bölüm 1 : kamp

### BÖLÜM 1 — DOĞAYA ÇIKALIM DEDİ, ORMANDA KAYBOLDUK

10.17 — Ormanın girişi

“Ben hâlâ bunun iyi bir fikir olduğunu düşünüyorum,” dedi Arda.

Barış çantasını yere bıraktı.

“Tamam kanka, anladık. Daha kac kere söyleyeceksin.”

Batu etrafına bakındı. “İnternet çekiyor mu ya?”

Milan güldü. “Daha yeni geldik.”

“İyi de iki gün buradayız!”

“Senin derdin doğa değil, internet,” dedi Efe.

Ozi araya girdi. “Hadi, çadırları kuralım da akşama kadar uğraşmayalım.”

Bir süre sonra Barış, Ozi ve Batu çadırla boğuşurken Arda odun toplamaya gitmeyi önerdi. Efe ve Milan da onunla geldi.

Miraç arkalarından seslendi:

“Çok uzaklaşmayın!”

“Tamam!” diye bağırdı Arda.

Miraç arkadaşlarına döndü.

“Bunlar kesin kaybolacak.”

11.40 — Ormanın içi

“Arda, emin misin bu yol olduğuna?” diye sordu Milan.

Arda etrafına bakındı.

“Emin gibiyim.”

Efe durdu. “Emin gibiyim ne demek?”

“Tamam, değilim.”

Milan elindeki dallara baktı.

“Biz odun toplamaya geldik, nasıl kaybolmayı başardık ya?”

Üçü geri dönmeye çalıştı ama yolları bulamadılar. Telefonları da doğru düzgün çekmiyordu.

Bu Batu için çifte kötü bir durumdu.

Bu sırada kamp alanında Miraç, üçünün hâlâ dönmediğini fark etti.

“Ben gidip bakıyorum. Siz de gelin.”

Bir süre aradıktan sonra seslerini duydular. Fakat onları bulduklarında bu sefer de dönüş yolunu kimse bilmiyordu.

Derken Barış, Ozi ve Batu da peşlerinden geldi.

Batu etrafına baktı.

“Yani şimdi hepimiz mi kaybolduk?”

“Yok Batu, piknik yapıyoruz,” dedi Barış.

Tam tartışmaya başlayacakları sırada ağaçların arasından bir kız çıktı.

“Bir sorun mu var?”

Yedi kişi birden kıza döndü.

Efe hafifçe güldü.

“Biraz kaybolduk da.”

Kız şaşkınlıkla hepsine baktı.

“Biraz mı?”

“Tamam, bayağı,” dedi Milan.

Kız gülümsedi.

“Ben Meryem. Yakında arkadaşlarımla kamp yapıyoruz. Sizin kamp nerede?”

Miraç omuz silkti.

“Onu biz de bilmiyoruz zaten.”

Meryem nereden geldiklerini dinledikten sonra bir patikayı gösterdi.

“Sanırım hangi tarafta olduğunuzu anladım. Gelin, beraber bakalım.”

Ozi rahatladı.

“Gerçekten çok sağ ol.”

Hepsi Meryem'in peşine takıldı. Birkaç dakika sonra Batu dayanamayıp sordu:

“Bu arada, burada internet çekiyor mu?”

Meryem ona döndü.

“Sen ciddi misin?”

Efe gülmeye başladı. “Biz de sabahtan beri bunu söylüyoruz!”

13.10 — Kamp alanı

Nihayet kendi çadırlarını görünce herkes rahat bir nefes aldı.

“Bir daha odun toplamaya gitmiyorum,” dedi Milan.

Arda itiraz etti. “O kadar da değil.”

“Seninle gidersem bir daha hiç dönmeyebiliriz.”

Meryem yolu bulmalarını sağladığı için ozi biraz yanlarında oturmasini ve bir seyler ikram edebileceklerini soyledi.

Meryem de kırmamak adına kabul etti ve beraber sohbet edip bir seyler içtiler.

Özellikle Miraç ve Meryem sohbet ederken kahkahalar havada uçuşuyordu.

Meryem gülümseyerek vedalaşmak üzereyken Miraç seslendi.

“Meryem, bir dakika.”

Kız arkasını döndü.

“Efendim?”

Miraç bir an duraksadı.

“Şey, istersen numaranı alabilir miyim? Yakınlarda kamp yapıyorsunuz ya, bir şey olursa haberleşiriz.”

Meryem kısa bir an düşündü, sonra telefonunu çıkardı.

“Olur, vereyim.”

Numaralarını kaydettiler.

“Tekrar teşekkürler,” dedi Miraç.

“Önemli değil. Görüşürüz.”

Meryem uzaklaşınca Efe, Miraç'ın yanına sokuldu.

“Yakınlarda kamp yapıyorsunuz, ha?”

Miraç ona baktı.

“Efe, başlama.”

Barış gülümsemesini saklamaya çalışırken Batu uzaktan seslendi:

“BİR DAHA KAYBOLURSAK MERYEM'İ ARARIZ!”

“BATU, SUS!”

Herkes gülmeye başladı.

Miraç başını iki yana sallayıp telefonunu cebine koydu. Kamp daha ilk günden olaylı başlamıştı.

Üstelik Meryem'le tekrar karşılaşacaklarından henüz haberleri yoktu.

BÖLÜM SONU. 💗