1 BÖLÜM SAKIN PES ETME

​BÖLÜM 1 - SAKIN PES ETME

​Başlıyoruz canlarım.
​Şarkı dinlemek isterseniz biraz neşeli bir şeyler seçtim. İlk bölümde sizi ağlatmak istemem. 🤍

​Sezen Aksu - Rakkas
​Cem Adrian - Kül

​Yıl 1998

​Diyarbakır'ın Bağlar ilçesinde gözlerimi açmıştım. Ekincik köyünde yaşıyorduk ve ailem, Diyarbakır'da oldukça tanınan Baranlı Aşireti'ne mensuptu.

O zamanlar Baranlı Aşireti'nin adı çevrede oldukça biliniyordu fakat ben, o ailenin istenmeyen kız çocuğuydum. İki abim vardı ve ben on altı yaşıma gelene kadar ailem, beni sevmediklerini defalarca dile getirmiş; hatta beni berdel karşılığında kuma yapacaklarını bile açıkça söylemişlerdi.

​On altı yaşıma bastığım gün ise babaannem Zelal odama geldi. Yüzündeki ifadesiz bakışlarla karşıma geçip, "Zeynep, törelerimize göre Karahanlı Aşireti'nin Boran Ağa'sıyla evleneceksin," dedi.

İsyan edemiyordum babannem Mardin'in en gaddar kişiydi

​O an beynimden vurulmuşa dönmüştüm. Boran Ağa elli beş yaşındaydı ve ben daha on altı yaşındaydım;

Çocuk evlilik yapmak istemiyordum o boran aga gerçekten utanmadan benimle evlenmeyi kabul etmişti. Gözlerimden yaşlar süzülürken dizlerimin üzerine çöktüm ve babaanneme yalvarmaya başladım:
​"Babaanne, yalvarırım... Kulun köpeğin olayım, beni o adama vermeyin!"

​Babaannem ise en ufak bir acıma belirtisi göstermeden yüzüme baktı.
​"Kız, lafın sözü olmaz burada."

​Gözyaşlarımın ardı arkası kesilmiyordu. Diz çökmüş hâlde ona yalvarmaya devam etsem de hiçbir şey değişmedi ve babaannem arkasını dönerek odadan çıktı.

Ardından kapının kilitlendiğini duydum. Annem yanımda olmadığı için kendimi daha da yalnız hissediyor, bu evde her geçen gün biraz daha aşağılanıyor ve değersiz olduğumu düşünüyordum. Babam denen kişi ise bu evliliğe çoktan razıydı.

​Kapıya yaslanmış bir şekilde ağlarken yaklaşık bir saat sonra kapının kilidi açıldı.

Başımı kaldırıp kapının önündeki gölgeye baktığımda karşımda Yusuf abimi gördüm

bana her zaman en çok destek olan, beni gerçekten insan yerine koyan tek kişiydi.

​Yusuf yanıma gelip dizlerinin üzerine çöktü.

​"Zeynep'im... Abicim, ağlama."
​Başımı kaldırıp ona baktım ve gözyaşlarımın arasından konuşmaya çalıştım:

​"Abi... Nasıl ağlamayayım?"
​Yusuf ellerimi tutup gözlerimin içine baktı:

​"Zeynep, ağlama. Seni buraya, bu iğrenç törelere asla yem etmeyeceğim. Bu gece camın altında seni bekliyor olacağım; sana biraz nakit para vereceğim ve buradan kaçmanı sağlayacağım. İzmir'e gideceksin, anlaştık mı bitanem?"

​O sözleri duyduğum anda abime sıkıca sarıldım. Bu yerde beni gerçekten anlayan ve insan yerine koyan tek kişi oydu. Başımı abimin omzuna yaslayıp ağlarken, bana yaptığı bu iyiliği asla unutmayacağımı biliyordum.

​Bir süre sonra sarılmamıza son veren Yusuf oldu; iki eliyle yüzümü kavrayıp gözlerimin içine baktı:
​"Sakın pes etme."

​O iki kelime beynime kazındı: Sakın pes etme.

​Ve o gece kaçtım. 2014 yılında Diyarbakır'dan kurtulmuştum.
​O gece bir şey öğrenmiştim: Asla erkeklere boyun eğmeyecektim. Kendi ayaklarımın üzerinde duracak, kadın başıma başarılı olacak ve çocukluğumdan beri kurduğum hayalin peşinden gidecektim.
​MİT ajanı olacaktım. Başaracaktım.

​Zeynep Baranlı

Çiz üstünü

Zeynep Ayça Yılmaz

​22 Şubat 2023
​Ve bugün, MİT Akademisi'nden başarıyla mezun olmuştum. Üstelik okulumu birincilikle bitirmiştim

ve bu benim için tarifsiz bir gururdu. Ağlamamak için dişlerimi sıkıyor, çevremdeki herkes ailesiyle sarılırken tek başıma dimdik durmaya çalışıyordum

. Çünkü o gün yanımda kimse yoktu; ailemden tek bir kişi bile gelmemişti. Herkes bana düşman gibi bakıyordu ama umurumda değildi, belli etmeyecektim.

