Final

---

✅ BÖLÜM 5 – Kırık Bir Bahar

Seul, gri bir sabahla uyanmıştı. Hafif yağmur damlaları şehri ıslatırken, Hyun-woo’nun kalbi alışılmadık bir huzur taşıyordu. Dünkü anılar zihninde taptaze: Dong-ha’nın gülüşü, karlar altında ilk kez birbirlerine dokunuşları, dudaklarına sinen o sıcaklık…
Ona mesaj atmayı düşündü ama sonra durdu. “Bugün yüz yüze söylerim,” diye düşündü. Çünkü bu sabah önemli bir toplantıları vardı ve Dong-ha da şirkette olacaktı. Belki de bu defa, ilişkilerini saklamak yerine Dong-ha’nın elini herkesin önünde tutabilirdi.
Hyun-woo, gömleğinin düğmelerini iliklerken aynada kendine baktı. Uzun zamandır ilk kez gülümsedi.

---

O sırada Dong-ha…
Küçük evinin mutfağında kahvaltı hazırlıyordu. Yüzünde hafif bir yorgunluk vardı ama kalbi sıcaktı. Dün gece Hyun-woo’nun sözleri hâlâ kulağında yankılanıyordu:

> “Kalbim senden vazgeçemedi.”

Dong-ha, masadaki kahve kupasına baktı ve kendi kendine mırıldandı:

> “Hyun-woo… Umarım bugün de bana böyle bakarsın.”

Tam o anda telefonu çaldı. Arayan Hae-min, küçük kardeşi.

> Hae-min: “Oppa, nasılsın?”
Dong-ha: “İyiyim. Bugün işler yoğun ama… iyi olacağım.”
Hae-min biraz sessiz kaldı, sonra fısıldadı:
“Dikkatli ol… Lütfen.”
Dong-ha şaşırdı. “Neden böyle diyorsun?” Ama cevap alamadan Hae-min telefonu kapattı. Dong-ha, kardeşinin neden böyle söylediğini anlamasa da içini bir huzursuzluk kapladı.

---

Saat 09:15
Hyun-woo, toplantıya yetişmek için arabasına bindi. Telefonuna bir mesaj düştü:

> “Hyun-woo-ssi, bugün seni bırakmak istedim ama erken çıkmam gerekiyordu. Şirketin önünde bekliyorum. – Se-yon”

Hyun-woo derin bir nefes aldı. Onunla yüzleşmesi gerektiğini biliyordu. Arabasına binmek yerine, Se-yon’un aracına geçti. Sessizlik içinde birkaç dakika ilerlediler. Se-yon, direksiyona bakarken dudaklarında belirsiz bir gülümseme vardı.

> Hyun-woo: “Se-yon… Dün gece gördüğünü biliyorum.”
Kadın bir an durdu ama sonra soğukkanlı bir sesle konuştu:
Se-yon: “Evet, gördüm. Hyun-woo, seninle ilgili hayallerim vardı. Ama sen… başka birini seçtin.”
Hyun-woo gözlerini kapadı. “Se-yon, özür dilerim. Ama bu…”
Se-yon birden bastı frene. Hyun-woo öne doğru savruldu, emniyet kemeri onu tuttu.
Se-yon (soğuk bir sesle): “Özür dileme. Henüz bitmedi.”

Hyun-woo anlam veremediği bir korku hissetti. Ama telefonuna gelen mesaj, tüm dikkatini dağıttı:

> Dong-ha: “Toplantıya geç kalıyorum. Bekle beni.”
Hyun-woo hafif gülümsedi. “Ne olursa olsun, yanında olacağım,” diye düşündü.

---

Dong-ha…
Şirketin otoparkına gitmek üzere arabasına bindi. Yağmur iyice şiddetlenmişti. Radyo, şehirde trafik yoğunluğundan bahsediyordu.
Dong-ha, direksiyon başında kendi kendine gülümsedi:

> “Hyun-woo… Artık saklanmayacağız.”

Ama köşeyi döndüğü anda, uzaktan hızla gelen bir kamyon gördü. Frenleri patlamış gibiydi, kontrolsüzce yokuş aşağı iniyordu. Tam o sırada, karşı şeritte Se-yon’un arabası belirdi… içinde Hyun-woo vardı.
Dong-ha’nın gözleri büyüdü. Kalbi hızla çarptı. Zaman yavaşladı.

> “Hayır…”

Bir an bile düşünmeden direksiyonu kırdı. Kendi aracını kamyon ile Se-yon’un arabasının arasına sürdü. Çarpışma sesi gökyüzünü yırtarcasına yükseldi. Metal parçaları, cam kırıkları havada uçuştu. Her şey birkaç saniyede oldu ama o saniyeler, Hyun-woo için sonsuzluk gibiydi.

---

Hyun-woo, arabasından fırladı.
Yağmur altında koşarak enkaza ulaştı. Dong-ha’nın arabası paramparça olmuştu. Kaputu zorla açtı, elleri kan içinde.
Dong-ha… oradaydı. Yüzü kanla kaplı, gözleri yarı açık ama hâlâ gülümsüyordu.

> Hyun-woo (çığlık atarak): “Ambulans! Çabuk!”
Etrafındaki sesler uzaklaştı, sadece Dong-ha’nın fısıltısını duydu:
Dong-ha: “Hyun-woo… İyi misin?”
Hyun-woo (gözyaşlarıyla): “Sen deli misin?! Neden… neden böyle yaptın?!”
Dong-ha, titreyen elleriyle Hyun-woo’nun yanağını tuttu.
Dong-ha: “Çünkü… seni seviyorum…”
Bir damla gözyaşı Dong-ha’nın dudaklarına düştü. Son nefesini verirken, fısıltısı rüzgarda kayboldu:
Dong-ha: “…hep sevdim…”

Hyun-woo, çığlık attı. Gökyüzü sağanakla birlikte ağlıyordu. Se-yon, birkaç metre ötede şok içinde yere çökmüştü. Onun planı, bu kadar ileri gitmemişti. Ama artık her şey için çok geçti.

---

Cenaze günü.
Dong-ha beyaz çiçeklerle uğurlandı. Hyun-woo, tabutun başında sessizce durdu. Gözleri kurumuştu, çünkü artık ağlayacak yaş kalmamıştı.
Yanında duran Jin-ho’nun sesi uzaktan geldi:

> Jin-ho: “Hyun-woo… Dong-ha seni çok seviyordu.”
Hyun-woo fısıldadı:
“Ben de…”

Ama bu söz, Dong-ha’nın artık duyamayacağı kadar geç kalmıştı.

Ve Seul…
Bahar geldiğinde bile Hyun-woo’nun kalbine kış çökmüştü. Her sabah Han Nehri kıyısına gidiyor, Dong-ha’nın sevdiği kahveyi bırakıyordu.
Bir gün, rüzgar sayfaları savrulan bir defteri önüne getirdi. Açtığında Dong-ha’nın yazısı vardı:

> “Hyun-woo… Eğer bir gün bu satırları okursan, bil ki… seni sevdiğim için hiç pişman olmadım.”

Hyun-woo defteri göğsüne bastı. Gözlerinden yaşlar süzüldü.
Gökyüzüne baktı ve fısıldadı:

> “Dong-ha… Bir gün yine buluşacağız. Bir bahar sabahında.”

SON.

---

💔