2. BÖLÜM

Selamlar canlarım hepiniz hoş geldiniz.

🖤🩸⌛️

Kabus.
Kabus.
Kabus.

Gözlerimi korkuyla açıp yatakta oturur pozisyona geldiğimde neredeyse ağlayacaktım.

Kabus görmüştüm.

Dün gece yaşadıklarım ve kabus.

Titreyen ellerimi saçlarıma götürdüğüm de gözlerim odamdaki balkon camına kaydı.

Sabahın ilk ışıklarıydı ve büyük ihtimalle tek tatil günümde çok erken bir saatte uyanmıştım.

Yanı başımda duran komodinime baktığımda üzerinde duran bilgisayarı gördüm fakat telefonum yoktu.

Doğru ya, gece korkuyla yatağın en uç köşesine fırlatmıştım. Telefonumu açıp bakmak istemiyordum.

Korkuyordum.

Kafamı yavaşça yatağın köşesine çevirdiğimde telefonumu gördüm.

Dün gece yaşadıklarım gerçek değildi, sadece o da büyük bir kabustu.

Yataktan hafifçe doğrulup telefonuma doğru uzandım ve telefonumu alıp yeniden eski pozisyonuma döndüm.

Açıp açmamak arasında kalmıştım.

Telefonumu açıp saate baktığımda saatin henüz yedi bile olmadığını gördüm. Kilidimi açıp whatsApp'a girdiğimde tüm bedenim titriyordu.

O mesaj hâlâ oradaydı.
Gerçek olduğuna inanmadığım mesaj gözlerimin önündeydi.

Ne yapacağımı bilmiyordum. Cevap vermemek için direniyordum ama bu çok zordu.

Ekrana transa girmiş gibi baktığım sırada bilinmeyen numaradan yeni bir mesaj geldi.

Ondan mesaj geldi...
Yine...

567***: Günaydın İris.

567***: Bu saatte uyanacağını düşünmemiştim, beni araştırmaya devam mı edeceksin?

Üst üste iki mesaj.

Son mesajına hayır yazmak istedim ama hiç bir şey yapamıyordum.

Ekrana donmuş gibi bakıyor ve deli gibi atan kalbimin sesini dinliyordum.

Ve ekranıma yeni bir mesaj daha düştü.

567***: Görüyorsun ama cevap vermiyorsun İris. Bu beni oldukça üzüyor.

Dudaklarımdan büyük bir çığlık kaçtığında telefonumu yatağımın üstüne indirdim.

Başım ağrımaya başlamıştı.

Ayağa kalkıp telefonumu geride bıraktım ve odamda bulunan lavaboya girdim.

Bir süre sonra tekrar çıktığımda titriyordum. Ya ölürsem? Ya ailem bir anda bana ulaşamazsa?

Ne olacaktı bana?

Odama girdiğimde gözlerim perdelerime takılmıştı.

Ya o veya onlar beni izliyorsa?

Bu soru kafamın içinde yer aldığı dakika koşar adımlarla cama doğru ilerledim.

Perdelerimi tek tek çektiğimde odamdan çıkıp her yerin perdelerini tek tek kapatmaya başladım.

Dakikalar içinde ev karanlık denecek hale gelmişti. Tek ışık perdelerin arasından sızan loş güneş ışığıydı.

Mutfağa girip birkaç şey atıştırmıştım. Yemek yiyecek durumda değildim.

Salona geçip kendimi L şeklinde koltuğumun üzerine attım.

Dayanamayıp telefonumu almıştım ama açacak kadar cesaretli değildim. O proje odevini veren, planlayan herkesi dövmek istiyordum.

Peki ona cevap verebilecek miydim?

Ya da ne zaman cevap verecektim?

Hiç bir zaman cevap vermemem gerekiyordu ama o da durmuyordu.

Araştırdığım kişi Yaman Pars Karayel'di. Suçlu kişileri öldürmesiyle bilinirdi fakat kendiside suçlu değil miydi?

Bazı insanlar ona hak veriyor, bazıları ise tepki gösteriyordu.

Ben ise sadece onun beni öldürmemesi için dua ediyordum.

İç ses: O sadece suçlu kişileri öldürüyordu yalnız. Sende suçlu değilsin."

İç sesim haklı gibi konuşuyordu.

İç ses: Haklıyım.

İç sesine göz deviren tek insan falandım herhalde.

Telefonumu elime aldığımda ondan gelen bir mesajla daha karşılaştım.

Hemen mesajına baktığımda gözlerim sonuna kadar açıldı.

567***: Perdelerini kapatmışsın.

567***: Güneş ışığı sağlıklıdır yalnız, bence perdelerini geri açmalısın.

Evimi izliyordu.

O katil benim evimi izliyordu.

Ben izleniyordum!

Bu sefer ona cevap vermeliydim, korkmuş gibi gözükmemeliydim.

Hızla ona yazdım, asla yazmamam gereken kelimelerle ona cevap verdim.

Siz: Ne o beni izleyememek seni üzdü mü?

Helva olarak fıstıklı severim haberiniz olsun.

Saniyeler içinde mesajıma geri cevap verdi.

567***: Seni izlemiyorum İris, yaptığın her şeyi biliyorum.

Siz: Ben bir fark göremedim.

567***: İyi okuyamamışsın.

Siz: Bak, evet seni araştırdım ama amacım seninle ilgili bir şey yapmak değildi. Ben sadece proje ödevimi yaptım o kadar.

567***: Fark?

Siz: İyi okuyamamışsın.

567***: Bir katille konuştuğunun farkında mısın?

Siz: Evet ama sen sadece suçlu olan kişileri öldürüyorsun.

567***: Beni araştırmak işleyebileceğin en büyük suç İris.

Siz: Özür dilerim, lütfen peşimi bırak. Yemin ederim sıfır almayı göze alarak projeden çekileceğim.

567***: Özür dileyecek bir şey yok.

Siz: Dalga mı geçiyorsun? Korkudan ne hale geldiğimden haberin var mı? Onu da izlediysen bilirsin.

Siz: Dün geceden beri aklımın ucundan neler geçtiğini bilmiyorsun!

Siz: Özür dilenecek bir şey yoksa yazma bana! İzleme beni! Unut gitsin.

567***: Gece konuşacağız İris.

Siz: Korkmuyorum senden! Numaranı da engelleyeceğim.

Siz 567*** kişisini engellediniz...

🖤🩸⌛️

Bölüm sonu...

İris sonda baya çıldırdı ama haklıydı da.

Yaman ise tabii ki de durmayacak.

Bir daha ki konuşmaları bu kadar normalde olmayacak.

Diğer bölümde görüşmek dileğiyle canlarım💗💗💗💗