Bölüm 2 -ilk karsılasma

Bölüm baslıyor ben çok heycanlıyım

Bir sözle başlamak isterim:
​Güvenme.
Bağlanma.
Ve ASLA...
Maskenin Ardında Kim Olduğunu
Unutma.

​Şarkı dinlemek isterseniz:
​İnatçı Keçi - Bilal Sonses
​Haberin Var Mı? - Manuş Baba
​Bu Saattek Sonra - İkilem
​(Söz bana aittir.)

Bölüm 2 -ilk karsılasma

​ZEYNEP'İN DİLİNDEN
​Çarptığım kişi yüzünden dengemi kaybettim. Yere düşeceğimi sandığım anda belimi sımsıkı kavrayan bir el hissettim. Bir an nefesim kesildi. Başımı kaldırdığımda ise yüzünde yılan desenli bir maske olan adamla göz göze geldim.

​Kanlı Kral.
​Hızla dengemi toparlayıp bir adım geriye çekildim. Ardından başımı öne eğerek saygıyla selam verdim.

​Ben:
"Özür dilerim efendim."
​Adam birkaç saniye boyunca sessizce bana baktı.

​Kanlı Kral:
"Sen yenisin, değil mi? Yeni hizmetçi."
​Ben:

"Evet efendim. Şey... Ben buraları temizliyordum. Sizin geleceğinizi bilseydim asla burada olmazdım."
​Kanlı Kral'ın gözleri üzerimdeydi. Bakışlarında öyle bir soğukluk vardı ki sanki bütün oda bir anda buz kesmişti.

​Kanlı Kral:
"Hmm... Galiba yıkarken kendini de yıkadın. Baksana, elbiselerin sırılsıklam."

​Utancımdan gözlerimi kaçırdım.
​Ben:
"Şey... Efendim, giderken dengemi kaybettim ve bütün kirli su üzerime döküldü. Ama banyonuz hâlâ tertemiz, asla kirletmedim."
​Bir an duraksadım.

​"Ben artık sizi rahatsız etmeyeyim. Gidebilir miyim? Belimi bırakabilirsiniz."

​Kanlı Kral'ın eli yavaşça belimden çekildi.
Bir adım geriye gitti. Ben de fırsatı kaçırmadan ona tekrar saygıyla eğildim ve hızlıca oradan uzaklaştım.

Kalbim hâlâ deli gibi atıyordu. Görevin ilk günüydü. Ve ben daha ilk günden Kanlı Kral'ın karşısına çıkmış, yüzünü görmüştüm.

​DERYA'NIN DİLİNDEN

​Bugün anam ağlamıştı. Pembe ojelerim bile bozulmuştu! Yetmezmiş gibi gıcık hizmetçiler bütün katı bana temizletmişlerdi.

​"Ben ajanım ya," diye içimden söyleniyordum. "Temizlikçi değilim!"
​Banyodan çıktığım sırada bir hizmetçinin yere pis pis bastığını gördüm.

Kanım dondu. Az önce o kadının kafasına temizlik kovasını fırlattığımı hatırladım.

Kadın bana şaşkın şaşkın bakıyordu. Belli ki aklından tek bir soru geçiyordu: "Bu kız ne yapıyor?"

​Ben ise hiçbir şey olmamış gibi sarı saçlarımı geriye attım ve yoluma devam ettim. Tam o sırada koridorda koşarak gelen Zeynep'i gördüm. Ama kız sırılsıklamdı! Bir saniye ona baktım. Sonra kendimi tutamayıp kahkahayı bastım.

​Ben:
"ZEYNOOO! Ne oldu sana?!"

​Zeynep nefes nefese yanıma geldi.
​Zeynep:

"Hiç sorma... Banyoyu temizlerken bütün su üstüme döküldü."

​Bu sefer ikimiz de kahkahaya başladık. En azından işimiz bitmişti. Şimdi odalarımıza gidip Atlas Amir'e rapor verecektik. Ama nedense içimde kötü bir his vardı

Çünkü Zeynep'in yüzündeki ifade hâlâ değişmemişti. Sanki biraz önce karşılaştığı adamdan dolayı hâlâ diken üstündeydi.

​AYAZ'IN DİLİNDEN

​Hava elli dereceymiş gibi sıcaktı. Yere yumurta kırsam pişerdi. Ben ise dışarıda, korumaların yanında dikiliyordum

. Normalde ben de zor bir adamımdır. Ama bunlar... Benden iki kat daha robotikti.

Kıpırdamıyorlardı bile.
​Gözüm Batuhan'a kaydı. Zavallı çocuk yerdeki taşları kazıyordu.

​Ben:
"Batuhan."

​Başını kaldırdı.
​Batuhan:

"Efendim?"

"Sen polis akademisini üçüncü bitirdin, değil mi?"

"Evet."

"Şu an ne yapıyorsun?"

Yere baktı: "Taş kazıyorum."

​İçimden derin bir nefes aldım
için mi gelmişti ? Derya ve Zeynep içeride temizlik yapıyordu. Ben ise sıcağın altında bekliyordum.

​Tam o sırada... Devasa ve lüks kapılar açıldı. Hepimizin bakışları aynı anda kapıya döndü. İçeri siyah bir Bugatti girdi. Arabanın ardından birkaç araç daha geldi. Ve o an kim olduğunu anlamam uzun sürmedi.

​Kanlı Kral.

​Arabadan indi. Uzundu. Hem de fazlasıyla. Ben bile yaklaşık iki metreydim ama bu adam beni bile geçiyordu. Yaklaşık iki metre on santim vardı.

Maskesi yüzünü tamamen gizliyordu. Bir an etrafındaki herkes sustu. Ben ise sadece ona baktım. Demek Kanlı Kral buydu. Ve nedense içimde hiç iyi olmayan bir his oluştu. İçimdeki hisler her zaman doğruyu söylerdi, halledecektim.

​ZEYNEP'İN DİLİNDEN
​Derya ile yataklarımızda uzanıyorduk.

Atlas Amir'imize raporlar hazırlıyorduk.

Raporları 1 hafta birikince verecektik Atlas Komiser'e. Biz de unutmamak amacıyla hepsini A4 kağıdına yazacaktık ve dosyanın içine koyacaktık.

​Derya:
"Acaba kasanın içindeki neydi?

Ben:
"Bilmem ki, ama bence orada çok önemli bir şey çıkacak."

Derya:
"Bence de kızım, o şifreyi bulmalıydık."

​Ve etrafıma baktığımda telefonum yoktu. Nereye koyduğumu hatırlayamıyordum.

Hızlıca ayağa kalkıp odayı aramaya başlamıştım. Saat 10'a gelmişti bile. Odada her yeri köşe bucak arıyordum. Derya ne yaptığımı anlayamamıştı.

​Derya:
"Ne yapıyorsun kızz?"
Zeynep:

"Normal kullandığım telefonum yokk!"

​Atlas Amir bize görev için başka telefonlar vermişti. Derya da bana katılmıştı, arıyorduk ama bulamıyorduk. Aklıma en son Kanlı Kral'ın yatağına koyduğum geldi.

​"Derya ben boku yedim..."

Derya:
"Ne oldu kızz?"

Ben:
"Derya, telefonu Kanlı Kral denen adamın odasında unuttumm!"
​Derya endişeli şekilde bana bakıyordu.

