✧2. Bölüm✧

Nihayet teneffüs zili çaldı. Fakat ben dersi dinleyemedim. Kafam o kadar dolu ki… Sanki öğretmen tahta yerine havada karalamalar yapıyordu. Acilen kızlarla buluşup bir plan yapmalıyız. Ben bu düşüncelere dalmışken Zülal’in sesini duydum.

“Beliz, gel artık. Alya ile buluşup plan yapacağız.”

“Tamam, geliyorum.”

Ayağa kalktım ve Zülal ile kol kola girip Alya’nın sınıfına doğru yürümeye başladık. Alya maalesef bizimle farklı bir sınıfta. Şükür ki sınıfına vardık da ben daha fazla kendi düşüncelerimle baş başa kalmadım.

Koridorda Alya’yı görünce resmen koşarak sarıldım ona. Çünkü buna ihtiyacım vardı. Alya ya da Zülal fark etmiyordu; sadece sımsıkı sarılmaya ihtiyacım vardı. Sonrasında plan yapmaya başladık.

“Alya, bittim ben… Bütün okul bu olayı konuşuyor! Ve herkes beni suçluyor çünkü herkes itiraf sayfasını benim yönettiğimi biliyor!”

Alya kollarını göğsünde birleştirdi, gözlerini kısarak bana baktı.
“Sakin ol Beliz. Benim aklımda bir plan var.”

“Gerçekten mi?” dedim, gözlerim umutla parlayarak.

“Evet ama bunu burada anlatamam. Beden salonuna inelim. Orada kimse yoktur.”

Zülal’le aynı anda “Tamam.” dedik. Üçümüz kol kola girip koridordan aşağıya inmeye başladık. Yolda öğrencilerin fısıldaşmalarını duyuyordum:
“Gördün mü o paylaşımı?”
“Bence kesin Beliz yazdı…”

Bu cümleler kulaklarımda yankılandıkça içimde bir yumru büyüyordu.

Sonunda salona vardık. Kapıyı kapatıp sessiz bir köşeye çekildik. Alya söze girdi:
“Bakın kızlar, eğer bunu yazan kişi okulun popüler kızı Alina’yı bu kadar iyi biliyorsa, kesinlikle okuldan biridir. Bu yüzden okulda ki bölümlerden şüphelilere bakacağız.”

Zülal ellerini birleştirip heyecanla bağırdı:
“Oha! Ne kadar mantıklı. Biz bunu niye düşünemedik!”

Ben de söze girdim:
“Gerçekten mantıklı. O zaman ne duruyoruz, kütüphaneden başlayalım!”

Kızların ikisi birden “TAMAMM!” diye suratıma böğürdüğünde biraz irkildim. Ama aldırış etmedim. Daha mühim konularımız vardı.

Kütüphaneye geçtiğimizde sessizlik hâkimdi. Rafların arasında öğrenciler ders çalışıyor, sayfaların hışırtısı yankılanıyordu. Bir köşede oturan birini fark ettim. Uzun saçlarını yüzüne düşürmüş, sürekli defterine yazıp bir anda kapatan bir kız… Çiğdem Doğa Aslantürk.
“Kızlar, şu kıza bakın.”

Alya başını eğip dikkatle baktı.
“Oha! Harbiden şüpheli gibi duruyor. Hemen deftere yazalım.”

Zülal de sessizce başını salladı.

“Tamam o zaman kızlar, şimdi kantine gidelim.”

Kantine vardığımızda ortam çok daha gürültülüydü. Çay bardaklarının şıngırtısı, kahkahalar, sırada bekleyenlerin homurtuları… Kalabalığın ortasında birini gözüme kestirdim. Duvara yaslanmış, sürekli telefonuna bakıp etrafı kolaçan eden bir erkek. Adı Gökhan Özcan’dı. Daha önce sayfada itiraflarıyla karşıma çıkmıştı.

“Kızlar, şu duvarın yanında. Adı Gökhan Özcan.”

Zülal kıkırdayarak, “Oha kızım, bunları nasıl buluyorsun? Kesin yaz bunu. Bayağı şüpheli görünüyor,” dedi.

Alya da başını sallayıp, “Evet evet, bu da listede olsun,” diye ekledi.

Tam o sırada zil çaldı. Zülal içini çekti:
“Kızlar teneffüs bitti. Zaten son derse giriyoruz. Mecbur çıkışta görüşürüz.”

“Görüşürüz balım benimm,” dedi Alya, sarılırken.

“Balım, biz zaten aynı sınıftayız yani görüşürüz son ders,” diye güldü Zülal.

Alya ile vedalaştık, sonra Zülal’le birlikte sınıfa döndük.

35 dakika sonra…

Sonunda ders bitmişti. Ama bugün hiçbir dersi doğru düzgün dinleyememiştim. Aklım hâlâ o olaydaydı. Alina’nın yüzüne bile bakamıyordum. Gerçi normal zamanlarda da bakmaya gerek duymuyordum; şımarık bir kızın tekiydi zaten.

İstasyona doğru yürümeye başladım. Bu sefer metroyu kaçırmadan binebilmiştim. Metroda hiç tepki vermeden sadece oturdum. Evet, sadece oturdum. Benim için değişik bir durumdu bu. Başımı cama yasladım, dışarıdaki karanlık tünel bir film şeridi gibi akıyordu.

Eve geldiğim gibi yumuşacık pijamalarımı giydim ve direkt kendimi yatağıma bıraktım. Sanki yatağım beni içine çekti. Yorgunluktan gözlerim kapanırken aklımda tek bir düşünce vardı:
“Bugün iki şüpheli belirledik… Ama ya yanlış kişilerin peşine düşüyorsak?”

Yumuşacık bir uykunun kollarına bıraktım kendimi.