​Tam o sırada hocam olan Kerem Amir yanıma geldi. 55 yaşındaki amirim, bu mesleğe ilk girdiğim günden beri bana hep yardımcı olmuştu.

Dikkatlice yüzüme bakarak sordu:
​"Kızım, ailen gelmedi mi?"

​O an kelimeler boğazıma düğümlendi. Zoraki bir gülümsemeyle ona bakıp başımı hafifçe eğdim.
​"Amirim... Ailem yok."

​Kerem Amir bu sözleri duyunca üzgün gözlerle bana baktı. Ardından elini omzuma koyup sakin bir sesle konuştu:

​"Senin ailen var. Annen de baban da benim artık."

​Ve bana sarıldı. O an tuttuğum gözyaşlarımdan biri yanağımdan süzüldü. Bu dünyada bana gerçekten güvenen yalnızca iki kişi olmuştu: Birincisi abim, ikincisi ise Kerem Amir'di.

​Günümüz - 29 Ekim 2027
​Mesleğimi elime alalı dört yıl olmuştu ve görevlerimde oldukça başarılıydım.

Amirlerimin gözünde gözde ajanlardan biri hâline gelmiştim fakat buna rağmen içime kapanıktım. Kerem Amir her fırsatta bana kızıyor, biraz sosyalleşmem gerektiğini söylüyordu ama ben bunu bir türlü başaramıyordum.

​O sabah gözlerimi açtığımda alarm 06.30'u gösteriyordu. İşe gitmeme daha bir saat vardı. Yatağımdan kalkıp banyoya doğru yürüdüm; ışığı açtıktan sonra dağınık saçlarımı sıkı bir topuz yaptım. Elimi yüzümü yıkayıp nemlendiricimi sürdükten sonra banyonun ışığını kapatıp sallana sallana çıktım.

​Mutfağa geçip kendime bir tost hazırladım ve tost makinesine koydum. Tostun pişmesini beklerken üzerime siyah bir pantolon ile mavi bir gömlek giydim, beyaz çoraplarımı geçirdim.

Son dokunuş olarak parfümümü sıkıp arabanın anahtarlarını aldım. Tostumu da yanıma alarak evden çıktım.

​Arabama doğru yürürken telefonuma gelen bildirimlere göz atıyordum. Atlas Amir'den gelen mesaja baktığımda bir konum gönderdiğini ve yirmi dakika içerisinde orada olmamı istediğini gördüm. Hızlıca arabama binip konumu açtım ve yola koyuldum.

​20 dakika sonra...
​Gönderilen konuma ulaştığımda buranın bir karakol olduğunu fark ettim. İlk defa farklı bir karakola çağrılmıştım

.İçeri girdiğimde Atlas Amir'i elinde çayıyla kapıya yaslanmış, beni beklerken gördüm. Atlas Amir otuz üç yaşındaydı ve boyu iki metreden uzundu. Ben 1.77 olmama rağmen ona bakarken kafamı kaldırmak zorunda kalıyordum. Ayrıca oldukça kaslı bir yapısı vardı.

​Yanına gidip saygılı bir şekilde durdum.
​"Merhaba amirim, beni çağırmışsınız."
​Atlas Amir: "Evet Zeynep, toplantı odasına. Hemen."

​Hızlıca toplantı odasına girdim. İçeride üç kişi oturuyordu; iki erkek ve bir kız. Benim için ayrılan boş yere otururken arkamdan Atlas Amir de içeri girdi ve konuşmaya başladı:
​"Gençler, sizi buraya çağırmamın sebebi bir mafya lideri. Ama asla bildiğimiz mafyalara benzemiyor. Yüzünü bugüne kadar kimse görmedi, yüzünde sürekli bir maske var ve lakabı Kanlı Kral. Çoğu kişi ondan korkuyor çünkü gücü tahmin ettiğimizden çok daha büyük. Bugüne kadar gönderdiğimiz bütün ajanlarımız öldü ama biz bu işi bitirene kadar uğraşacağız, anlaştık mı? Bu görevi sadece size verebilirim; şu anda en güvendiğim adamlarım sizlersiniz. Yüzümü kara çıkarmayın"

.
​Odadaki sessizlik giderek
ağırlaşıyordu.

​Atlas Amir devam etti: "Bu adam en güçlü mafya. Liderlerine bile diz çöktürmüş biri, durumu öyle düşünün. Biz de son çare olarak elimizdeki en güçlü kişileri sahaya süreceğiz. Onlar da sizsiniz. Bakın, bu çocuk oyuncağı değil. Korkan şimdi çıksın. Beş saniye veriyorum."