​"Mal Zeynep, malsın kızım! Nasıl alacağız ya? O adam telefonunu karıştırırsa, ajan olduğumuzu öğrenirse Zeynep hepimizi hasat eder!"

​Ve endişeli gözlerle Derya'ya bakıyordum. Hızlıca odadan çıkıp sessiz adımlarla 3. kata doğru çıkıyordum. 3. kata vardığımda Kanlı Kral büyük ihtimalle banyodaydı çünkü su sesleri geliyordu. Odaya sessizce girip kapıyı kapatınca hızlıca odayı arıyordum.
Yatağa koyduğum telefonum yoktu, delirecektim!

Telefonumu buraya koymuştum, kasanın fotoğrafını çekip buraya koymuştum ama telefon yoktu. Her yeri arıyordum; dolap, kanepenin altı, masanın altı, yatakta yoktu telefonum. Halının altına bile bakmıştım.

​Ve aniden odada nefes alış sesi duyarım. Yavaşça arkama döndüğümde...

​Kanlı Kral! Altında bir havlu vardı. Karnında baklava 10 taneydi, bedeni aşırı kaslıydı ve dövmeler vardı. Dövmeleri bayağı çoktu, sayamayacak kadar...

Havlu inerse onun çavuşu görecektim! Ve saçları dağınıktı, siyahtı, düzdü. Maskenin ardından çikolata kahve gözleri sert bakıyordu. Yüzünde hâlâ maskesi vardı, yılanlı maskesi. Elinde telefonumu tutuyordu.

​Kanlı Kral:
"Bunu mu arıyorsun hizmetçi kız?"

​Ve ona karşı hızlıca saygıyla eğilirim:
"Evet patron. Şey... Ben temizlik

yaparken odada unutmuşum, kusura bakmayın. Ben gerçekten bir daha olmaz..."

​Kanlı Kral bana doğru bir adım attığında ben de geriye adım atmak zorunda kalırım.
​Kanlı Kral:

"Ben böyle dikkatsiz çalışanları sevmem."

​(İçimden: Sanki ben sana bayılıyorummm pislik herife bak ya!)
​Ben:
"Özür dilerim, özür dilerim. Bir daha yapmayacağım, unutmayacağım ve bundan sonra dikkatli olacağım."
​Kanlı Kral:

"Bir daha gözümün önünde hata yaparsan işini bitiririm, bunu bil küçük hizmetçi."

​Ve elindeki telefonumu bana uzatmıştı. Telefonu aldığım gibi hızlıca odadan çıkmıştım.

Yakalanmadığım için aşırı mutluydum çünkü yakalansaydım diğer arkadaşlarım da benim yüzümden ölecekti, bunun vicdan azabıyla yaşayamazdım.

​kattan inip bizim kaldığımız odanın kapısına gelip kapıyı açtığımda, Derya ben telefonu ararken benim için raporları hazırlamıştı, dosyaya koyup dolaba kaldırmıştı. Ona ne kadar minnettar olsam azdı. Ama biz bugün hepimiz bir bilgi bulamamıştık, yani boşa geçmiş bir gündü.

​Odada Derya uyuya kalmıştı. Ben geldiğimde ben de hızlıca üstümü değiştirip üstüme şortlu siyah saten pijamamı giyip yatağa uzanmıştım. Yatağıma uzandığım an gözlerim yorgunluktan kapanıyordu.

Şarkısız asla yatamazdım. Yanımda olan dolabımdan kulaklığımı çıkarıp kulağıma takmıştım. Şarkıyı açıp telefonumu yana bırakırım. Kulağımda çalan şarkı:

​🎵 Haberin Var Mı? - Manuş Baba

​6 Saat Sonra (Saat Gece 04:00)

​Gözlerimi açtığımda karşımda annem bana bakıyordu. Ölen annem karşımdaydı, oturmuş elinde bir bebek vardı, bana bakıyordu. Bebek kız çocuğuydu. Ayağa kalkarım, anneme doğru yürüyordum. Annem bebeği seviyordu. O kız çocuğuna dokunmak istediğimde annem çığlık atmıştı. Sebebini anlayamamıştım.
​"Dokunmayın kızıma! Onu benden almayınnnn!" diyordu. Lafları tekrarlıyordu, bağırıyordu. Annemin gözünden yaş akıyordu. Bebeği sıkıca tutuyordu, bırakmak istemiyordu ama sanki biri onu zorla almaya çalışıyordu. Annem çığlık atıyordu, dayanamaz şekilde benim canım acıyordu. Nefes alamıyordum, canım yanıyordu, diz çökerim...

​Ve terli şekilde gözlerimi açmıştım. Odada sadece Derya uyuyordu. Hızlıca ayağa kalkarım

, boğazım kurumuştu. Canımın yanması şimdilik geçmişti ve mutfağa doğru ilerliyordum. Elim titriyordu. Mutfağa girdiğimde dolaptan bardağı alıp su dolduruyordum. Su içecekken mutfağın camlı kapısına doğru yürüyordum.

​Mutfağın kapısının önünde dururum. Karşısında kulübe vardı, sesler geliyordu.

Meraklı adımlarla kapıyı açtığımda soğuk hava yüzüme çarpmıştı. Sessiz adımlarla oraya doğru yürüyordum. Kulübenin camından gizlice baktığımda, kulübenin altında bir delik vardı; kare şeklinde, kocamandı. Merakla kulükeye girerim.

​(Çok merak göte yarrak canım!)

​Kare yerinden ince olduğum için hızlıca girerim.

Merdivenler vardı, merdivenlerden yavaş adımlarla indiğimde kocaman koridor vardı ve 4 kapı vardı.

Koridorun sonunda 1 kapı vardı, oradan acı sesler geliyordu. Merakla kapının deliğinden baktığımda Kanlı Kral ve etrafında 5 koruma...

​Bir adamı işkence sandalyesine oturtmuş şekilde Kanlı Kral adama işkence ediyordu. Adamın yüzü kanlar içindeydi, yüzü tanınacak halde değildi. Bir kolu yoktu adamın ve adamın erkekliği kesilmişti

Kanım donmuştu, bedenim hareket edemiyordu, oraya bakıyordum. Bu adam gerçekten Kanlı Kral'dı, adının hakkını veriyordu. Normal bir insanın bunları yapması imkansız gibi bir şeydi.

​Kaçmak için geriye gittiğimde sırtımda soğuk silah ucu hissederim. Bir erkek yakamdan tutup beni kaldırmıştı, bu Kanlı Kral'ın korumasıydı. Kapıyı açtığında tüm gözler üstümdeydi. Kanlı Kral'ın maskesi takılıydı ve bana dönmüştü. Donmuş şekilde ona bakıyordum.

​Kanlı Kral:
"Aaa, burada olmaması gereken küçük cadı! Burada ne işin var?"

​Ve Kanlı Kral'a bakarak:
"Şey... Ben sesler gelince merak ettim. Sandım birine bir şey oldu, sandım birileri düştü..." Lafları

tekrarlıyordum salak gibi.
​Ve adam içeriye adım attığı anda beni içeriye, çöp torbası gibi yere fırlatmıştı.

Kanlı Kral bana doğru eğilir, çenemi sertçe kavramıştı.
​"Hmm... Bu saatte neden uyanıksın? Burayı nasıl buldun? Burası gizli, sadece az kişi biliyordu."

​Kanlı Kral sessizce ama sesi korkunç çıkıyordu.

