✧1. Bölüm✧

Merhabalar ben Beliz Sonay.Şimdi size oturup uzun uzunn hayat hikayemi anlatmak isterdim fakat daha önemli işlerim var.Mesela sayfama giriş yapıp anonim olarak bir itiraf paylaşan birilerini bulmak gibi! Her kimsen seni bulacağım.Yettiler artık,ben kimseyi kırıp üzecek itiraflar yapmamaya çalışırken adam gelmiş okulun popüler kızı hakkında itiraf paylaşmış ya! Gerçi kadın mı adam mı bilmiyorum ama neyse umrumda bile değil.

Şimdi şu işe başlamak için canım arkadaşlarım benim en büyük destekçilerim taa çocukluktan arkadaşlarım olan Zülal ve Alya'ya haber vereceğim.Allah'ım inşallah yardım ederler yoksa ben bu kadar işin altından nası çıkacağım.Hemen Bu Üçlü Çok Güçlü grubumuza mesaj atayım da ona göre hareket ederim canım.

Kızlar acil bakın!
Çok acil!
Hemen bakmanız lazım!
Baksanızaaa!

Zülal Çolak: Ay baktım baktım noldu?
Alya gelde anlatsın kız çabuk!

Alya Dinçtürk: Geldim geldim!
Çabuk anlat ne halt yedin.

Kızlar.. Biri okulun itiraf sayfasına girip Alina hakkında itiraf paylaşmış!
Yandım,kül oldum ben artık..
Bana yardım edinde şu kimmiş bulalım.
Lütfeennn

Zülal Çolak: Tamam kızım ya korkma sakın biz varız yanında. Destek oluruz biz sana kuzum.

Alya Dinçtürk: Tabii ki de yardımcı oluruz kuzum hiç dert etme.

Telefonu kenara koyup doğruldum. Karnımda tuhaf bir sıkışma vardı, hem korku hem de sinirden. Hemen hazırlanıp okula gitmem gerekiyordu, çünkü bu iş bilgisayar ya da telefon başında çözülecek gibi değildi. Çantamı omzuma atıp aceleyle istasyona yürüdüm.

Ama kader bana bir oyun oynamaya karar vermişti… Metro, burnumun ucundan kaçtı! Perona yetiştiğim anda kapılar “pıt” diye kapandı ve önümden kayıp gitti. Ben de camın ardından içeridekilere bakakaldım.
“Harika Beliz, çok harika!” dedim kendi kendime. “Bir itiraf sayfası yönet, sonra gizemli biri hesabını ele geçirip bomba atsın, sen de üstüne metroyu kaçır. Bravo yani!”

Bankta otururken elimde telefonla yukarıya bakıp düşünmeye başladım. Eğer bu itiraf okulda duyulursa, ilk şüpheli ben olacağım. Çünkü sayfayı yöneten bendim. Kalbim hızlandı, alnımdan bir damla ter süzüldü. İnsanlar bana güveniyordu, kimseyi incitmemek için kurallara uymuştum… Peki ya şimdi?

Metroyu beklerken hayalimde bütün okulun bana bakışlarını canlandırdım. Alina’nın yüzündeki o küçümseyici gülümseme… Rana’nın kıkırdamaları… Nefes’in arkasından laf yetiştirmeleri. İçimde bir öfke kabardı. Bir gün onların gözlerinin önünde, bana bunu yapanı yakalayıp herkese gösterecektim.

Neyse ki ikinci metro çok gecikmedi. İçeri girip derin bir nefes aldım. Camda yansıyan yüzüme bakarken kendime fısıldadım:
“Beliz, sen bu işin altından kalkarsın. Yalnız değilsin. Zülal ve Alya var yanında.”

Okula vardığımda ilk işim Zülal’i bulmak oldu. Koridorda beni görür görmez el salladı. Yanına koşup nefes nefese anlattım:
“Zülal, yandık! Gerçekten yandık. Bunu kim yaptıysa başımıza bela açacak.”

Zülal kaşlarını kaldırıp sakince gülümsedi:
“Dur bakalım, o kadar da büyütme. Önce akıllıca düşünelim. Kim yapmış olabilir? İpuçlarını toplayacağız. Ben varım yanında.”

O anda içimde küçücük de olsa bir umut ışığı belirdi. Belki de gerçekten bu işin üstesinden gelebilirdik…