​Sesi sert ve oldukça kalındı. Fakat hiç kimse yerinden kıpırdamadı; hepimiz dimdik bir şekilde Atlas Amir'e bakıyorduk. Beş saniyenin sonunda yüzünde memnun bir gülümseme oluştu.

​"Aferin."

​Ardından bana döndü:
​"Şimdi Zeynep, sen direkt mafyanın içine sızacaksın. Hizmetçi olarak çalışacak ve bize bilgi vereceksin. Yirmi iki yaşında, lise okumamış bir hizmetçi rolü yapacaksın. Sana özel bir telefon vereceğim, bana oradan rapor vereceksin. Anlaştık mı?"

​Başımı olumlu anlamda salladım. Bu görev, mesleğim için büyük bir dönüm noktası olacaktı.

​Atlas Amir diğerlerine döndüğünde ilk defa gördüğüm üç ajan arkadaşımı daha dikkatli inceleme fırsatı buldum

. Erkeklerden biri esmerdi; Atlas Amir'den kısa ama iri cüsseliydi. Boynundaki künyeden onun bir asker olduğunu anlamıştım. Diğer erkek ise turuncu saçlı ve mavi gözlüydü; yüzü bebek gibiydi ve diğer adamdan biraz daha kısaydı. Sarışın olan kızın ise yeşil gözleri vardı ve oldukça güzeldi. Boyu benden biraz kısaydı, tahminimce 1.75 civarındaydı.
​Atlas Amir esmer adama döndü:
​"Sen Ayaz Karan. Mafyanın yanında koruma rolü yapacaksın. Ben senin yerine özgeçmişini gönderdim, kabul edildin."

​Ayaz hiçbir şey söylemeden başını salladı.

​Atlas bu kez turuncu saçlı adama döndü:

​"Sen ise bahçıvan olacaksın, Batuhan. Tatlı bir yüzün var, seni koruma yapamazdık. O yüzden bahçıvansın."
​Ardından sarışın kıza döndü:
​"Derya, sen de Zeynep gibi hizmetçi rolü yapacaksın. Sıkıştığınız anda birbirinize destek olacaksınız. Gençler, şimdi diyeceklerimi iyi dinleyin: Hepinizin belgelerini sahte deneyimlerle doldurdum. Örneğin Batuhan'ı İngiltere'de bir kraliyet bahçıvanı gibi gösterdim. Ayaz'ı eskiden elit mekânlarda çalışan güçlü bir koruma; Zeynep ve Derya'yı ise lüks yerlerde hizmetçilik yapmış deneyimli elemanlar olarak yazdım."
​Atlas Amir hepimize özel telefonları uzattı, biz de aldık. Hepimiz şaşkın bir şekilde birbirimize baktık. Atlas Amir bizi birbirimizi tanımamız için odada yalnız bırakıp çıktı
.
​Bir süre kimse konuşmadı. En sonunda sarışın kız sessizliği bozdu:
​Derya: "Ayyy, hepiniz ne öyle suskun suskun oturuyorsunuz? Tanışalım sonuçta. Ölümüne bir operasyona gidiyoruz, sizi tanımak istiyorum bebişler!"

​Ona gülümseyerek baktım: "Hepiniz ajan mısınız?"

​Derya hemen anlatmaya başladı: "Ben havuç kafayla aynı yerde polislik yaptım. Polis Akademisi'ni birincilikle bitirdim. Turuncu kafa yani Batuhan ise Polis Akademisi'ni üçüncülükle bitirdi. Yani çok zeki ve akıllıyım, biliyorum tabii!"

​Derya neşeli, biraz egoist ama çok komik birine benziyordu. Batuhan'ın ardından Ayaz konuştu:

​Ayaz: "Ben askerim. Kara Harp Okulu'nu ikincilikle bitirdim. Yüzbaşıyım ve üç büyük operasyon tamamladım." Sesi oldukça sertti.
​Derya ona bakıp gülümsedi: "Hmm, sıra sende Zeynep. Canım, tanıt bakalım kendini."

​"Ben Zeynep. MİT ajanıyım, akademi birincisiyim. Dört yıldır sahadayım ve... Evet, bu operasyon uğruna üç arkadaşımı kaybettim."

​Bunu duyunca Derya'nın merakı arttı, dikkatle yüzüme baktı: "Nasıl yani, açıklar mısın?"

​Ona dönüp devam ettim: "Henüz ikinci yılımdı. Benden deneyimli bir ablayla arkadaş olmuştum. Bir gün habersizce ortadan kayboldu, ona ulaşmak için her şeyi yaptım. Bir ay sonra elektrik çarpması sonucu öldüğü söylendi. O gün yanındaki iki kişiyle birlikte gitmişti ama sadece ablanın cesedi bulundu. Kanlı Kral işini o kadar kusursuz yapmıştı ki herkes elektrik çarpması süsüne inandı."