​"Şey... Ben su içmeye kalkmıştım. Işığı görünce unuttunuz sandım, kapatmak için gelmiştim. Işığı kapatacakken deliği görürüm. Sesleri duyunca ben ilk başta kanalizasyon sanmıştım, içine girerim. Ama boş koridor görünce kapıyı merak eder baktığımda sizi görürüm."

​Bir ajan olarak çok iyi yalan söylerdim! Ve Kanlı Kral yalanıma inanmış ya da rol yapıyordu, belli değildi maske olduğu için.

​Kanlı Kral adamlarına döner:
"Kim orayı açık bıraktı?!"

​Çenemi bırakıp adamlarına dönüp hepsine bağırıyordu. Bir adam titreyerek öne çıkar.
​Adam:
"Efendim özür dilerim, ben unutmuşum..."

​Kanlı Kral çenemi bırakıp adama doğru yürüyordu. Adımları sessiz ama ölümcül adımlardı,

adam titriyordu. Kanlı Kral cebindeki silahı çıkarıp adamın çenesine dayar ve kulağına bir şey fısıldamıştı. Tek kurşunla adam yere düşmüştü, çenesinden kan akıyordu adamın.

Kanlı Kral silahı beline koyup beni kolumdan tutup odadan çıkarırken diğer adamlarına göz kırpar. Adamlar anlamış şekilde hareket ediyordu ve beni kolumdan tutup sürüklüyordu. Kolumu bırakmıyordu, Japon yapıştırıcı gibi eli koluma yapışmıştı, bırakmıyordu.

​Canım yanıyordu ve kulübeden çıkmıştık.

Malikanede herkes uyuduğu için rahattı. Kanlı Kral beni odasına doğru götürüyordu ve odasına varmıştık. İçeriye girdiğimizde beni sertçe yere fırlatmıştı. Sinirle bana bakıyordu.

​Kanlı Kral:
"Eğer bunu birinden duyarsam seni kaplanıma et yaparım, bunu bil! Biriyle bu konu hakkında tek kelime edersen o gördüğün adamdan sana daha beter şeyler yaparım!"

​O gözü dönünce yapamayacağı hiçbir şey yoktu, kanıtlıyordu zaten. Her hareketiyle belli ediyordu. Ve kafamı olumlu şekilde sallamıştım. Kafamı kaldırıp ona bakarım, gözleri sinirle parlıyordu.

​Ben:
"Tamam, kimseye bir şey demeyeceğim, söz. Gidebilir miyim? Hizmetçilerin uyanmasına 1 saat kaldı, dikkat çekmeyelim."

​Kanlı Kral:
"Tamam çık. Son kez uyarıyorum, birinden duyarsam öldürürüm seni!"
​Kafamı olumlu şekilde salladıktan sonra odadan çıkmıştım. Hızlıca odama gidiyordum. Odama girdiğimde Derya oturuyordu; Batuhan ve Ayaz da odadaydı. Bana bakıyorlardı, merak ediyorlardı nerede olduğumu.

​Derya:
"Neredesin sen 1 saattir?"

Ayaz:
"Kızım 1 saattir analiz yapacağız, yoksun!"
Matcha Latte (yani Batuhan):
"Durun, kızın beti benzi atmış. İyi misin Zeynep?"
​Burada beni düşünen Batuhan'dı!
​Ben:
"İyiyim, olay oldu. Kanlı Kral adam öldürürken gördüm."
Ayaz:
"Detaylı anlat hemencik!"
Ben:
"Ben su içmeye gittiğimde dışarıda ses geldi kulübeden. Hızlıca kulükeye girdiğimde sesler geliyordu. Kulübenin altında delik vardı, kare şeklinde. Delik değildi, kapıydı. Kapıyı açtığımda merdiven vardı. Merdiven indikten sonra 4 oda ve kocaman koridor vardı. Ben de merakla koridorun sonundaki odaya kapı deliğinden bakarım. Kanlı Kral birini öldürüyordu. Sonra işte ben yakalandım ama yalan atıp kurtuldum. Şu an iyiyim."

​Batuhan gülümseyerek bana bakıyordu:

"Helal kız sanaaa! Çok büyük bir ipucu aldık."

​Ve cebimdeki ses dinleyiciyi çıkarırım:

"Tüm sesleri kaydettim!"

​Ve Ayaz gülerek koluma vurur.
​Ayaz:
"Sandığımdan daha zekisin."
Ben:
"Ne sandın oğlum, biz de bir şeyiz! Sesleri duyduğum an bir bok anladıgım için yanımdaki ses kaydetme cihazını aldı "

​Ve hepimiz gülmeye başlamıştık. Derya sevinçle bana sarılmıştı ve günün analizini yapmıştık. Raporu inceleyerek yerine koymuştuk. Batuhan ile Ayaz ikisi odadan çıkmıştı ve raporları saklarız. Batuhan ve Ayaz odadan çıktıktan sonra Derya ile hazırlanırız,

saat 6 geliyordu. Hizmetçiler 6'da kalkıyordu genellikle. Bugün ben birinci katta görevliydim. Derya ile bugün şansa aynı kattaydık.
​Bugün yemek verilecekti.

Kimler geleceğini biz de bilmiyorduk, gizliydi. Saçma gerizekalı Kanlı Kral!
​Derya:
"Uffff, yine başladık iğrenç günlere! 6'da uyanmak ne yaa?"
​Gülerek Derya'nın saçını okşarım:
"Kızım şanslıyız, her olayı göreceğiz. Daha çok detay olacak canımm."
Derya:
"Haklısın kız, modumuzu yüksek tutalım beybiiii!"
​Ve ona dönüp gülümserim:
"Evet beybiiiiii, enerji yüzde yüz!"
​Derya bir anda şarkı söylemeye başlar:
"Yüzde yüz enerji bu, nasıl sinerji..."
​Onun bıraktığı yerde devam ettiriyordum:
"Tek tek ediyorum hater'larımı alerji, umrumda mı değil hiç..."

​Ve bir elimde tarak vardı, Derya'nın elinde pembe ruju vardı.

Gülerek şarkı söylüyorduk. Ve bir anda kapı açılmıştı.

Yüzünde hiçbir ifade olmayan, sinirle bize bakan Burçe Hanım'la göz göze gelmiştik ve ikimizin de sesi kesilmişti.

​Burçe Hanım:
"Siz iki gerizekalı ne yapıyorsunuz?
Akşam özel yemek varken siz de burada şarkı mı söylüyorsunuz?
Hemencik üst kata, durmayın!"

​Ve Derya göz devirip rujunu bırakıp kapıya doğru yürüyordu.

Ben ise elimdeki tarağı yatağıma fırlatıp Derya'nın arkasından hızlıca yürüyordum.

Tüm çalışanlar kalkmıştı, en son kalkan biz ikimiz olduğumuzu anlamıştık.

​Birinci katta leziz yaprak sarması kokuyordu, annemin en sevdiği yemekti.

Derya başka odaya girince hızlıca mutfağa yönelmiştim. Yaprak sarmasının olduğu tencereye bakıyordum, mutfak boştu. Aşçılar nerede bilmiyordum ama kapağı açtığımda yaprak sarmasının bir tanesini ağzıma attığımda daha sıpsıcaktı.

Ve içeri 55 yaşlarında yaşlı, önünde aşçı üniforması olan biri girdi. Onu görünce yaprak sarması boğazımda kalmıştı, öksürmeye başlarım. Yaşlı kadın nazikçe bana su vermişti.

