıları keşkelerin, bazıları önyargılarının… Bizler ise birer deneyin kurbanıyız…

Dün geceden sabah erken kalkayım diye kurduğum memati'den “Uyansana lan izmarit ben kalk dediğimde kalkacaksın.” sesiyle uyandım ve alarmı kapatıp klasik sabah rutini olan karşımda ki boş duvarlara bakarak ayılmaya çalıştım ve ayağa kalkıp hazırlanmaya başladım. Bugün okulun ilk günü olduğu için serbest giyecektim. Siyah baggy pantolon ve lacivert yıldızlı tişörtü giydim, takılarımı takıp siyah ayakkabılarımı giydim ve evden çıktım. Evimizin azıcık ilerisinde oturan ve küçüklükten, hatta biz daha dünyaya bile gelmeden arkadaş olduğumuz Umay'ı almaya gittim ve onu aradım. “Alooo hadi gelin aşağıya.” dedim. Umay “Makyajımı daha bitirmedim ama.” dedi. “Sadece beş dakika bak fazla beklemem tek başına gelirsin.” dedim ve kapattım. Ama tabii abla yüreği dayanamadım ve yarım saat boyunca bekledim. Sonunda geldi ve konuşarak ve sanki dün beraber değilmişiz gibi hasret gidererek okulumuza vardık. Favori banka çantalarımızı koyduk ve oturup onların gelmesini bekledik. Kim mi? Berk ve Kaan.

Benim ve Umay’ın crush’ı! Berk okulun basketbol takımında 07 numara (bu arada uğurlu sayım). Okulda popüler bir kişilik olduğu için ondan hoşlanan çok fazla kişi var fakat benim kadar seveni bence yoktur. Kaan da işte okul 1.’si. Çok abartmaya gerek yok, çirkin bir şey. Hayır, bu kurban olduğum dünyalar güzeli Umay’ım onda ne buluyor anlamıyorum. Umay kolumu dürttü ve “Geliyorlar.” dedi, kafamı giriş kapısının oraya doğru çevirdim ve evet sonunda okula gelmişlerdi. “Kurban olduğum ya nasıl da güzel yürüyor.” dedim ve Umay kafama vurarak “Kendine gel kız, abartma, görende yürümeyi yeni öğrendi zanneder.” dedi, sonra kol saatime baktım ve zilin çalmasına beş dakika vardı. “Maşallah hiç gelmeselermiş beş dakika var zilin çalmasına, kesin salak Kaan senin gibi geç kaldı ondan Berk’imi daha az göreceğim.” dedim. Umay “Ayyy baksanaa ne kadar çok ortak yönümüz var.” dedi ve sırıttı. Sonunda dönem boyunca duymaktan sıkılacağımız o melodiyi duyduk ve nöbetçi öğretmenin bağırışları ile sıraya girip Müdür Bey’in konuşmalarını dinleyip sınıflara dağıldık. Sınıflardakilerden öğrendim ki ilk dersimiz Biyoloji’ymiş. Dersimize Sema Hoca girdi. NEE, Sema Hoca mı geldi. Hayır ya olamaz, bu kadın ne demek dönem boyunca bizim dersimize girecek. Neden mi bu kadar tepki veriyorum çünkü Sema Hoca tam bir psikopat. Müdür bile ses çıkaramıyor uçan kuşa tutanak tutuyor her sınıfa dersine girsin girmesin azar çekmeden günü bitirmiyor. Neyse, madem dersimiz sıkıcı o zaman başladı benim overthink mesaim bu saatlerde genellikle Berk’i düşünüp hayal kuruyorum. Yine hayallere dalıp kendimi kapatmışken nikâh salonunda “Oğlum kes lan artık şu sesini!” diye bir ses duydum… O da ne, bu ses nikâh salonundan değil sınıftan geliyordu.(Sanırım hayal kurmaya kendimi yine çok kaptırmıştım,hayır böyle de şizofren gibi hissediyorum yani.)Sema Hoca’nın azar saati gelmiş, sonra bana bakarak “Kızım yeter artık, sende, nerelere daldın yeter valla, ettiğiniz yeter oldu ya!” diye bağırdı. Neyse ki çok geçmeden teneffüs zili çaldı da kurtulduk. Umay’ı sınıfından aldım ve Berkgilin sınıfının önündeki kalorifere gidip orada onları izledik. O sırada koridordaki kızların “Bugün basketbol takımı seçmeleri varmış, kesin Berk’te orada olur, of bir an önce öğle arası olsun.” diye konuştuklarını duydum. Umay’ın kolunu dürttüm. “Duydun mu?” dedim. Umay, “Neyi?” dedi. “Kaan konuşmadı ki, ha goril Berk’in 30 oldoooo diye anırmasından bahsettiysem duyuyorum.” dedi. “Hayır canım, onu demiyorum, öğle arası maçı varmış yaniii.” dedim. Umay lafımı bölerek “Yani hiçbir yere gitmiyoruz falan diyeceksen alıştım zaten.” dedi. Ona bakarak “Vallahi helal kız sana L bile demeden leblebiyi anladın valla.” dedim.

Tekrardan ders zili çaldı ve sınıflara gelip öğle arasının gelmesini bekledik. Öğlen Umay’ı çekiştire çekiştire spor salonuna götürdüm ve içeriye girdik. En ön sıranın bomboş olduğunu ve devamında gelen sıraların tam tersine dolu olduğunu gördüm. “Umay benim gördüğümü sen de görüyor musun?” dedim. O da bana baktı ve “Evet, bu fırsatı kaçırmayacağız hadi koş.” dedi ve en ön sıranın ortalarından bir yere oturdu. Hemen ardından yanımıza Sema Hoca geldi ve oturdu. Umay’ın kulağına doğru eğilip “Bu kadın okulda sporun her türlüsüne karşıyım dememiş miydi?” dedim. Umay, “Ay ne bileyim, belki de şu karşı takımdaki kaptanın cazibesine kapılmıştır.” dedi ve kıkırdayarak güldü.

Sema Hoca’ya döndüm. “Sizce kim kazanır hocam?” dedim. Sema Hoca önce gözlüklerini arkaya doğru itti ve “Mavi takım.” dedi. “Bence de.” dedim. Bu aslında garipti çünkü Sema Hoca hem bunlarla uğraşacağına bir laboratuvar kurun diye kızmıştı hem de Berk ve takım arkadaşlarına karşı ayrı bir nefreti vardı. Maç sonucu 4-0 olarak bitti ve maviler kazandı, şaşırmadım zaten. Sonrasında okul bitiminde evlere dağıldık ve Umay’a yarın geç kalmaması gerektiğini hatırlattım. Eve gidince klasik rutinlerimi yapıp yattım. Biraz hayal kurmaya başladım. “Acaba ileride Berk ile beraber olur muyuz, onun hoşlandığı biri var mıdır, yok mudur, olmasa benim için daha iyi olurdu, beraber olma düşüncesi bile çok güzeldi. Bir de gerçek olsa nasıl olurdu acaba?” diye düşündüm ve bunları düşünerek uykuya daldım.