​Derya hırsla atıldı: "Bu adamı biz çökerteceğiz! Başaracağız ve o ablanın intikamını alacağız!"
​Gülümseyerek Derya'ya baktım. Bir kolunu Batuhan'ın boynuna dolamış, diğer eliyle kıvırcık saçlarını karıştırıyordu. Ayaz ise düşünceli bir şekilde oturuyor, neredeyse hiç konuşmuyordu.

​Bir süre sonra Derya yeniden lafa girdi: "Grubumuzun bir adı olsun, ne dersiniz?"

​"Mantıklı," dedim. "Artık bir grubuz. Grup adı... Çılgın Seksi Ajanlar nasıl? Fikri olan varsa konuşsun."
​Batuhan söze dahil oldu: "Hmm, Zeynep'e katılıyorum. Bence de Çılgın Seksi Ajanlar! Ben kabulüm."
​Hepimiz gülmeye başladık ve bu ismi kabul ettik. Ancak yüzlerde hafif bir tereddüt de vardı. Ortamı yumuşatmak için
:
​"Evet arkadaşlar, yarın ölümüne bir savaşa gidiyoruz. Bence eğlenceli geçecek ya!" dedim.

​Ayaz gözlerini devirdi: "Zeynep, saçmalama. Ölümüne gidiyoruz, bunun neresi eğlenceli olacak? Eğlenceye gitmiyoruz, sonunda hepimiz ölebiliriz."

​Derya gözlerini devirerek Ayaz'a baktı: "Ayyy, ne kastın Ayaz! Biliyoruz herhalde, kız bize moral veriyor. Biraz düşünceli ol, empatik yaklaş ya! Ayaz Bey, ölümüne gittiğimizi bilmiyor muyuz sanıyorsun? Zeynep sadece ortamı sakinleştirmek istedi."
​Ayaz sinirle Derya'ya yaklaştı:
"Salaklarla aynı gruptayım."

​Derya hiç geri adım atmadı: "Bir kere salak sen oluyorsun! Karşında okullarını birincilikle bitirmiş iki kadın var. Kudurma beybii!"
​Ayaz sinirle kapıyı vurup odadan çıktı. Batuhan ve Derya hemen yanıma gelip kollarıma girdiler.
​Derya neşeyle: "Ayyy, yeni bir kafe açılmış. Gidelim bence, ne dersiniz?"
​Ona dönüp gülümsedim: "Bu fikre hayır diyemeyeceğimi herkes bilir. Tam bir kahve bağımlısıyım..."

​Üçümüz gülerek toplantı odasından çıktık. Onları şimdiden çok sevmiştim; sanki yıllardır tanışıyormuşuz gibi bir aile havası vardı. Derya numaralarımızı aldı, arabaya doğru yürürken telefonuma bir bildirim geldi:

​"Çılgın Seksi Ajanlar grubuna eklendiniz."

​Gülerek ekrana baktım.

​Ayaz'ın Anlatımından

​O üç kişiyi odada bırakıp çıkmıştım. Benim bir timim vardı. Timimi bırakmak acı vericiydi çünkü onlar benim ailemdi. Fakat yarbay gitmemi istemişti; şu anlık en tecrübeli komutan bendim ve bu yüzden timimi başka bir komutana devretmek zorundaydım.

​Arabama binip askeriyeye doğru yola çıktım. Ne zaman döneceğim, hatta dönüp dönemeyeceğim bile belli değildi.

​Karargâha varıp içeri girdiğimde Kurşun Timi'ni gördüm. İki kız, beş erkek... Toplam yedi kişiydik. Beni görünce hepsi ayağa kalktı. Selim başta olmak üzere birkaç asker yanıma koştu. Selim'in gözleri dolmuştu:

​"Komutanım! Bizi bırakacağınızı duyduk. Atanıyormuşsunuz, yarbay öyle dedi. Gitmeyin, kulunuz köpeğiniz olayım lütfen komutanım!"
​Selim'i sakinleştirmek için omzunu tuttum: "Selim, koçum, dur. Evet, tima başka bir komutan gelecek. Ben atandım, gitmeyi kendim istedim."
​Bunu söylediğim anda Selim ve diğer askerler bana sarıldı

. Hepsine tek tek sarıldım, birkaç saniye boyunca kimseden ses çıkmadı. Sonunda geri çekilip yüzlerine baktım:

​"Sakın ben gittim diye disiplini bozmayın. Sık sık gelmeye çalışacağım. Artık gitmem lazım."
​Hepsiyle son kez vedalaşıp odadan hızlıca çıktım. Gözümden bir damla yaş süzüldü. Onlar benim ailemdi. Son kez arkama baktım... Gerçeği söylemem yasaktı, sadece tayinimin çıktığını sanıyorlardı. Askeriyede sert davranmıştım ama şimdi içim sızlıyordu. Sabah yeni gruptakilere sert çıkıştığım için de biraz pişmandım.