​"Ben özür dilerim, kimseye demezsiniz değil mi? Ben gerçekten özür dilerim..."
​Yaşlı Kadın:

"Ayy kızım ne olacak 1 yaprak sarmasından! Ben pirinç almaya gitmiştim, sıkıntı yok. Ama daha sıcak, boğazın yanar dikkat et kuzum."

​Ve teyze bana o kadar yumuşak bakmıştı ki

ona minnettar bakışlarla bakarım:
"Diğer aşçılar nerede?"

Teyze:
"Diğerleri mutfağın yan tarafında, daha özel yemekler yapıyorlar. Bu evde benden güzel sarma yapamaz. Kanlı Kral oğlum benden istedi, ben de kıramadım."

​O acımasız adama bak sen, demek ki nazik davranabiliyor!

​"Ben artık gideyim. Kimseye söylemediğiniz için çok teşekkür ederim size, ne kadar minnettar olsam azdır."

​Ve yaşlı kadın bana bir anne gibi gülümsemişti. Ve mutfaktan çıkarım. Demek bu malikanenin başka mutfağı var, oraya girmek yasaktı bize. Orada özel şefler ve başka ülkelerden gelen şefler vardı, yemek yapıyorlardı orada.

​Ve salona doğru yürüyordum. Salona girdiğimde elime bez alıp dolapları karıştıracaktım

. Ve dolapların hepsi boştu, hepsi iğrenç yaa! Neden hiçbir şey yok bu evde, deliriciem! Dolabı temizledikten sonra halının altına bakıyordum, belki zeminde delik bulurum, içinden bir şey çıkar o ümitle arıyordum.

Yoktu. Mermerler ahşaptan yapılmıştı. Dün geceden sonra bir şey anlamıştım: Her yerde gizli bir kapı olabilir. Her adımım dikkatli olacaktı, her yerde gizli bir ipucu olabilir.

​Ve kafamı ahşaba bakıyordum, birinin arkamda olduğunu fark etmemiştim. Yerde diz çökmüş şekilde zemine dokunuyordum, geriye gittiğimde ayaklarım birine değer. Kafamı kaldırdığımda Kanlı Kral yüzünde maskesi ile bana bakıyordu. Maskesinden dolayı mimiklerini anlayamıyordum. Göz göze gelince
donarım.

​Kanlı Kral:
"Sen ne halt yapıyorsun?"

​Sesi kalındı ve aşırı korkutucuydu.
​"Şey efendim, yerleri siliyordum."

​Kanlı Kral inanmayarak beni dikkatlice süzüyordu.

​Kanlı Kral:
"Hmm... Yerleri ellerinle mi siliyorsun? Bez göremiyorum elinde."

​Ve elime bakarım, gerçekten bez yoktu! Aha, şimdi sıçmıştım!

​"Şey efendim... Ben dolapları sildim, şimdi ise yerleri temizlemek için durdum ve bezim cebimde."

​Hızlıca hizmetçi elbisemin eteğinin önünde bezleri takmak için yer vardı, oradan bir bez çıkarıp ona göstermiştim.

​Kanlı Kral:
"Bu seferlik inanayım sana. Ama dün gece olduğu gibi buralarda delik yok, korkmâa
​Anlamıştı ne halt yaptığımı ama tek kelime etmeme izin vermeden odadan çıkmıştı.

Kendimi ele mi vermiştim şimdi ben? Ve içimden kendime söverek ayağa kalkarım.

​8 Saat Sonra (Saat 16:00)

​Sabahtan beri bir sürü yeri temizlemiştim ama asla ipucu bulamıyordum

.Pencereye doğru yürüyordum. Bahçeye lüks araçlar tek tek geliyordu.

Yaklaşık 10 araba girmişti malikaneye

. Bunlar büyük ihtimalle akşamki yemeğe gelen kişilerdi. Bunlar mafya dünyasında bulunan kişilerdi, anlamam zor olmamıştı.
​Bahçeye bakıyordum, gözlerim dalmıştı ve bir el omzuma dokununca hafiften irkilirim.

Arkama döndüğümde Derya'ydı bu, bana bakıyordu yeşil gözleriyle.
​Derya:
"Kızım servisi ikimiz yapacağız, hadi gel."

​Ve kafamı olumlu şekilde sallayıp Derya'nın arkasından yürüyordum. 4 adam içeri, salona girmişti. Hepsi iri yapılı adamdı, ciddi şekilde duruyorduk.

​En başta koltukta: Kanlı Kral.
Kanlı Kral'ın solundaki koltukta iki kişi oturuyordu: Bunlar Marco Volkov. Marco, Kanlı Kral denen adamın uyuşturucu çetesinin lideri. Marco'nun yanındaki adam yaşlı birine benziyordu, o ise Aleks. Aleks ise Rusya'daki silah satıcısıydı, Kanlı Kral her silahını bu adamdan alıyordu.

​Ve Kanlı Kral'ın sağındaki koltukta iki kişi oturuyordu: Biri Türk'e benziyordu, adı Mert. Mert, Kanlı Kral'ın Türkiye'deki tefecisiydi. Nasıl mı diyeceksiniz; bu Kanlı Kral tefecilik yapıyordu, borç veriyordu. Bunları yapan kişi Mert'ti. Mert yaptıktan sonra Kanlı Kral'a raporları veriyordu. Mert'in yanında oturan kişi İtalyan'a benziyordu: Francesco. Francesco, Kanlı Kral'ın İtalya'daki mafya lideri ortağıydı.

​Ve sessizce hepsine kahve dağıtıyordum teker teker. Marco garip birine benziyordu. Ve bir süre bayağı durduktan sonra Kanlı Kral bizim odadan çıkmamızı emretmişti, yemeği başka hizmetçiler servis yapacaktı. Hızlıca ikimiz de odadan çıkmıştık.

​Derya:
"Acaba bunlar kim ya, meraktan çatlayacağım!"
​Ve sessizce kafamı olumlu şekilde sallarım:
"Ben de aşırı merak ettim, değişik tiplerdi. Bunu rapora vereceğiz, yazacağız. Bu bilgi önemli olabilir."
​Derya kafasını bana çevirir:
"Zaten yazacağız canım. Yoruldun mu bugün?"
​Kafamı olumlu şekilde sallarım.
​"Dışarı çıkıp Matcha Latte'nin yanına gidelim mi?"
​Derya gülerek, heyecanla kafasını sallayıp kolumdan tutup beni dışarı çıkarmıştı. Batuhan şu an çim biçme makinesiyle uğraşıyordu.
​Derya gülerek bana bakar:
"Bak sen polislik akademisini 3.'lükle bitiren adama bak! Çim biçme makinesiyle kavga ediyor."
​Ve gülerek ona dönerim:
"Okulumuzda ikimiz de birincilikle bitirdik, bak halimize! Hizmetçiyiz."
​İkimiz de kahkaha atmıştık. Batuhan'ın yanına varmıştık.
​"Naber Matcha Latte?"
Batuhan:
"Benim moral sıfır, sıfır, sıfır!"
Derya:
"Kanıt buldun mu?"
Batuhan:
"Sence burada ne bulabilirim? Kulükeye girmem bile yasak. Burada çim biçme makinesinden başka hiçbir şey öğrenemedim!"
Derya derin bir nefes verir:
"Bu olay düşündüğümüzden daha zor ve uzun olacak, asla diğer operasyonlara benzemeyecek."
​Derya'ya "haklısın" der gibi bakış attık Matcha Latte'yle.
​Batuhan:
"Siz bilgi toplayabildiniz mi?"
​İkimiz de kafamızı olumsuz şekilde sallamıştık. Batuhan sessizliği bozmak için konuşmuştu:
"Kıçım ağrıyor, her zaman ayaktayım."
Derya:
"Ayy ne kadar nazlısın, yaptığın bir bok yok!"
Batuhan dil çıkarıp:
"Kudurun, ben nazlı biriyim her zaman!"
Derya:
"Sabah odamdan neden yüz yıkama jelimi çaldın pislik?"
Batuhan:
"Ne yapabilirim, yüzüm kurumuştu!"
​Ve o ikisi atışıyorlardı, komiklerdi, gülüyordum.
​Saat 7'ye geliyordu, 3 saat ne ara geçmişti! Hepsi yemeklerini yemişti ve malikanenin kapısı açılmıştı. Tüm adamlar ve Kanlı Kral arabalarına binip gitmişlerdi.
​Saat bayağı 12 olmuştu, Kanlı Kral gelmemişti. Ve herkes odalarında uyuyorlardı. Kapımız çalınır: Batuhan ve Ayaz. İkisi de... Batuhan benim yatağa oturur, Ayaz ise Derya'nın. İkisi hiç anlaşamıyordu, her fırsatta bu ikisinin kavgasını dinliyorduk. Ve Batuhan kapıyı kilitler. Yatakların ortasına masayı çekeriz.
​"Evet gençler, bakalım bugün nasıl rapor vereceğiz?"
Derya:
"Biz üçümüzde bilgi yok, bulamadık."
Ayaz:
"Ben de bulamadım. 2 kişiyle konuşmaya çalıştım ama cevap vermiyorlardı, gıcıklar."
​Ve odada derin bir sessizlik çöker. Yavaşça eğilip yatağın arkasına sakladığım bilgisayarı çıkartırım:
"Aslında ben bir şey yaptım..."
​Üçü şaşkınca bana bakıyordu, ne yaptığımı anlamamışlardı. Ve boynumdaki kolyeyi çıkarırdım. Kolyenin taşının içinde küçük bir kamera vardı. Ve üçü de bir anda güler! Batuhan koluma sertçe vurur, sinirle Batuhan'ın kafasına vururum:
"Salak ne yapıyorsun, kolum çöktü!"
Derya:
"Kızım oha, aferin lan sana! Bunu ne ara yaptın?"
"Sabah işim bittikten sonra mola vardı, o sırada aklıma bu geldi, koydum."
​Ve boynumdaki kamerayı bilgisayara bağlamıştım.
​Ayaz:
"Dünkü raporları nereye koydunuz, dosyaya geçirdiğimiz raporları?"
​Ayaz'a dönüp:
"2. çekmecede."
​Ayaz çekmeceyi açar, şaşkınca dolaba bakıyordu.
​Derya:
"Salak mısın, dosyayı getirsenize! Ne dondun?"
Ayaz kafasını kaldırıp bize baktığında:
"Dosyalar yok. Rapor yok!"
​Hepimiz aniden ayağa kalkıp dolaba yaklaşmıştık. Gerçekten de raporlar yoktu! Çıktığımızda odaya bizden başka kimse girmemişti.
​Batuhan:
"Dosyaları nereye koydunuz, belki orada yoktur?"
​Ve hepimiz evin her yerini arıyorduk, yoktu! Raporları koyduğumuz dosya yoktu. Çıldıracaktık ve sonunda hepimiz çöküp oturmuştuk.
​"Birileri biliyor demek ki... O zaman neden getirmedi? Ne oluyor yaaaa, kafayı yiyeceğim! Bu raporlar nerede? Önemliydi!"
Batuhan:
"Hemencik bulmalıyız yoksa diğer ajanlar gibi öleceğiz. Ben erken ölmek istemiyorum!"
​Hepimiz Batuhan gibiydik, hepimiz yaşamak istiyorduk. Ölmek için daha çok gençtik. Ayaz sinirle yatağa vurur:
"4 salak bir raporu saklayamadık!"
Derya Ayaz'a bakıp:
"İlk defa bu salağa hak veriyorum. Bu saatten sonra dikkatli olmaktan başka çaremiz yok. Bundan sonra odamızın kapısını kilitleyelim."
​Hepimiz Derya'ya hak vermiştik. Asıl şimdi sıkıntı raporlar...
​"Gençler yarın konuşalım, şimdi uyuyalım. Burçe Hanım gelecek, yanlış anlarsa hepimiz kovuluruz."
​Ve Batuhan ile Ayaz odadan çıkar, Derya ile yalnız kalmıştık. Saat 1'e geliyordu. Derya makyajını çıkarıp yatağa uzanmıştı.
​Derya:
"Ben kış uykuma yatıyorum, good byee!"
​Ve Derya kafasını koyduktan sonra ben de uykuya dalmıştım.
​Gözlerimi açtığımda bir kadın yüzü tanıdıktı. Babaannem biriyle konuşuyordu, ben de anlamamıştım. Annem babaannemin önünde diz çöküyordu, şaşkın gözlerle ona bakıyordum. Ve babaannem bir anda elindeki bıçağı annemin kalbine sapladığında yataktan sıçramıştım!
​Rüyaydı...
Böyle rüyaları neden ben görüyordum? Çıldıracaktım! Canım yanıyordu. Neden böyle rüyalar görüyordum?
​Görmediğim annem hep rüyalarımdaydı. Annemin fotoğrafını abimden görmüştüm, çok güzel bir kadındı. Abim bana annemi anlatırdı; en sevdiği yemeği, rengi... Annem yeşil gözlü, kahve saçlıydı; uzun kirpikleri, dolgun dudakları vardı. Abimin gösterdiği resimlerde... Annemi doğduğumda, annemin doğumda öldüğünü söylemişlerdi. Annem konusunu kimse bana anlatmıyordu.
​Yatağıma geri uzanırım ve uyurdum.
​DERYA'NIN DİLİNDEN
​Alarm sesiyle gözlerimi açmıştım. Zeynep hâlâ uyuyordu. Yataktan kalktığımda hizmetçilerin sahip olduğu banyoya doğru ilerliyorum. Banyoya girdiğimde saçlarımı topuz yapıp yüzümü yıkamıştım. Ve makyaj yaparken kablosuz kulaklığımda şarkı çalıyordu:
​🎵 Can Bedenden Çıkmayınca - Barış Manço
​Şarkı mırıldanırken bir yandan makyaj yapıyordum. Alt tarafı güneş kremi, nemlendirici, fondöten, allık, ruj, rimel, maskara, aydınlatıcı... Ve az makyaj yaptığımı biliyordum!
​Ve odama gidip üstümü giyecektim. Odaya girdiğimde Zeynep hâlâ oturuyordu ve aklıma sinsice plan gelir: Yüzüne su atacaktım! Ve dolabımın üstünde duran suyun kapağını açıp Zeynep'e fırlatmıştım! Zeynep sıçrayarak gözlerini açmıştı.
​Zeynep:
"Ne halt yapıyorsun amına koyayım?!"
​Zeynep sinirle bana döner:
"Pislik ne yapıyorsun yaa?"
​Ve gülüyordum. Zeynep elindeki su şişesini alıp suyu bana fırlatmıştı, makyajım akmıştı! Ve yastıkla Zeynep'e vururum. Zeynep dengesini kaybedip yere düşer, hızlıca yanına giderim:
"İyi misin salak?"
​Zeynep gülüyordu. Maskaram akmış, yüzüm simsiyah olmuştu! Ve ikimiz de yere oturup gülüyorduk.
​Zeynep:
"Kalk hadi, üstümüzü değiştirelim yoksa Burçe Evil gelir!"
​Ve gülerek ayağa kalkar, banyoda üstümü değiştirip makyajımı yeniden yapmıştım. Saat 6'ydı. Ve herkes aynı anda odalarımızdan çıkarız, Zeynep de üstünü giyip çıkmıştı. Kanlı Kral denen herif hâlâ gelmemişti.
​Ve Zeynep ile bugün bahçedeki kulübeyi temizlemek, ayrıyeten bahçedeki yerleri temizleyecektik. Burçe bize iş vermek için iş veriyordu, terbiyesiz kadın ya!
​Zeynep:
"Çok iyi oldu, kulübenin altına bakabiliriz!"
"Hmm, evetttt! Koş kız!"
​Hızlıca içeri gireriz. Zeynep'le içeri girip kapıyı kapatırız. Kulübe orta büyüklükte, içinde bir kanepe, bir halı ve çalışma masası vardı; üstünde hiçbir şey yoktu. Ve bir dolap vardı, kapakları yoktu, eski kitaplar vardı içinde. Zeynep hızlıca kapağı açıp telefonlarımızın fenerini açmıştık. Aşağıya doğru merdivenlerden iniyorduk. Aşağıya vardığımızda zifiri karanlık...
​Zeynep ilk baştaki kapıyı zorluyordu, ben de etrafa bakıyordum. Kapı kilitliydi. Zeynep bir kartla kapıyı zorluyordu, açmıştı! Ve gülümseyerek Zeynep'e bakıyordum. İçeride işkence aletleri aşırı fazlaydı, öldürücü iğneler bile vardı! Odanın ortasında sandalye vardı, sandalyede ağlayan, yüzünde kan olmayan bir adam ağlıyordu. Zeynep adama yaklaşıp ona bağırmaması için uyarıyordu. Ben ise kapıyı kapatmıştım. Kalbim küt küt atıyordu, sakin olmaya çalışıyordum.
​🔪🔪🔪
​Derya'ya bakıyordum, Derya endişeli şekilde bana bakıyordu. Adamın sessiz olması için adama yalvarıyordum. Adam sonunda sessiz olmuştu ve ağzındaki bandı çıkardığımda adamın yüzü terli, endişeliydi.
​"İyi misin?"
Adam:
"Nasıl iyi olayım, o adam bu gece beni öldürecek!"
"Bu adam neden sana böyle yapıyor?"
Adam:
"Ben bir kıza tecavüz ettim. Kanlı Kral beni gördü ve gözlerimi açtığımda buradaydım."
​Utanmadan adam konuşuyordu!
​"O cani adam taşşağımı kesti!"
​Elimi kaldırdığımda adama o kadar sert bir tokat atmıştım ki tokadın sesi yankılanmıştı! Adam acı şekilde çığlık atmıştı. Bir kadını o halde düşünemiyordum ve taciz ettiği büyük ihtimalle bir çocuktu! Bu adama ne yapsalar hakkıydı. Ve adamın ağzına bandı geri yapıştırıp ağzını kapatırım. Ayağımla adamın kesilen tarafına basmıştım! Orosbu çocuğu bir de benden yardım bekliyordu!
​Tüm sinirimi adamdan çıkarırken Derya kolumdan tutmuştu.
​Derya:
"Salak mısın kızım, beynini kullan! Adam buraya geldiğimizi öğrenirse bizi bitirir, sakin ol!"
​Derya bu konuda haklıydı. Bu aşağılık herife bir şey olursa Kanlı Kral'ın dikkatini çekerdim. Buranın yerini sadece ben biliyordum, benden başka kimse bilmiyordu. Tüm okları direkt üstüme çekerdim. Adama bakarım, adamı görünce midem bulanıyordu.
​Ve bir anda ayak seslerini duyarım! Saklanacak bir yer arıyorduk. Adama dönüp fısıldayarak:
"Eğer bizim burada olduğumuzu söylersen yarım kalan taşşağını ben keserim!"
​Adam korkuyla kafasını sallar olumlu şekilde. Derya saklanacak bir yer arıyordu, en sonunda bir dolap bulmuştuk. İkimiz de sığardık, dolaba gireriz hızlıca. Nefesimi tutuyordum. Derya endişeli gözlerle bana bakıyordu. İkimiz de yakalanma riskini biliyorduk, götümüz tutuşmuştu!
​Ve içeri korumalar girmişti...
​🔪🔪🔪
​Kulağımda kulaklıkla şarkı dinliyordum, çimleri kazıyordum çim biçme makinesi ile. Hava griydi, bulutlar vardı, hava çok güzeldi. Gözüm Ayaz'a kayar, taş gibiydi! Asla kıpır bile etmiyordu, heykel gibiydi. Tüm korumalar hepsi öyleydi. Ayaz için zor değildi çünkü askeriyede de öyleydi. Ayaz ilk gün korumalarla konuşmaya çalıştığında korumalar konuşmamıştı, Ayaz da mecbur ayak uyduruyordu.
​Önüme dönüp yürüyordum. Kulaklığımı çıkarıp bahçıvan önlüğünün cebine atmıştım ve makineyi durdururum. Evin arkasına doğru yürüyordum. Evin arkasında kaktüsler vardı, onlara da ben bakıyordum. Ve kaktüslere yaklaştığımda kaktüsler dikenliydi; sahipleri gibi, Kanlı Kral da öyleydi, dikenli. Ona dokunanın canı acırdı.
​Aklım Zeynepgildeydi çünkü onlar en son kulükeye girmişlerdi. Ben oraya yaklaşmak istediğimde korumalar girmişti ve hâlâ ne korumalar ne Zeynepgil çıkmıştı. İnşallah başlarına bir şey gelmemiştir. Korumalar çıktığında elleri boştu, bizim iki gerizekalı yakalanmamışlardı!
​🔪🔪🔪
​Korumalar odanın kilidini açık görünce hepsi şaşkındı. Odayı turlayıp dikkatlice etrafa bakmışlardı. Bir şey bulamadıklarında çıkmışlardı ama korumalar kapağa kilit takmışlardı, ses geliyordu. Şimdi naneyi yemiştik!