​Zeynep'in Anlatımından

​Derya, Batuhan ve ben kafede oturuyorduk. Derya iced americano, Batuhan çilekli matcha latte, ben ise iced latte içiyordum. Kısa sürede bayağı kaynaşmıştık.

​Derya heyecanla bardağını masaya bırakırken aniden kahvesi Batuhan'ın üzerine döküldü. Derya o kadar heyecanlıydı ki fark etmemişti bile. Batuhan sinirle üzerindeki lekeye baktı.

​Derya: "Evet! Yarın bomba gün, olayyy! Ayyy, aşırı heyecanlıyım!"
​Gülümseyerek ona baktım: "Sakin ol kız! Halledeceğiz, değil mi Batu?"
​Batuhan sakince matchasından bir yudum alıp dökülen yere baktı, sonra kafasını kaldırdı: "Ayyy kız, ne olacak? Alt tarafı ölürüz!"

​Bir an birbirimize baktık, ardından üçümüz birden kahkahayı bastık. Yarın neyle karşılaşacağımızı bilmiyorduk ama artık yalnız değildik. Çılgın Seksi Ajanlar olarak ilk görevimize hazırdık.

​Kafeden sonra Derya ve Batuhan aileleriyle vedalaşmak üzere ayrıldılar. Bense öylece kalakaldım... Benim vedalaşacak bir ailem bile yoktu.

​Arabama bindiğimde telefonumu çıkarıp Kerem Amir'e yazdım. Kerem Amir bir ay önce 60 yaşında emekli olmuştu.

​Zeynep: "Aloooo, Kerem Amirim?"
Kerem Amir 🩵: "Efendim kızım?"
Zeynep: "Müsait misiniz amirim?"
Kerem Amir 🩵: "Senin için her zaman müsaitim kızım, ne zaman meşgul oldum ki?"
Zeynep: "Geliyorum o zaman!"
Kerem Amir 🩵: "Tamam, gel bekliyorum."

​On dakika sonra evinin önündeydim. Kerem Amir bahçede oturmuş, elinde çayla manzarayı izliyordu. Gülümseyerek yanına gittim.

​"Kerem Amirim, nasılsınız?"

"İyiyim evlat, sen nasılsın?"

"İyiyim ben de... Bugün sizinle helalleşmeye geldim."
​Kerem Amir'in yüzü düştü: "Neden evlat?"

​"Daha önce hiç helalleşmedik amirim. Sonuçta ajanım; bir operasyona gidip dönememek var. O yüzden helallik almak istedim."

​Kerem Amir şüpheyle yüzüme baktı, sonra bana sıkıca sarıldı.
"Helal olsun kuzuma..."

​Bir saat kadar yanında kaldım. Saat 20.30'u gösterdiğinde kalktım. Arabama yürürken son kez ona el salladım. Kalbim sıkışıyordu; ona böyle veda etmek istemezdim ama bu görevden dönüp dönemeyeceğim meçhuldü.

​Eve varıp içeri girdiğimde sessizlik ve karanlık beni karşıladı. Işıkları açıp odama geçtim ve eşyalarımı hazırlamaya başladım. Artık Kanlı Kral denen adamın malikanesinde kalacaktık; çünkü duyduğuma göre hizmetçilerin oradan çıkması yasaktı. Çok saçmaydı ama görev icabı katlanacaktık.

​Kıyafetlerimi topladıktan sonra kablolu kulaklığımı taktım; kablolu kulaklık kullanmayı çok seviyordum, asla vazgeçmezdim. Kulağımda Sezen Aksu'dan Rakkas çalıyordu. Banyoda üzerimi değiştirip odama geçtim. Kendimi yatağa bıraktığımda gözlerim şarkının ritmiyle kapandı..

​Ertesi Sabah...

​İğrenç bir alarm sesiyle gözlerimi açtım. Telefona vurarak alarmı susturdum. Saçlarım dağılmıştı, adeta korku filminden fırlamış gibiydim. Banyodaki ışığı açınca aynada kendimi görüp önce korktum, sonra kendi hâlime güldüm.

​Saçlarımı sıkı bir topuz yapıp elimi yüzümü yıkadım. Cildim kuru olduğu için nemlendiricimi sürdüm. Mutfağa geçip klasik tostumu yaptım. Valizimi arabamın bagajına yerleştirdim; topuklu ayakkabılarımı yanıma alamamak içimi acıtıyordu çünkü hizmetçilik yaparken giyemeyecektim.

​Üzerime beyaz bir crop, mavi bir gömlek ve siyah pantolon giydim. Tostumu kapıp evden çıktım.

​Derya'nın Anlatımından

​Güne berbat bir alarm sesiyle başladım, saat 06.00'ya geliyordu. Hazırlanmam iki saatimi alıyordu zaten! Kalkar kalkmaz yüzüme maskemi yaptım, saçlarıma fön çekmeye başladım. Belime kadar gelen sarı saçlarımla uğraşmaktan ellerim uyuşmuştu.