​Derya ile dolaptan çıkmıştık. Hızlıca bu işkence odasının da kapısını kilitlemişlerdi. İşkence odasının havalandırmasına boyumuz yetmeyince o işkence sandalyesinin üstüne çıkarım. Adamın kesilen tarafına basmıştım sertçe. Havalandırma kapağını biraz uğraştıktan sonra açmayı başarmıştım. Havalandırma kapağını Derya'ya vermiştim. Buraya kolaylıkla sığardım. İçine girdiğimde Derya adamı odanın ortasına geri koyup elini bana uzatmıştı, Derya'yı yanıma çekerim ve Derya da gelmişti.
​Havalandırmanın içindeydik. Derya kapağı kapattığı anda kapı açılmıştı, içeri Kanlı Kral girmişti! Bir dakika daha geç kalsaydık yakalanacaktık! Sessiz adımlarla arkama dönüp sürükleniyorum, havalandırma bayağı genişti.
​Sonunda bir yer görmüştük: Lavabonun havalandırması! Hızlıca oraya sürünürüz. Oranın kapağını ayağımla itip açarım, yere atlarım. Ardımdan Derya da atlamıştı. Derin bir nefes alıp ben kapağı kapatmıştım. Kapatırken elimi bayağı derin kesmiştim! Derya kapıyı açtığında Burçe Hanım karşımızdaydı, sinirle bize bakıyordu.
​Burçe Hanım:
"Siz neredesiniz ha gerizekalılar? Ve ikinizin banyoda ne işi var?"
​Hızlıca Derya'nın yanına yürürüm:
"Şey... Biz bahçedeydik. Ben de bir bıçak gördüm, elime aldığımda Derya'ya doğru giderken dalgınlıkla bıçak elime battı. Çekeceğim diye daha da kanattım. Ve ben kan görünce midem bulandığı için Derya'dan yardım istedim, o da beni kıramayıp yardım etti. Ama biz banyoda hiçbir şey bulamadık, size geliyorduk. İlk yardım çantası var mı bu evde?"
​Burçe Hanım inanmıştı.
​Burçe Hanım:
"Hmm, bekleyin ben size getireyim."
​Burçe Hanım uzaklaştığında Derya bir anda bana sıkıca sarılmıştı.
​Derya:
"Kızım hayatımızı kurtardın! Ve elinin durumu aşırı kötü kızım, mikrop kaparsa canın aşırı yanar!"
​Ve kafamı olumlu şekilde sallayıp Derya'ya bakarım:
"Biliyorum ama bugün de bilgi alamadık."
​Ve Derya ile banyodan çıktığımızda salonda Kanlı Kral bana bakıyordu, elleri cebindeydi.
​Kanlı Kral:
"Neredesin sen ha?"
Ben:
"Efendim, şey... Evi temizliyordum."
Kanlı Kral:
"Hemencik beni takip et!"
​Ve Derya'yı bırakıp Kanlı Kral'ı takip etmeye başladım. 3. kata geldiğimizde elimi tutuyordum, canım yanıyordu, elimden kan akıyordu. Şaşkınca ona bakıyordum, arkasından ne yaptığını kavrayamıyordum. Beni neden odasına çağırmıştı?
​Ve yatak odası yerine hayvanlarının, evcil hayvanların olduğu odanın kapısını açar. Kanlı Kral önce benim girmemi bekliyordu ve hızlıca odaya girdiğimde arkamdan Kanlı Kral girmişti. Kaplan sahibini görünce uysallaşmıştı. Dün bana hep hırlayan kaplan, sahibini görünce bir anda kediye dönüşmüştü! Oysaki ben de sahibi kadar yumuşak davranmıştım. Yılan ise keskin gözlerle bana bakıyordu. Dün vurduğumda ölmemiş, şanslıyım! Ölseydi büyük ihtimalle bugün yaşamıyordum.
​Kanlı Kral kapıyı kapatıp kaplanına doğru yürüyordu, kaplanın kafasını okşuyordu. Kaplanını severken bana dönmüştü.
​Kanlı Kral:
"Dünkü olayı kimseye anlatmadın değil mi küçük cadı?"
​Hızlıca kafamı hayır anlamında sallamıştım:
"Kimseye anlatmadım gerçekten!"
​Ve kaplandan elini çekip bana doğru adım attığında, bana doğru yürüyordu. Ben ise geriye gidiyordum. Korkunç gözleri maskesinin ardından bana bakıyordu. Ve odadaki buzdolabına dönüp bir insan elini çıkarır dolaptan! Ve kaplanına doğru yürüyordu, bir anda o eli kaplanına atmıştı, kaplan afiyetle yiyordu!
​Bu adam psikopattı! Şaşkınca ona bakıyordum. Ve buzdolabından bir tabak daha çıkarır, bunda ise insan dili ve gözleri! Dünkü adamındı bu şeyler...
​Kanlı Kral:
"Biliyor musun Zeynep, eğer beni hafife alıp o gördüklerini birine anlatırsan hayvanımın yeni yiyeceği sen olursun! Ayağını denk al. Bir daha bir yerleri incelediğini, o mermer yeri incelediğini görürsem seni o gördüğün adamlardan daha kötü yaparım! Etini direkt parçalar, kıyma makinesine atarım!"
​Ve hızlıca kafamı "evet" anlamında sallamıştım, konuşamıyordum.
​"Tamam efendim, kimseye bir şey demeyeceğim, yemin ederim."
​Kanlı Kral kafasını olumlu şekilde sallar:
"Artık odama sen bakacaksın, anladın mı? Senden başka kimseyi istemiyorum odamda. Gözümün önünde olacaksın her zaman. Ve hayvanlarımı sen besleyeceksin!"
​Ve onun güvenini kazanacaktım!
​"Emredersiniz patron."
​Kanlı Kral'ın gözü elimdeydi.
​Kanlı Kral:
"Git eline pansuman yap. Şimdi çıkabilirsin küçük hanım."
​Odadan hızlıca çıkmıştım. Mutluydum, daha çok ipucu bulabilecektim!
​Odadan çıktığımda kanlı elime bakıyordum, hızlı adımlarla banyoya doğru ilerliyordum. Elimdeki kan yere akmaması için... Normalde asla umursamazdım ama Kanlı Kral denen psikolojisi bozuk adam umursuyordu. Banyoya girdiğimde pansuman eşyalarını ararken banyoyu karıştırıyordum. Banyo tertemizdi, kanıt bulmak imkansız gibi bir şeydi bu evde! Nasıl kanıt bulacaktım? Yok, bulunmazdı. Ben ise yarın odasını karıştıracaktım.
​Elimin pansumanı bitmişti. Aşağı indiğimde Burçe Hanım beni yanına çağırmıştı.
​Burçe Hanım:
"Zeynep, git havuzu temizle. Bir de sarışın kız vardı ha, Derya ile!"
​Kafamı kaldırıp Burçe Hanım'a bakarım, olumlu şekilde kafamı sallıyordum:
"Hemencik gidiyorummm!"
​Ve Derya'yı da yanıma alıp havuza doğru gidiyorduk.
​Derya:
"Aferin kızz, Kanlı Kral'ın gözüne giriyorsun!"
​Kafamı olumlu şekilde sallayıp Derya'ya dönerim:
"Biz de bir şeyleriz kızımmm! Baksana, artık onun odasını temizleyeceğim ve bir sürü bilgi toplayacağım. İşimiz daha kolay olacak."
​Derya ile ikimiz ellerimizi birbirimize çakıştırırız ve havuzun başında duruyorduk. Derya dikkatlice havuzdaki çöpleri alırken... Havuzun içinde sadece 2-3 tane çöp vardı, Burçe cadısı bizim boş durmamızı istemiyordu! Ve çöpü alacakken dengemi kaybedip amele sümüğü gibi havuza düşmüştüm!