​Altıma pembe kısa bir tayt, üzerine beyaz taşlı bir tişört ve taşlı pembe şapkamı giydim. Tüm ajanlara göre fazla süslüydüm biliyorum ama ben bu ışıltılı hayatı seviyordum!

​Maskemi çıkarıp bakım rutinimi tamamladıktan sonra saat 07.30 olmuştu

. Beni evden alması için Zeynep'e yazdım, evi yakın olduğu için kabul etti. Pembe topuklularımı giyip kapıda beklemeye başladım. Maalesef koca gardırobumdan sadece tek bir valiz alabilmiştim; hizmetçi kıyafetlerini oradan vereceklerdi. Atlas Komutan'ın verdiği gizli telefonu da çantama attım.

​Zeynep'in arabasını görünce havadan öpücük attım: "Merhaba kuzummm!"
Zeynep: "Merhaba canım."

"Let's gooo! Gidiyoruz bakalım..."

"Heyecanlı mısın?"

"Aslında o kadar değilim."

"Kombinin aşırı güzel bu arada!"

Ona tekrar öpücük attım.

​Zeynep'in Anlatımından

​Derya'yı aldıktan sonra buluşma noktasına gittik. Batuhan ve Ayaz bizi bekliyorlardı. Arabayı Batuhan'ın aracının yanına park ettim. İkisi bir şeyler konuşuyordu.

​Biz arabadan inince Ayaz, Derya'nın pembe kombinini görünce boş bakışlarla onu süzdü.

​"Hazır mısınız gençler?" diye sordum.
Batuhan neşeyle: "Evet! Let's gooo, gidiyoruz yes be!"

Derya, Batuhan'a bakıp gülerken Ayaz'la ikisi aynı anda fısıldadı: "Vallahi bu çocuk salak!"
​Batuhan'la ben kahkaha atarken onlar bize göz devirdi. Sonra ciddileştim; artık böyle cıvık olamazdık. Ayaz'a döndüm:

​"Ayaz, bizi ne kadar sevmesen de lütfen dikkatli ol. Bak, biz bu yolda 3 arkadaşımızı kaybettik. Sizi de kaybetmek istemiyorum, lütfen."
​Derya bana sarıldı, Ayaz'ın sert bakışları yumuşadı: "Söz, dikkatli olacağım."

​Batuhan'a döndüm, ne demek istediğimi anladı. Dördümüz birbirimize sıkıca sarıldık ve hep bir ağızdan bağırdık: "Çılgın Seksi Ajanlar!"

​Gülüştükten sonra ilk olarak ben malikaneye doğru yola çıktım.
​Malikanenin etrafı etten bir duvar gibi korumalarla sarılmıştı. Yavaş adımlarla içeri girdim. Korumalar beni tanıyordu çünkü Atlas Komutan fotoğraflarımızı Kanlı Kral'ın asistanına çoktan iletmişti.
​Ev devasaydı

İstanbul'un en büyük malikanelerinden biriydi ve 3 katlıydı. Girişteki çift taraflı ay şeklindeki ahşap merdivenler üst kata uzanıyordu. L koltuklar, kahve tonlarında kanapeler, devasa bir TV ve özel yapım tablolar vardı. Etrafı incelememe fırsat kalmadan başhizmetçi karşıma dikildi. Yaka kartında Burçe yazıyordu.
​Burçe Hanım soğuk bir sesle: "Aşağı kata indiğinde birinci kapı senin odan. Üstünü değiştir ve hızlıca buraya gel!" dedi. Konuşmama bile izin vermemişti. İtaatkar görünmek için başımı sallayıp aşağı indim; ilk günden şüphe çekmek istemiyordum

​Derya'nın Anlatımından

​Zeynep gideli 20 dakika olmuştu, sıra Batuhan'daydı. Ayaz gıcıyla arabada yalnız kalmıştık. Batuhan'a sıkıca sarıldım; ondan bir yaş büyük olduğum için ablası gibi hissediyordum.

​"Bak, başına bir şey gelirse bahçedeki çim kazıma aletiyle seni kovalarım bebeğim, anladın mı? Dikkatli ol matcha lattem!"

​Batuhan güldü:

Anladık ya tamam, dikkatli olacağız. Görüşürüz Ayaz abi, görüşürüz Derya abla!"
​Batuhan inince arabaya derin bir sessizlik çöktü. Ayaz sırıtarak bana baktı. Koruma takım elbisesini çoktan giymişti.

​Ayaz: "Pembe kıyafetin yakıyor prenses. Taşlı şeyler olmazsa ne yapacaksın acaba?"

"Sana ne? Ben böyle seviyorum, bana bulaşma gıcık herif!"

"Sana bulaşmak zevkli ama..."
"Sen dün bana kızmıyor muydun? Şimdi ne oldu? Kişilik bozukluğu var sende mendebur!"

​Sinirle arabadan inip kapıyı yüzüne çarptım. Arkamdan kahkaha atıyordu.

Valizimi alıp malikaneye doğru yürüdüm. Saçlarımı düzeltip gözlüğümü taktım. Korumaların bana güldüğünü görünce sert bir bakış fırlattım, hepsi susup önüne döndü.
​İçeri girdiğimde Zeynep'i aradım ama yoktu. Başhizmetçi Burçe bana doğru geldi:

​"Sen yeni hizmetçi; aşağı in, 1. oda senin. 10 dakika içinde üstünü değiştirip buraya gel!"

​Kadının tavrı aşırı sinir bozucuydu. Normalde olsa saçını başını yolardım ama rolüme sadık kalıp aşağı indim. Odaya girdiğimde Zeynep üzerini giyiniyordu. Valizi bırakıp hemen sarıldım:

​"Kızım neredesin, gözlerim seni aradı!"

Zeynep: "Ayy, hizmetçi kadının teki konuşmama bile izin vermeden yukarı yolladı. Hadi sen de giyin."
"Bu Burçe denen kadın aşırı gıcık!"
Zeynep: "Evet ya, benim de hiç hoşuma gitmedi. Elimde olsa boğarım!"

"Operasyon biter bitmez boğacağız o kadını zaten beybii!"

​Hizmetçi kıyafetlerimizi giyip salona çıktık. Toplam 13 hizmetçi sıraya dizilmişti. Burçe bize bağırdı:
​"Siz ikiniz! Ne dikiliyorsunuz orada, sıraya geçin!"

​Sıraya girdiğimizde Burçe kuralları sıralamaya başladı:
​Birinci Kural: Sakın Kanlı Kral'ın özel odasına izinsiz girmeyin. Görevlendirilmediyseniz hayatınız tehlikeye girer.

​İkinci Kural: Tamamen itaatkar olacaksınız.
​Üçüncü Kural: Saygı en önemlisi.
​Dördüncü Kural: Kanlı Kral'ı gördüğünüz an kafanızı yere eğeceksiniz.

​Beşinci Kural: Her katta 5 çalışan bulunur ve hiç kimse kendi katından dışarı çıkamaz.

​Burçe bize dönüp: "Siz yeni gelenler... Zeynep sen 3. kattasın, Derya sen 2. kattasın!" dedi.

​Zeynep'le göz göze geldik, bana bakıp gülümsedi. Burçe bunu fark edip bağırdı: "Zeynep, hızlı ol! Katına çık!"
​Zeynep'in Anlatımından
​Hızlıca 3. kata çıktım. Kat

hizmetçilerinden biri yanıma geldi:
​"Merhaba, ben Eliz."

"Merhaba, ben de Zeynep."
Eliz anlatmaya başladı: "Bak, bu katta 7 oda var. Biri patronun özel odası, girmek kesinlikle yasak. Biri patronun özel banyosu, çok titizdir kimseyi sokmaz. Biri çalışma odası, biri silah odası, biri işkence odası (hangisi bilmiyoruz çünkü giren çıkmıyor) ve son oda da patronun evcil hayvanlarının odası."

​Evcil hayvan derken kuş, kedi ya da en fazla köpek kastettiğini sanıyordum...

​Eliz: "Sen evcil hayvan odası, patronun yatak odası ve banyonun temizliğinden sorumlusun. Diğer odalara asla girme."

"Teşekkür ederim, hemen başlıyorum."

​İlk olarak patronun yatak odasına girdim. Kapıyı arkamdan kapattım. Odanın mimarisi siyah ve dore (altın) tonlarındaydı. Yatak devasaydı; rahat 7 kişi sığardı. Yatağın üzerindeki duvarda Kanlı Kral'ın yeşil-siyah yılan desenli maskesinin dev bir tablosu asılıydı.

​Bu adam; kumarhaneleri, adaları, onlarca lüks spor arabası (Ferrari, Lamborghini...), İtalya ve Rusya'da malikaneleri vardı. Atlas Amir'in gizli dosyalarından okumuştum bunları.
​Yatağın yanındaki komodini karıştırmaya başladım

. İlk çekmecede bir silah, ikincisinde ise şifreli bir kasa vardı. Kasanın fotoğrafını çekip gruba attım. Şifreyi deneyeceğim sırada kapı aniden açıldı!

​Gelen Burçe'ydi.

"Ne yapıyorsun sen orada?"

"Hiç... Sadece toz alıyordum."

"Bezin nerede peki
?"
​Cebimdeki kulak çöpünü çıkarıp gösterdim: "İnce detayların tozunu kulak çöpüyle alıyordum Burçe Hanım."
​Burçe şüpheyle baktı: "Gözüm üzerinde, dikkat et."