​Derya ilk başta şaşkınca bakıyordu, sonra beni öyle görünce gülmekten kıpkırmızı olmuştu! Yere diz çökmüş gülüyordu. Ve havuzdan merdivenlerden çıkarken tüm çöpleri alıp çıkmıştım, girmişken uğraşmayalım diye çöpleri toplamıştım. Sinirle Derya'ya bakıyordum:
​"Salak gülme, su buz gibi!"
Derya:
"Kendin düştün fıstığım, gülmemek elde değil! Amele sümüğü gibi yere yapıştın ama!"
​Biliyordum komik şekilde düştüğümü. Ve elimdeki çöpleri çöp poşetlerine koymuştum.
​"Derya gülme, işini yap!"
​Derya gülmeyi bırakmadan temizlik yapıyordu, salak!
​1 Saat Sonra
​Ve havuzu pırıl pırıl yapmıştık. Ve gün bitmişti, saat 12 geliyordu. Hepimiz toplanmıştık: Batuhan, Derya, ben ve Ayaz.
​Ayaz:
"Gününüz nasıl geçti?"
Matcha Latte:
"Ben sadece çim biçme makinesinin yeni özelliklerini keşfetmiştim."
Derya:
"Biz de Zeynep'in dün girdiği yere girdik. O Kanlı Kral bir adamı tutsak ediyordu. Adam tecavüzcüymüş, Kanlı Kral denen adam ise onun özel bölgesini kesmiş adamın."
​Derya tüm yaşadıklarımızı detaylıca Ayaz'a anlatıyordu. Ayaz onu dinliyordu, gözleri hep dikkatlice Derya'ya bakıyordu. Sanki kalbi ağzından çıkacaktı! Ayaz bunu çaktırmadığını sanıyordu ama belli ediyordu, bunu fark etmiştik, çok belli ediyordu. Derya anlattıktan sonra Ayaz'la göz göze gelir ve bir anda ikisi de aynı anda göz devirip kafalarını çevirirler. Benle Batuhan aynı anda birbirimize bakıyorduk. Aynı anda ellerimizi kaldırıp çak yaparız ve odadakiler güler. 4 genç birbirlerinden mallar! Hepsiyle artık iyi anlaşıyordum.
​Batuhan:
"2 gündür Matcha Latte içemiyorum yaaa!"
Derya:
"Ben de alışverişe çıkamıyorummm!"
Ayaz:
"Ben timimi özledim."
​Hepsi sırayla özlediklerini söylüyorlardı.
​Ben:
"Ben de kitap alamıyorum, aşırı zorrr!"
​Ve 1 saat konuştuktan sonra bilgisayarımı açarım. Dünkü bilgisayar ekranı hacklenmiş, bütün dosyalar hepsi silinmişti!
​Derya:
"Bu sefer sıçtık!"
​Gerçekten bu sefer sıçmıştık. Karşımızdaki kişi her hamlemizi biliyordu ve bunun malikaneden biri olmadığını düşünmüyorduk çünkü bugün herkes işlerini yapıyordu, emindik.
​Batuhan kafasını olumlu şekilde sallayıp Ayaz'a döner. 2 dakika önce gülüyorduk, şimdi ise hepimiz üzgündük. Dün rapor yok, şimdi ekran görüntüleri... Karşımızda kim varsa aşırı güçlüydü. Emniyetin gözünden düşmemize az kalmıştı. Bu durumda 4 başarılı genç bir dosyaya sahip çıkamıyorduk ve başarısız olursak emniyetin gözünden düşerdik. Meslek kariyerimizde dördümüzün de düşüşleri olurdu.
​Ve Atlas Amir bizi arıyordu, Ayaz'ın telefonundan. Ayaz bize bakıp derin bir nefes çekerek açmıştı.
​Atlas:
"Ne yaptınız gençler, verin bakalım raporları?"
Ayaz:
"Yok komiserim..."
Atlas Komiser:
"Nasıl yok lan?! Ben sizi oraya neden gönderdim? Yapamayacaksanız çekilin!"
​Ve sinirle telefonu Ayaz'ın elinden alıp hoparlörü açmıştım.
​"Amirim, biz daha buraya geleli 1 haftayı bile doldurmadık! Ve siz ne demiştiniz? '1 hafta sonra sizi arayacağım.' Biz de ona göre raporları hazırlıyoruz. Lütfen laflarınızın arkasında durun! 1 hafta sonra raporları getirmezsek kızın. Daha geleli 2 gün oldu buraya, şu an kızma hakkınız yok!"
​Atlas Amir:
"Bana haddimi bildirecek en son kişi sensin! Burada karşında amirin duruyor!"
​"Şu an karşınızda sadece bir hizmetçi var: Ben! Bu lafları size Ajan Zeynep olarak söylemiyorum, şu an sadece bir hizmetçi kız konuşuyor!"
​Atlas Komiser'in küfür ettiğini anlayabiliyorduk.
​Atlas Komiser:
"1 hafta sonra arayacağım. Rapor yoksa Zeynep, o zaman hatırlatırım sana ben!"
​Ve telefon kapanmıştı yüzüme. Matcha Latte bana bakıyordu hayranlıkla. Atlas Amir'e kimse böyle cevap veremezdi, o karakolda en saygı duyulan ve korkulan kişiydi Atlas Amir.
​"Ayaz, Batuhan, hadi yallah odalarınıza! Dikkat çekmeyelim."
​Ayaz ve Batuhan çıkmışlardı odadan. Derya'ya bakıyordum, o da bana bakıyordu. Gözlerinde "Ben ne halt yedim?" vardı. Onun gözleri ise "Neden yaptın Zeyno yaa?" der gibiydi. Ve konuşmamak için yatağıma girip arkama dönerim. Derya üstelemeden yatağa uzanmıştı.
​🔪🔪🔪
​AYAZ'IN DİLİNDEN
​Zeynep hepimizden daha erkekti, taşşaklıydı! Ben yüzbaşı olmasam Atlas Amir'le asla böyle konuşamazdım. Atlas Komiser'in cezaları ağırdı. Bir askere irmik saydırmıştı, başında bir asker olduğu halde adama 3 kez irmiği saydırmıştı!
​Ve bahçeye çıkıp, bir yanımda Batuhan, sigara içiyordum. Batuhan içmiyordu. Sigaradan bir nefes çekerim.
​Batuhan:
"İlk defa bir operasyonda içimde pis bir his var. Bu pis his ne zaman gidecek? Sonunda biri ölürse dayanamam ki ben, size çok alıştm..."
​Ve göz ucuyla ona baktım:
"Kaderde ne varsa o cano. Ama ölmeyeceğiz, sonuna kadar gideceğiz. Bu durumu da halledeceğiz."
​Batuhan kısık sesle:
"İnşallah..."
​"Hadi uyumaya odalarımıza gidelim, sabah erken kalkacağız koçum."
​Batuhan ayrıldıktan sonra odama girmiştim. Yarın bizi ne beklediğini ben de bilmiyordum...

​Bölüm Sonu Aşklarım!
​Bölümü nasıl buldunuz? İnşallah istediğiniz gibi bir bölüm olmuştur. İlk kitabım olduğu için yazım dilim kötüyse lütfen kusura bakmayın.
​Sizce raporları ve verileri kim çalıyor?

​Aklınızda çiftler oluştu mu?

​Zeynep'in kabusları bize ne anlatmak istiyor?

​Zeynep'in annesine sizce ne oldu?
​Aşklarım, bebeklerim; inşallah keyfiniz yerindedir. Az olduğunu veya kısa olduğunu biliyorum, elimden geldikçe büyütmeye çalısıyoru