"Neden böyle davranıyorsunuz?

Geldiğimden beri bana terssiniz, hepimiz çalışanız burada."

"O dilini koparmamı istemiyorsan haddini bil! Benimle kendini bir tutma!"

"Korksaydım burada çalışmazdım. Yaşınıza saygımdan susuyorum, beni zorlamayın."

​Burçe sinirden kıpkırmızı kesilip odadan çıktı. Telefonuma bildirim geldi:

​Derya: Omaygattt Zeynep! Şifreyi buldun mu?

Zeynep: İçeri aniden Burçe cadısı girdi, az kalsın yakalanıyordum!
Derya: Kızım dikkat et, o kadın tam bir şeytan!

Ayaz: Bu siktiğimin adamları robot gibi dolanıyor etrafta.

Derya: Senden bir farkları yok Ayaz, sen de duygusuzsun
.
​Tartışacaklarını bildiğim için telefonu kapatıp temizliğe devam ettim. Odadaki vazoların içine, tabloların arkasına, halının ve kanepenin altına kadar her yere baktım ama ipucu yoktu.

​O sırada başka bir hizmetçi içeri girdi: "Hey kız! Hızlı ol, daha hayvanların yemini vereceksin. Böyle yavaş olursan iki güne kovulursun!"

"Patron nerede biliyor musun?" diye sordum.

"Şu an Rusya'da. Bu akşam veya yarın döner."

​Odayı bitirip hayvanların odasına doğru yürüdüm. Yorgunluktan bitmiş durumdaydım. İpucu bulma umuduyla kapıyı açıp içeri adım attığımda gözlerim dehşetle açıldı:
​Kocaman bir kafesin içinde bir KAPLAN duruyordu!

Yanındaki devasa fanusta ise dev gibi bir YILAN vardı!

Bedenim donakaldı.
​Kaplana doğru yaklaştım. Hayvan beni yiyecek gibi bakıyordu.
"Merhaba... Ama siz beni yersiniz, benim etim ne butum ne ki? Ben zararsızım kaplan beycim..."

​Buzdolabındaki eti alıp titreyen ellerimle kafese yaklaştım. Kaplan aniden hareket edince korkudan eti kafasından aşağı fırlattım! "Özür dilerim!" diye bağırdım.

Bir kaplandan özür diliyordum...
​Sıra yılana gelmişti. Fanusun yanındaki fare leşini görünce midem bulandı. Yılan kafasını yukarı kaldırınca panikleyip farenin kapağıyla yılanın kafasına vurdum! Yılan bayıldı...

​"Yılan kardeş, yemin ederim bilerek olmadı! Ben hayvanlardan korkarım, özür dilerim!" Şizofren gibi hayvanlarla konuşuyordum, kafayı yemek üzereydim!

​Işığı kapatıp odadan kaçar gibi çıktım. Yine hiçbir bilgi edenememiş, boşu boşuna yorulmuştum.

​Son olarak banyoyu temizlemek için elime kirli su kovasını aldım. Tam banyoya adım atacakken ayağım kaydı ve büyük bir gürültüyle kalçamın üzerine yere çakıldım! Kovadaki tüm kirli su yüzüme ve kıyafetlerime döküldü.
​"Aaaaa!" diye bir inilti kaçtı ağzımdan.

​Acıyla fayansa vurdum. Kesin o yılanın bedduası tutmuştu! 10 dakika yerde öylece yattıktan sonra üstümü başımı sildim, banyoyu pırıl pırıl yapıp temizliği bitirdim.
​Tam banyonun kapısından dışarı adımımı atacaktım ki...
​PAT!

​İri yapılı, sert bir bedene çarptım. Geriye doğru sendeledim.
​Başımı kaldırdığımda ise karşımdaki kişiyi gördüm... Ve olduğum yerde donup kaldım.

​Editörden Notlar ve Okuyucu Soruları 🤍
​Hellooo canlarımmmmmm!
​Bu benim ilk kitabım, inşallah çok seversiniz! Sizin için saatlerce uğraşarak bu bölümü hazırladım. İlk bölümler biraz tanıtım ağırlıklı olduğu için böyle tatlı bir yerde bitti!
​Şimdi soralım bakalım:
​Zeynep'in kapıdan çıkarken çarptığı devasa cüsseli kişi kim?

​Kanlı Kral bu 4 ajanı nasıl bu kadar kolay işe aldı? Gerçek kimliklerini bi
Lliyor olabilir mi

​Zeynep'in geçmişteki ailesi ve kayıp abisi hakkında ne düşünüyorsunuz?

​Kanlı Kral'ın asıl planı ne?

​Sormak istediğiniz tüm soruları yorumlarda sorabilirsiniz bebeklerim! Hepinizi çok seviyorum, bir sonraki bölümde görüşmek üzere! 🤍

Ver merak ettiğiniz